Ένα από τα θαύματα του αγίου Μηνά…

Κάποιος χριστιανός από την Κωνσταντινούπολη, οδεύοντας για το πανηγύρι του Αγίου Μηνά και έχοντας μαζί του αρκετά χρήματα, κατέλυσε σε ένα ξενοδοχείο. Ο ξενοδόχος είδε τα ξένα χρήματα και, κυριευμένος από απληστία, σκότωσε τον προσκυνητή, τον διεμέλισε και έβαλε τα κομμάτια του σε μία σπυρίδα (ζεμπίλι). Ενώ σκεφτόταν πού να θάψει τα μέλη του θύματός του για να μην αποκαλυφθεί το έγκλημα, καταφθάνει στο ξενοδοχείο ένας έφιππος στρατιώτης, ο Άγιος Μηνάς, και τον ρωτάει επίμονα πού βρίσκεται ο προσκυνητής. Ο ξενοδόχος τον διαβεβαιώνει ότι δεν γνωρίζει τίποτε αλλά ο Άγιος ξεπεζεύει, εισέρχεται στα ενδότερα του ξενώνα, βρίσκει την σπυρίδα, την φέρνει μπροστά του και τον ρωτάει με φοβερό και άγριο βλέμμα να του πει ποιος είναι ο νεκρός.

Τότε ο φονιάς έφριξε, πέφτοντας άφωνος και τρέμων στα πόδια του άγνωστου ιππέα. Ο Άγιος συνάρμοσε τα μέλη του
θύματος, προσευχήθηκε και ανέστησε το νεκρό προσκυνητή παραγγέλνοντάς του να δοξάζει τον Θεό. Ο αναστημένος, σαν να είχε εγερθεί από τον ύπνο, κατάλαβε όσα έπαθε, εδόξασε τον Θεό και προσκύνησε τον Άγιο.

Μόλις ο φονιάς συνήλθε από τον τρόμο του και σηκώθηκε, του πήρε ο Άγιος τα κλεμμένα χρήματα και τα επέστρεψε στον προσκυνητή λέγοντάς του να συνεχίσει τον δρόμο του.

Έπειτα, για να ολοκληρώσει την ευεργεσία του Θεού, στράφηκε προς τον ξενοδόχο, τον έδειρε όπως του άξιζε, τον ενουθέτησε, του έδωσε συγχώρηση για το έγκλημά του προσευχόμενος γι’ αυτόν, καβάλησε το άλογό του και έγινε άφαντος. Τότε μόνο κατάλαβε ο ξενοδόχος ότι ο στρατιώτης αυτός ήταν ο Άγιος Μηνάς, γεγονός που θυμίζει την εμπειρία των δύο Αποστόλων κατά την πορεία τους προς Εμμαούς, με την συντροφιά του αναστημένου Χριστού. (Λουκ. 24,31).

Ευρύτατη δημοσιότητα έχει δοθεί σε περιστατικό όμοιο με το παραπάνω, δηλαδή ανάσταση διαμελισμένου νεκρού, το οποίο, σύμφωνα με όσα αναφέρονται σε εφημερίδες, περιοδικά και στο διαδίκτυο, συνέβη πολύ πρόσφατα, το έτος 2004, με θαυματουργό επέμβαση της Παναγίας η οποία ανέστησε δολοφονημένο Σαουδάραβα Μουσουλμάνο που πήγαινε στο Ορθόδοξο Μοναστήρι της Παναγίας Σαϊντανάγια στον Λίβανο. (περιοδικό «Ελληνορθόδοξη οικογένεια», τ. 108, σελ. 5-7, 10-11-12/2005, έκδοση Πανελλήνιας Ένωσης Φίλων των Πολυτέκνων, Αθήνα).

Ο άγιος Μηνάς και η απελευθέρωση της Καστοριάς (11η Νοεμβρίου 1912).

Ο Άγιος Μηνάς είναι ένας μεγαλομάρτυρας της Εκκλησίας μας, ο οποίος, απ’ τους χρόνους της επίγειας ζωής του και μέχρι σήμερα, έκανε αναρίθμητα θαύματα. Οι Καστοριανοί τον τιμούσαν πολύ καθ' όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, ιδιαίτερα όμως τον τιμούν μετά την 11η Νοεμβρίου 1912, ημέρα της εορτής του, διότι κατ’ αυτήν (την ημέρα) βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό ν’ απελευθερώσει αναίμακτα την Καστοριά απ' τους Τούρκους. Οι κάτοικοι της πόλης, αμέσως μετά την ανάκτηση της ελευθερίας τους, αναλογιζόμενοι την ολοφάνερη και σωτήρια γι’ αυτούς επέμβαση του Αγίου Μηνά, κατά το κρίσιμο πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου 1912, τον αναγνώρισαν ως ακαταμάχητο προστάτη και συμπολιούχο της γενέτειράς τους (όπως γνωρίζουμε, Πολιούχος της Καστοριάς, ήδη από τη Βυζαντινή εποχή, ήταν και βέβαια εξακολουθεί να είναι - και θα είναι στο διηνεκές - η Παναγία μας).

Απ' το 1912 και κάθε χρόνο στις 11 Νοεμβρίου οι κάτοικοι της Καστοριάς θυμούνται μ' ευγνωμοσύνη τις πάμπολλες ευεργεσίες του Αγίου Μηνά προς την πόλη τους και εορτάζουν με κάθε λαμπρότητα κι επισημότητα την ιερή μνήμη του. Ενδεικτικό των αισθημάτων που τρέφουν οι ευσεβείς Καστοριανοί προς τον προστάτη τους άγιο Μηνά είναι και το περιεχόμενο του παρακάτω ποιήματος, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ορεστιάς», στις 11 Νοεμβρίου 1953, (αριθ. φύλ. 356):

Επίγραμμα σε καστοριανή εικόνα του αγίου Μηνά.

Ο Άι- Μηνάς – 11^η Νοεμβρίου 1912

Σαν σήμερα το δώδεκα, ένδεκα Νοεμβρίου,

είδε το φως της λευτεριάς η σκλάβα Καστοριά,

για να μετάσχει και αυτή τούτου του μεγαλείου,

από το αίμα που έχυσαν τα ελληνικά κορμιά.

Μεγάλη ημέρα ήτανε, γιορτή του Άι-Μηνά,

και πιο μεγάλη έγινεν όταν κοντά χαράματα

του Άρτη τα Ελληνόπουλα εμπήκαν χαρωπά

με λευτεριάς τραγούδια τους και λυτρωμού τα νάματα.

Γιορτή λοιπόν θρησκευτική γίνεται και της πόλεως,

όπως ο Ευαγγελισμός για όλη την Ελλάδα,

που σε μία κόρη γνήσια της Κωνσταντινουπόλεως

και πάλιν ανυψώνεται του πνεύματος η δάδα.

Έτσι λοιπόν ο Άι-Μηνάς προστάτης ονομάζεται

της Καστοριάς που τον θεωρεί πατέρα της μεγάλο

κι όταν τον έχει δίπλα της για τίποτε δεν νοιάζεται,

που με την γούνα μάχεται μέσ’ της ζωής τον σάλο.

Άγιε Μηνά, το χέρι σου βάλ’το πάλι με χάρη,

όπως και τότε τόβαλες για νάρθη η ΛΕΥΤΕΡΙΑ,

όση γαλήνη έχουμε κανείς να μην την πάρει

και πάντα ειρήνη και χαρά νάχει η Καστοριά.

Λιτάνευση της εικόνας του αγίου Μηνά στην πόλη της Καστοριάς.

Ο ναός του Αγίου Μηνά στην Καστοριά (17ος αι).

Η εκκλησία που αναγνωρίζεται στις ημέρες απ' τους Καστοριανούς ως Άγιος Μηνάς, είναι η παλαιά Παναγία του Μουζεβίκη. Ο εν λόγω ιερός οικοδομήθηκε στις αρχές του 17ου αι. (;), αγιογραφήθηκε δε, σύμφωνη με την αφιερωτική του επιγραφή, το έτος 1654. Αρχικά ο ναός ήταν αφιερωμένος μόνο στην Θεοτόκο, το 1912 όμως αφιερώθηκε και στον άγιο Μηνά, απ’ ευγνωμοσύνη προς το πρόσωπό του, επειδή με τη βοήθειά του, κατά. την ημέρα της εορτής του (11-11-1912) απελευθερώθηκε αναίμακτα η Καστοριά απ' τους Τούρκους.

Η επιλογή του συγκεκριμένου ναού για την προαναφερόμενη συναφιέρωση έγινε διότι στον εσωνάρθηκά του υπήρχε και υπάρχει μεγάλη τοιχογραφημένη εικόνα του αναφερόμενου στρατιωτικού αγίου, η οποία σήμερα είναι κατάφορτη από πολύτιμα τάματα - αφιερώματα των πιστών τής Καστοριάς.

Ο ναός του Αγίου Μηνά στην Καστοριά.

agios nektarios

Θαυματουργική μετακίνηση των χεριών του Αγίου Νεκταρίου κατά την φωτογράφηση

Εδώ βλέπουμε πως στην πρώτη φωτογραφία (την Α1) τα χέρια του Αγίου είναι ευθεία,

ενώ στην επόμενη φαίνονται να έχουν αλλάξει θέση και να είναι ψηλότερα (κοίτα φώτο Α2 στο άλμπουμ δεξιά) σαν να πιάνει το άλλο χέρι του και όχι απλά να ακουμπά επάνω του όπως φαίνεται στην φώτο Α1.



πηγή φωτογραφίας 1: http://www.acapus.com/albumdetails.php?lang=1&thephid=3577&cat1ids=523&cat2ids=749&cat3ids=

Ἐγχείρηση χωρίς ἀναισθητικό (συγκλονιστικό περιστατικό μέ τόν Γ. Πορφύριο)

Ἡ πίστις καί ἡ μεγάλη ἀγάπη πρός τόν Θεό, κάνει τόν ἄνθρωπο νά μήν αἰσθάνεται τόν σωματικό πόνο.
Τό παρακάτω συγκλονιστικό περιστατικό ἀπό τή ζωή τοῦ Γέροντα Πορφύριου τό ἐπιβεβαιώνει:
«Εἶχα βγάλει στό κεφάλι μου μία μεγάλη ἐλιά, σάν ρεβύθι, εἶπε ὁ Παππούλης, ἡ ὁποία συνεχῶς μεγάλωνε καί πονοῦσα πολύ.
Γνώριζα, μέ τήν χάρη, πού μοῦ ἔχει δώσει ὁ Θεός, ὅτι ἔπρεπε νά ἀφαιρεθεῖ, γιατί θά ἐξελίσσετο σέ κακοήθη. Συμφώνησαν μαζί μου καί οἱ γιατροί καί γι’ αὐτό μοῦ ἔκλεισαν ἡμερομηνία γιά χειρουργεῖο.

Στό χειρουργεῖο ὅμως, ἐγώ διαφώνησα μαζί τους. Ἐκεῖνοι ἐπέμεναν νά γίνει ἀφαίρεση τῆς ἐλιᾶς μέ τοπική νάρκωση, γιατί καί ἡ διάρκεια τῆς ἐπέμβασης θά ἦταν μεγάλη, καί οἱ πόνοι τῆς ἐπέμβασης ἀφόρητοι.
Ἐγώ ἀρνήθηκα καί τούς εἶπα ὅτι, οὔτε ἀφαίρεση θά κάνετε, οὔτε νάρκωση. Ἀλλά θά τήν καυτηριάσετε μέ διαθερμοπληξία. Οἱ γιατροί τρόμαξαν καί μοῦ εἶπαν, ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι ἐπιστημονικῶς ἀδύνατον.
Ἐγώ, ὅμως, ἐπέμενα καί ἐπειδή ἦσαν δικά μου παιδιά, δέν ἤθελαν νά μέ στενοχωρήσουν καί μοῦ εἶπαν θά τήν κάνουμε μέ δική σας εὐθύνη καί ἔκαναν τόν σταυρό τους καί ἄρχισαν.

Ἐγώ ἔκλεισα τά μάτια μου καί μπροστά μου φαντάστηκα τόν Ἐσταυρωμένο Ἰησοῦν σέ ἔνα μεγάλο σταυρό καί μέ μεγάλη πίστη ἔλεγα, συνεχῶς μέσα μου: Κύριε ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με.
Οἱ γιατροί μέ ἀγωνία καί μέ χέρια πού ἔτρεμαν συνέχιζαν τήν καυτηρίαση, ἐνῶ τό χειρουργεῖο εἶχε «ντουμανιάσει» ἀπό καπνό καί ὀσμή ψημένου κρέατος!
Ὅσο περνοῦσε ἡ ὥρα, τόσο μεγάλωνε ἡ πίστη μου καί ἔφθασα σέ τέτοιο σημεῖο, πού δέν αἰσθανόμουν σχεδόν τίποτε! Ἀντίθετα, τούς γιατρούς τούς εἶχε κόψει κρύος ἱδρώτας. Δέν πίστευαν στά μάτια τους.

Συνέχεια μέ ρωτοῦσαν, ἐάν αἰσθάνομαι καλά καί ἐγώ τούς ἔλεγα: Προχωρεῖστε. Ἡ ἐπέμβαση διήρκεσε περισσότερο ἀπό ¾ τῆς ὥρας. Ὅταν τελείωσε, σηκώθηκα ἤρεμος καί γελαστός καί ἀφοῦ εὐχαρίστησα τόν Θεόν καί τούς γιατρούς, πρόσθεσα: Μεγάλα τά τῆς πίστεως κατορθώματα!.
Βλέπεις, λοιπόν, παιδί μου Ἀνάργυρε, τί μπορεῖ νά πετύχει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἔχει πίστη στό Θεό; Γι’ αὐτό καί ἐσύ νά πιστεύεις καί νά μή φοβᾶσαι τίποτε στή ζωή σου, γιατί ὁ Θεός εἶναι μεγαλύτερος ἀπό ὅλους καί ἀπό ὅλα»[1]!
Αὐτό εἶναι τό μυστικό τῶν Ἁγίων Μαρτύρων πού ἔπασχαν «ὡς ἐν ἀλλοτρίοις σώμασι». Εἶχαν προσηλωμένη, διά τῆς ἐντονότατης προσευχῆς, ὅλη τους τήν ψυχή (νοῦ, διάνοια, καρδιά) στόν Ἀγαπώμενο ἀπό αὐτούς Κύριο καί ἦταν σάν νά μήν ἔπασχαν στό δικό τους σῶμα. Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή τοῦ Γέροντος Πορφυρίου καί ὅλων τῶν Ἁγίων Μαρτύρων.

Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (+ 10 Νοεμβρίου 1924)

[...] Αυτό δε που βοηθούσε περισσότερο και ενίσχυε τους φοβισμένους Χριστιανούς για να μένουν σταθεροί στην πίστη τους, δεν ήταν τα ενισχυτικά του λόγια μόνο, αλλά τα θαυμαστά έργα, που έβλεπαν να κάνει ο Πατήρ Αρσένιος, διότι είχε άφθονη την θεία Χάρη και θεράπευε τις ψυχές και τα σώματα των πονεμένων ανθρώπων. Οι Χριστιανοί, όταν τα έβλεπαν, γίνονταν πιο πιστοί, διότι έβλεπαν την μεγάλη δύναμη της πίστεως μας. Οι δε Τούρκοι, που τα έβλεπαν και αυτοί, και Χριστιανοί να μη γίνονταν, έπαυαν κάπως να δαγκώνουν τους Χριστιανούς.

Η συνηθισμένη τροφή του Πατρός ήταν τα κριθαρένια πέτουρα, τα οποία έψηνε μόνος του επάνω σε μια λαμαρίνα· γι’ αυτό και μερικοί Φαρασιώτες αστειευόμενοι τον έλεγαν Αρπατζή, που σημαίνει κριθαρά στην Τουρκική γλώσσα. Έψηνε απ’ αυτά τα πέτουρα κάθε μήνα και τα έβρεχε, όταν του χρειάζονταν. Έβραζε καμιά φορά ούμπα (σαν φιδόχορτα), ξινολάπατα, αγριοκρέμμυδα και κάπου-κάπου πλιγούρι. Δοκίμαζε δε και από όλες τις άλλες τροφές, και ένα είδος από τα αρτύσιμα δεν το δοκίμαζε για ένα χρόνο, άλλοτε το ψάρι, άλλοτε τα γαλακτερά. Κρέας φυσικά δεν έτρωγε, όταν όμως τύχαινε να βρεθεί σε τραπέζι, δεν μιλούσε, αλλά έτρωγε λίγο με διάκριση -όταν είχε κατάλυση- για να μη τους λυπήσει και βάλει σε ανησυχία. Οι Φαρασιώτες σ’ αυτές τις περιπτώσεις πάντα προσπαθούσαν να τον οικονομήσουν με κάτι άλλο, γιατί ήξεραν ότι θα κάνει μετά αγώνα στο κελλί του, με το να μη πίνει νερό για τις μπουκιές του κρέατος που έφαγε από αγάπη.

Η διακριτική του άσκηση πάντοτε συνοδευόταν με την αγάπη προς τους άλλους και με την ταπείνωση στον εαυτό του. Όσο όμως κι αν προσπαθούσε ο Πατήρ να κρυφτεί, δεν ήταν εύκολο, διότι τον ζούσαν ολόκληρα χρόνια από κοντά. Όλες τις νηστείες, και ακόμη κάθε Τετάρτη, Παρασκευή και την Δευτέρα, που είναι αφιερωμένη στους αγγέλους, δεν έπινε ούτε νερό μέχρι να βασιλέψει ο ήλιος.

Στις ολονυκτίες, που έκανε στα μακρινά Εξωκκλήσια συνήθως, όσο μακριά και αν ήταν, ποτέ δεν έπαιρνε ζώο, αλλά πάντοτε με τα πόδια του πήγαινε, και σ’ όλη την διάρκεια της ολονυκτίας στεκόταν όρθιος. Πολλές φορές τον παρακαλούσε ο ψάλτης του να καθίσει και αυτός λίγο στο γαϊδουράκι, που έπαιρνε στα μακρινά Εξωκκλήσια, αλλ’ ο Πατήρ δεν δεχόταν ποτέ, γιατί είχε τυπικό να μη κάθεται σε ζώο ποτέ σ’ όλη του τη ζωή, όσο μακρινή και αν ήταν η απόσταση του δρόμου· αφού και στα Ιεροσόλυμα που πήγε πέντε φορές, με τα πόδια βάδιζε πέντε ήμερες μέχρι την Μερσίνα, για να πάρει το πλοίο.

Η μεγάλη ευαισθησία του Πατρός δεν άντεχε να κουράζει τα ζώα και να ξεκουράζει τον εαυτό του. Δεν φθάνει που βάδιζε πεζός, αλλά συνήθιζε και ξυπόλυτος. Όταν πλησίαζε ανθρώπους, φορούσε λίγο τα παπούτσια του, και όταν απομακρυνόταν, πάλι τα έβαζε στον τουρβά του.

Στην Νίγδη δεν τον περίμεναν μόνον οι Φαρασιώτες, αλλά και πολλοί κάτοικοι της πόλεως ασθενείς, για να τους θεραπεύσει, όταν άκουσαν ότι περνούσε από εκεί. Μεταξύ των άλλων ήταν και μία δαιμονισμένη, κόρη ενός πλουσίου, με φοβερό δαιμόνιο. Επειδή είδε ο Πατήρ να τρέχουν πολλοί από περιέργεια πίσω από την βασανισμένη ψυχή, που έκανε αταξίες, τους έδιωξε όλους και είπε στον πατέρα της να την φέρει την άλλη ημέρα. Πράγματι την πήγε, και αφού ο Πατήρ της διάβασε το Ευαγγέλιο, το δαιμόνιο έφυγε αμέσως και έγινε καλά. Ο πατέρας της κόρης από ευγνωμοσύνη έβγαλε τον κεσέ του (πουγκί) και παρακαλούσε τον Πατέρα Αρσένιο να τον δεχθεί, αλλά δεν τον δεχόταν με κανένα τρόπο. Εκείνος όμως επέμενε, νομίζοντας ότι θα ξαναπάθαινε η κόρη του, εάν δεν δεχόταν ο Πατήρ τα χρήματα. Βλέποντας λοιπόν την επιμονή του ο Πατήρ Αρσένιος, αδειάζει κατά γης τον κεσέ και λέγει.

-Εάν θέλεις να μη πάθει η κόρη σου τίποτε άλλη φορά, μοίρασέ τα με τα χέρια σου στους φτωχούς.

Εκείνος με χαρά τότε μοίρασε τα χρήματα μόνος του.

Βλέπει κανείς ότι, ενώ βρισκόταν μέσα στην ανθρώπινη εκείνη εγκατάλειψη, στον δρόμο της ταλαιπωρίας, για να είναι όμως ο Άγιος Πατήρ ενωμένος με το Θεό, σκορπούσε συνέχεια την θεία Χάρη και έτσι ένοιωθαν οι γύρω του την θεία σιγουριά.

Αυτός ήταν ο Πατήρ Αρσένιος!

Μόνος, μικρός, με μόνη του Θεού την προστασία!

Μόνος, μεγάλος, δοσμένος μόνο στον Θεό και στην εικόνα Του !

Μόνος στο τέλος της ζωής του με τον Θεό μόνο !

Επανειλημμένως του έκαναν προτάσεις για Επίσκοπο, αλλά πάντα αρνιόταν προφασιζόμενος ότι δεν πρέπει να γίνει, επειδή είναι θυμώδης. Σ’ αυτούς πάλι, που τον είχαν καταλάβει πως είναι πράος, έλεγε· «δεν γίνομαι, γιατί φοβάμαι την υπερηφάνεια· όσο ψηλά είναι τα βουνά, τόσο περισσότερη αντάρα μαζεύουν». Και ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων ήθελε να τον κάνει Επίσκοπο και είχε βάλει και τον αδελφό του Πατρός, τον Βλάσιο, να τον παρακαλέσει να δεχθεί, αλλά ο Πατήρ Αρσένιος πάλι δεν δέχθηκε.

Προτίμησε του φτωχού το σακί στις πλάτες, το οποίο και έκρυβε συνέχεια την Βασιλεία του Θεού, που κατοικούσε μέσα στην ταπεινή ψυχή του, από τον πολύτιμο Αρχιερατικά σάκο, τον βασιλικό. Επειδή όμως δεν θέλησε να λυπήσει τον Πατριάρχη, δέχθηκε να γίνει Έξαρχος του Παναγίου Τάφου, για να βοηθά τους προσκυνητές, και Έξαρχος της Περιφερείας του, για να μη λυπήσει τον Άγιο Καισαρείας, ο οποίος πολύ τον εκτιμούσε και τον αγαπούσε. Η αρετή, βλέπετε, δεν κρύβεται, όσο και να θέλει κανείς, όπως ο ήλιος δεν κρύβεται με το κόσκινο, διότι από τις τρυπούλες θα περάσουν ακτίνες αρκετές.

…, επόμενο ήταν και να τον ευλαβούνται σαν Άγιο, όπως και ήταν.

Και όμως όλα αυτά έφεραν τον Πατέρα σε δύσκολη θέση και τον ανάγκασαν να μπει σε άλλο μεγαλύτερο αγώνα, πώς να καλύψει την αγιότητα του και να αποφύγει τους ανθρώπινους επαίνους. Μπορεί να μη βλάπτονταν στο να υπερηφανευθεί, αλλά οι έπαινοι των ανθρώπων του έκαναν την εξόφληση των αγώνων του σε τούτη την μάταιη ζωή.

Η μόνη λύση ήταν να κάνει κάπου-κάπου και «τον διά Χριστόν σαλόν», και να παρουσιάζεται αντίθετος απ’ ό,τι ήταν, με προσποιητές ιδιοτροπίες, όπως και έκανε. Για να μη τον λένε πράο, έκανε τον θυμώδη. Για να μη τον λένε νηστευτή, έκανε τον γαστρίμαργο, όπως και πολλά άλλα παρόμοια. Όταν κανείς του έλεγε, «εσύ είσαι Άγιος», ο Πατήρ του απαντούσε· «το δικό σου το σόι, σόι δεν είναι». Όταν το άκουγε αυτό ο άλλος, να του κατηγορεί το σόι του με απότομο ύφος, θιγόταν πολύ, και άλλη φορά δεν έλεγε ότι ο Πατήρ Αρσένιος είναι Άγιος, αλλά θα ήταν Άγιος, αν είχε καλή συμπεριφορά.

Πολλές φορές όμως, που πήγαινε να κάνει τον θυμώδη, δεν τα κατάφερνε καλά, διότι κάτω από τα φρύδια του γελούσε. Αλλά εκείνος προσπαθούσε να πείσει και με τα λόγια τους άλλους, ότι είναι άνθρωπος αμαρτωλός και με πολλά πάθη. Έλεγε δε τα εξής:

—Να, τέτοιος είμαι που βλέπετε. Τί νομίζετε ότι είμαι Άγιος;

(Μοναχού Παϊσίου, Αγιορείτου, «Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης»-αποσπάσματα

Διδαχές Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Με Αγάπη Χριστού!

Μια συλλογή από σύντομες και περιεκτικές διδαχές του αγίου, που αναφέρονται στην πνευματική ζωή και τον αγώνα του χριστιανού.

Χριστιανική ευγένεια Οἱ χριστιανοὶ ἔχουν χρέος, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, νὰ γίνουν ἅγιοι καὶ τέλειοι. Ἡ τελειότητα καὶ ἡ ἁγιότητα χαράσσονται πρῶτα βαθιὰ στὴν ψυχὴ τοῦ χριστιανοῦ, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ τυπώνονται καὶ στὶς σκέψεις του, στὶς ἐπιθυμίες του, στὰ λόγια του, στὶς πράξεις του. Ἔτσι, ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὑπάρχει στὴν ψυχή, ξεχύνεται καὶ σ’ ὅλο τὸν ἐξωτερικὸ χαρακτήρα. Ὁ χριστιανὸς ὀφείλει νὰ....
εἶναι εὐγενικὸς μὲ ὅλους. Τὰ λόγια καὶ τὰ ἔργα του νὰ ἀποπνέουν τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ κατοικεῖ στὴν ψυχή του, ὥστε νὰ μαρτυρεῖται ἡ χριστιανική του πολιτεία καὶ νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος εἶναι μετρημένος στὰ λόγια, εἶναι μετρημένος καὶ στὰ ἔργα. Ὅποιος ἐξετάζει τὰ λόγια ποὺ πρόκειται νὰ πεῖ, ἐξετάζει καὶ τὶς πράξεις ποὺ πρόκειται νὰ ἐκτελέσει καὶ ποτέ του δὲν θὰ ὑπερβεῖ τὰ ὅρια τῆς καλῆς καὶ ἐνάρετης συμπεριφορᾶς. Τὰ χαριτωμένα ...λόγια τοῦ χριστιανοῦ χαρακτηρίζονται ἀπὸ λεπτότητα καὶ εὐγένεια. Αὐτὰ εἶναι ποὺ γεννοῦν τὴν ἀγάπη, φέρνουν τὴν εἰρήνη καὶ τὴ χαρά. Ἀντίθετα, ἡ ἀργολογία γεννάει μίση, ἔχθρες, θλίψεις, φιλονικίες, ταραχὲς καὶ πολέμους. Aς εἴμαστε λοιπὸν πάντοτε εὐγενικοί. Ποτὲ ἀπὸ τὰ χείλη μας νὰ μὴ βγεῖ λόγος κακός, λόγος ποὺ δὲν εἶναι ἁλατισμένος μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ πάντοτε λόγοι χαριτωμένοι, λόγοι ἀγαθοί, λόγοι ποὺ μαρτυροῦν τὴν κατὰ Χριστὸν εὐγένεια καὶ τὴν ψυχική μας καλλιέργεια.

Υπερηφάνεια Ἡ ὑπερηφάνεια τοῦ νοῦ εἶναι ἡ σατανικὴ ὑπερηφάνεια, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τὸ Θεὸ καὶ βλασφημεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, γί’ αὐτὸ καὶ πολὺ δύσκολα θεραπεύεται. Εἶναι ἕνα βαθὺ σκοτάδι, τὸ ὁποῖο ἐμποδίζει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς νὰ δοῦν τὸ φῶς ποὺ ὑπάρχει μέσα της καὶ ποὺ ὁδηγεῖ στὸ Θεό, στὴν ταπείνωση, στὴν ἐπιθυμία τοῦ ἀγαθοῦ. Ἀντίθετα, ἡ ὑπερηφάνεια τῆς καρδιᾶς δὲν εἶναι γέννημα τῆς σατανικῆς ὑπερηφάνειας, ἀλλὰ δημιουργεῖται ἀπὸ διάφορες καταστάσεις καὶ γεγονότα: πλοῦτο, δόξα, τιμές, πνευματικὰ ἢ σωματικὰ χαρίσματα (εὐφυΐα, ὀμορφιά, δύναμη, δεξιοτεχνία κλπ). Ὅλα αὐτὰ σηκώνουν ψηλὰ τὰ μυαλὰ τῶν ἀνόητων ἀνθρώπων, ποὺ γίνονται ἔτσι ματαιόφρονες, χωρὶς ὅμως νὰ εἶναι καὶ ἄθεοι... Αὐτοὶ πολλὲς φορὲς ἐλεοῦνται ἀπὸ τὸ Θεό, παιδαγωγοῦνται καὶ σωφρονίζονται. Ἡ καρδιά τους συντρίβεται, παύει νὰ ἐπιζητεῖ δόξες καὶ ματαιότητες, κι ἔτσι θεραπεύονται. Ἡ πνευματική σας ἐργασία νὰ εἶναι ἡ ἐξέταση τῆς καρδιᾶς σας. Μήπως φωλιάζει σ’ αὐτὴν σὰν φαρμακερὸ φίδι ἡ ὑπερηφάνεια, τὸ πάθος ποὺ γεννάει πολλὰ κακά, ποὺ ἀπονεκρώνει κάθε ἀρετή, ποὺ δηλητηριάζει τὰ πάντα; Σ’ αὐτὴ τὴν ἑωσφορικὴ κακία πρέπει νὰ στραφεῖ ὅλη σας ἡ φροντίδα. Μέρα καὶ νύχτα νὰ σᾶς γίνει ἔργο ἀδιάλειπτο ἡ ἔρευνά της. Θὰ εἶναι ἀλήθεια, νομίζω, ἂν πῶ ὅτι ὅλη ἡ πνευματική μας φροντίδα συνίσταται στὴν ἀναζήτηση καὶ ἐξόντωση τῆς ὑπερηφάνειας καὶ τῶν παιδιῶν της. Ἂν ἀπαλλαγοῦμε ἀπ’ αὐτὴν καὶ θρονιάσουμε στὴν καρδιά μας τὴν ταπεινοφροσύνη, τότε ἔχουμε τὸ πᾶν. Γιατί ὅπου βρίσκεται ἡ ἀληθινὴ κατὰ Χριστὸν ταπείνωση, ἐκεῖ βρίσκονται μαζεμένες καὶ ὅλες οἱ ἄλλες ἀρετές, ποὺ μᾶς ὑψώνουν ὡς τὸ Θεό.

Ἔστι Θεός! (ἐκπληκτικό περιστατικό)

Ὑπάρχει ἐπικοινωνία τῶν μελῶν τῆς ἐπίγειας – στρατευομένης καί τῆς οὐράνιας – θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας. Αὐτό ἀποδεικνύει τό ἀκόλουθο θαυμαστό περιστατικό ἀπό τή ζωή τοῦ Γέροντος Πορφυρίου.

«Πρίν ἀπό πολλά χρόνια, μοῦ εἶπε ὁ Παππούλης, στό ἴδιο Μοναστήρι ἔμενε μαζί μέ μένα καί ἕνα πνευματικό μου παιδί, πολύ μικρότερός μου καί ἦταν καθηγητής Θεολόγος. Καθημερινά μιλούσαμε γιά ὅλα τά θέματα, πού εἶχαν σχέση μέ τήν θρησκεία καί γιά τά προβλήματα, πού ἀπορρέουν ἀπό αὐτήν. Μία ἡμέρα, ὅμως, ὁ καθηγητής ἔφερε πρός συζήτηση τό θέμα τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ τό ἐξαντλήσαμε τό θέμα αὐτό μέ ὅλες τίς ἀπόψεις, πού εἶχε ὁ ἴδιος καί μέ τήν ἐπιχειρηματολογία μου καταλήξαμε στό ἀβίαστο συμπέρασμα, ὅτι ὑπάρχει Θεός, ὁ νεαρός, τότε καθηγητής γυρίζει καί μοῦ λέει:

«Ὅλα αὐτά πού μοῦ εἶπες πάτερ εἶναι σωστά καί οἱ δύο πιστεύουμε, ὅτι ὑπάρχει Θεός. Ὅμως, σέ παρακαλῶ πολύ, νά μοῦ ὑποσχεθεῖς, ὅταν πεθάνεις, ὅτι θά ἔλθεις νά μοῦ πεῖς ἐάν ὑπάρχει Θεός!»Καί πῶς εἶσαι βέβαιος, τοῦ εἶπα, ὅτι θά πεθάνω ἐγώ πρῶτος καί ὄχι ἐσύ; Καί ὁ νεαρός καθηγητής μοῦ ἀπήντησε, ὅτι αὐτό ἐξυπακούεται, ἀφοῦ ἔχεις διπλάσια ἡλικία ἀπό τήν δική μου ἡλικία. Ἐγώ, ὅμως, πού μέ τήν χάρη πού ἔχω ἀπό τόν Θεό, γνώριζα ὅτι ἐκεῖνος πού θά πέθαινε πρῶτος καί μάλιστα πολύ σύντομα, δέν θά ἤμουν ἐγώ, ἀλλά ὁ νεαρός καθηγητής, τοῦ εἶπα ὅτι ὑπόσχομαι, ὅταν πεθάνω νά ἔλθω νά σοῦ πῶ, ἐάν ὑπάρχει Θεός ἤ ὄχι, ἀλλά θέλω καί ἀπό ἐσένα νά μοῦ ὑποσχεθεῖς τό ἴδιο. Σοῦ τό ὑπόσχομαι πάτερ, μοῦ εἶπε καί δώσαμε τά χέρια μας, νά τηρήσουμε τήν ὑπόσχεση αὐτή. »

«Ἕνα βράδυ, περασμένα μεσάνυκτα, μετά ἀπό μία μακρά προσευχή, πού ἔκανα στό κελλί μου, ἔσβησα τό φῶς καί προσπάθησα νά μέ πάρει ὁ ὕπνος. Ὅπότε, μέσα στό σκοτάδι, ἀκούω μιά βοντερή φωνή, πού συνοδεύετο ἀπό μιά δυνατή βοή, νά λέει: Ἔστι Θεός! Ἔστι Θεός! Ἔστι Θεός! τρεῖς φορές. (Ὑπάρχει Θεός).

Γνώρισα τή φωνή. Ἦταν ἡ φωνή τοῦ καθηγητοῦ! Ἔντρομος σηκώθηκα καί προσευχήθηκα, γονατιστός, γιά τήν ψυχή του, μέχρι τό πρωΐ. »

Τό ἀνωτέρω περιστατικό εἶναι μία θαυμαστή ἐπιβεβαίωση τοῦ ὅτι ὑπάρχει Θεός. Εἶναι μία ἐκπληκτική ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης Του γιά ἐμᾶς τούς ὀλιγόπιστους ἀνθρώπους.

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Ὁ φύλακας ἄγγελος-Διδαχή καί θαυμαστή ἐμφάνιση (Γέροντος Παϊσίου)

1)Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου. Λόγοι Δ΄. Ὁ Φύλακας Ἄγγελος προστατεύει τὰ παιδάκια -

Γέροντα, γιατί ὁ Θεὸς δίνει στὸν κάθε ἄνθρωπο ἕναν Φύλακα Ἄγγελο, ἀφοῦ μπορεῖ ὁ ἴδιος νὰ μᾶς προστατεύση ;
-Αὐτὸ εἶναι ξεχωριστὴ φροντίδα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ πλάσμα Του. Ὁ Φύλακας Ἄγγελος εἶναι οἰκονομία Θεοῦ. Εἴμαστε χρεῶστες γι’ αὐτό. Οἱ Ἄγγελοι ἰδιαίτερα προστατεύουν τὰ μικρὰ παιδιά.
Πῶς τὰ φυλᾶνε! Μιὰ φορὰ δυὸ παιδιὰ ἔπαιζαν ἔξω στὸν δρόμο. Τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο σημάδευε τὸ ἄλλο στὸ κεφάλι, γιὰ νὰ τὸ χτυπήση μὲ μιὰ πέτρα. Ἐκεῖνο δὲν τὸ ἔβλεπε. Τὴν τελευταία στιγμή, φαίνεται, ὁ Ἄγγελος του τὸ ἔκανε νὰ δῆ κάτι, τινάχτηκε πέρα καὶ γλίτωσε. Μιὰ μάνα πάλι εἶχε πάρει στὸ χωράφι τὸ μωρό της.

Τὸ θήλασε, τὸ ἔβαλε στὴν κούνια καὶ πῆγε νὰ δουλέψη. Μετὰ ἀπὸ λίγο, ὅταν πῆγε κοντὰ του, τί νὰ δῆ! Τὸ παιδάκι κρατοῦσε ἕνα φίδι καὶ τὸ ἔβλεπε! Ὅπως τὸ εἶχε θηλάσει, εἶχε μείνει γάλα γύρω ἀπὸ τὸ στοματάκι του.
Πῆγε λοιπὸν τὸ φίδι καὶ ἔγλειψε τὸ γάλα μὲ τὴν γλώσσα του καὶ τὸ παιδάκι τὸ ἔπιασε μὲ τὸ χέρι του. Βάζει τὶς φωνὲς ἡ μάνα, τρόμαξε τὸ παιδί, ἄνοιξε τὸ χεράκι του καὶ ἔφυγε τὸ φίδι! Φυλάει ὁ Θεὸς τὰ παιδιά.

-Γέροντα, τότε πῶς πολλὰ παιδάκια ὑποφέρουν ἀπὸ ἀρρώστειες κ.λ.π.;
-Ὁ Θεὸς ξέρει τί θὰ ὠφελήση τὸν καθένα καὶ δίνει ἀνάλογα. Δὲν δίνει στὸν ἄνθρωπο κάτι ποὺ δὲν θὰ τὸν ὠφελήση. Βλέπει λ.χ., ὅτι περισσότερο θὰ μᾶς ὠφελήση ἄν μᾶς δώσει ἕνα κουσρούρι, μιὰ ἀναπηρία, παρὰ ἄν μᾶς προστατεύση νὰ μὴ χτυπήσουμε ἤ νὰ μὴ μείνουμε ἀνάπηροι.
2)O φύλακας Άγγελος (Γέρων Παΐσιος)

Ήταν του αγίου Ισιδώρου του Πηλουσιώτου. Περνούσα μία περίοδο με πολλές στενοχώριες, και εξαιτίας αυτών είχα δυνατούς πονοκεφάλους. Από την πίεση χτυπούσε το μάτι μου και κινδύνευα να πάθω εγκεφαλικό. Το ένοιωθα σαν να χτυπούσε κάποιος από μέσα με σφυρί και ήθελε να πεταχτεί έξω. Κατά η ώρα 9 το βράδυ (κοσμική ώρα), ενώ είχα ξαπλώσει στο κρεββάτι, είδα έναν Άγγελο πολύ ωραίον, σαν να βγήκε από μέσα μου, με μορφή μικρού παιδιού δώδεκα χρονών. Τα μαλλάκια του ήταν κατάξανθα μέχρι τους ώμους. Μου χαμογέλασε και πέρασε απαλά το χέρι του πάνω από τα μάτια μου. Αμέσως μου έφυγε όλη η στενοχώρια και έπαψαν οι πόνοι. Ένοιωθα τέτοια γλυκύτητα που προτιμούσα να ξαναπονέσω, αρκεί να δώ και πάλι τον φύλακα Άγγελο μου".

Είδα τον άγγελό σου...! (Συγκλονιστικό περιστατικό μέ τόν Γέροντα Ἰάκωβο Τσαλίκη)

ΚΛΕΙΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Κύριε Παπαζάχο, σεις πώς τον γνωρίσατε; ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ: Είχε έρθει στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών για τα προβλήματα, πού είχε με την καρδία του. Μόλις έμαθα ότι ήταν εκεί, πήγα να τον δω. Ήταν ή μέρα, πού τον είχαν μετακινήσει από τη Μονάδα Εντατικής Παρακολούθησης σ' ένα δωμάτιο με τρία κρεβάτια κι ένα ράντζο, πάνω στο όποιο είχαν βάλει τον Γέροντα Ιάκωβο. Ή πρώτη εντύπωση μου μόλις τον είδα είναι κάτι πού δεν περιγράφεται. "Αν σας πω ότι ό άνθρωπος αυτός ακτινοβολούσε, θα είναι λίγο. Ή μορφή του ήταν το κάτι άλλο, πράγματι ακτινοβολούσε. Την ώρα πού μπήκα στο δωμάτιο του, ήταν εκεί οι γιατροί, πού έκαναν την καθημερινή επίσκεψη τους στους θαλάμους των ασθενών.
Κατά σύμπτωση οί γιατροί εκείνοι ήταν πρώην φοιτητές μου στο Πανεπιστήμιο. Έτσι, μόλις με είδαν, ήρθαν κοντά μου καί με ενημέρωσαν για την κατάσταση της υγείας του Γέροντα. Όταν τελείωσαν κι έφυγαν οί γιατροί, πήγα καί κάθησα δίπλα στο Γέροντα Ιάκωβο, ό οποίος, μόλις με είδε, μου είπε το εξής, το όποιο μ' εκανε πραγματικά ν' άνατριχιάσω,γιατί ήταν κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ.

- Δεν σε ξέρω. Πρώτη φορά σε βλέπω. Άλλα βλέπω ότι πίσω σου στέκεται ό άγγελος σου.

Με συγκλόνισε κυριολεκτικά αυτό πού μου είπε. Δεν το λέω για υπερηφάνεια, Καί πρόσθεσε:
- Όλοι οι άνθρωποι έχουν άγγελο. Άλλα τον δικό σου τον είδα. Πρόσεξε να μη τον διώξεις από κοντά σου. Ανατριχιάζω ολόκληρος κάθε φορά, πού το σκέφτομαι, το ίδιο όπως την ώρα εκείνη. Κι ολοκλήρωσε ό Γέρων Ιάκωβος: -Αυτός ό άγγελος έχει κατονομασθεί την ήμερα της βαπτίσεώς σου. Από την ήμερα της βαπτίσεώς σου σε συνοδεύει καί δεν πρέπει να φεύγει από κοντά σου. Είναι αυτός, ό οποίος τελικά θα πάρει την ψυχή σου στα χέρια του καί θα την οδηγήσει την ήμερα της Κρίσεως. Κι όταν θα έρχονται οί δαίμονες καί θα λένε «αυτός έκανε εκείνο, έκανε το άλλο, διέπραξε αυτή την αμαρτία καί την άλλη», τότε ό άγγελος σου θα λέει «ναι, τα έκανε αυτά, αλλά ταυτόχρονα έκανε κι αυτό το καλό, έκανε καί το άλλο καλό». Αυτός είναι ό δικηγόρος, πού θα σε υποστηρίξει. Πρόσεξε, λοίπόν, να μη τον απομακρύνεις. Τον είδα να είναι κοντά σου. Από εκείνη την ώρα, ουδέποτε σταμάτησα να έχω την αίσθηση ότι δίπλα μου υπάρχει ένας άγγελος, ό δικός μου, προσωπικός άγγελος. Αυτό είναι ένα μέγα μήνυμα χαράς προς όλους όσους βαπτιστήκαμε Όρθόδοξοι χριστιανοί.
ΚΛΕΙΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Αληθινά εντυπωσιακή εμπειρία αυτή, κύριε Παπαζάχο να δεί ό Γέρων Ιάκωβος το φύλακα άγγελο σας.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ: Όταν έβλεπες τον Γέροντα Ιάκωβο είχες την αίσθηση ότι ήταν άλλου κόσμου, ότι μιλούσε μεν για τα προβλήματα σου, αλλά με μια άλλη προοπτική. Καταλάβαινες ότι, όντας δίπλα σου, ζούσε κάπου άλλου. Κι αυτό σε γέμιζε μ' ένα αίσθημα πανηγύρεως.
ΚΛΕΙΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Ήταν απ'άλλου φερμένος.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ: Καί σου μετέδιδε ότι κι εσύ είσαι για άλλου πλασμένος,ότι δεν είσαι για εδώ.
Από το βιβλίο του ΚΛΕΙΤΟΥ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, «Σύγχρονοι Άγιοι Γέροντες», έκδ. Ι.Μ. Αγ. Μαρίνας καί 'Αγ. Ραφαήλ Ξυλοτύμπου, Λευκωσία 1994.

Αγρυπνία Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου στον Ιερόν Ναόν Κοιμήσεως της Θεοτόκου Οινόης

Την προσεχή Τετάρτη 9 Νοεμβρίου και ώρα 9μ.μ. θα τελεσθεί στον Ι.Ναόν Κοιμ. της Θεοτόκου Οινόης Ιερά Αγρυπνία επί τη εορτή του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου (πνευματικού πατρός του γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου ), όπου και θα τεθούν εις προσκύνηση Ιερά Λείψανα του Οσίου Αρσενίου

Αναρτήθηκε από ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΟΙΝΟΗΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ στις 3:40 μ.μ.

«Μπεστ Σέλλερ» το Ευαγγέλιο στην Τουρκία

Με κομμένη κυριολεκτικά ανάσα παρακολούθησε το κοινό τη διάλεξη του γνωστού Δημοσιογράφου Νίκου Χειλαδάκη , που έγινε στο Δήμο Θέρμης και μεταδόθηκε από τον Τηλεοπτικό Σταθμό 4ε της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, σχετικά με την Ορθοδοξία στη σημερινή Τουρκία.


Ο Δημοσιογράφος, με πολυετή έρευνα, με απολύτως τεκμηριωμένα στοιχεία, πολλά εκ των οποίων δημοσιεύματα του ίδιου του Τουρκικού Τύπου, ακόμα και με βίντεο από εκπομπές της τουρκικής τηλεόρασης, αποκάλυψε μια άλλη, εντελώς άγνωστη και θαμμένη πλευρά της πραγματικότητας στη σημερινή Τουρκία, κατά την οποία δεκάδες, εκατοντάδες βαφτίζονται φανερά πλέον Χριστιανοί Ορθόδοξοι, χιλιάδες είναι εκείνοι που μεταβαίνουν στα Ορθόδοξα προσκυνήματα, Εκκλησιές και Αγιάσματα, ενώ επιφανείς Τούρκοι παρακολουθούν με δέος τη Θεία Λειτουργία!!!


Ο Νίκος Χειλαδάκης, ανέφερε πάμπολλες, συγκεκριμένες και επώνυμες περιπτώσεις μουσουλμάνων που ζήτησαν να βαφτιστούν Χριστιανοί, ενώ παρουσίασε τα αποκαλυπτικά στοιχεία έρευνας τουρκικής εφημερίδας, που καταγράφει μόνο τα τελευταία τρία χρόνια στην Τουρκία τον εξωφρενικό αριθμό των 8.000.000 πωλήσεων Αγίων Γραφών, στην τουρκική γλώσσα!!! (σ.σ. πράγμα που δείχνει πως είναι πραγματικά πολλά εκατομμύρια οι Κρυπτοχριστιανοί στην Τουρκία, ενώ σύμφωνα με τις Προφητείες του Αγίου Κοσμά για το «1/3 των Τούρκων που θα γίνουν Χριστιανοί» και με βάση το σημερινό πληθυσμό, φαίνεται πως πρόκειται για περίπου 15 με 20 εκατομμύρια ψυχές!!!)

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΔΟΥΝΑΣ

Ο κ. Χειλαδάκης παρουσίασε επίσης με αδιάσειστα βίντεο τουρκικών καναλιών, τους χιλιάδες κυριολεκτικά Τούρκους «μουσουλμάνους», που κατακλύζουν την Εκκλησία του Αϊ Γιώργη του Κουδουνά, αφήνοντας τάματα, προσκυνώντας τις άγιες εικόνες και πηγαίνοντας σε ατέλειωτες ουρές για να χριστούν με το λαδάκι από το καντήλι του Αγίου!!!

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΗΣ

Μια άλλη πάλι εκπληκτική περίπτωση, είναι και εκείνη κοντά στα Άδανα, που όπως ανέφερε ο Νίκος Χειλαδάκης, συγκεντρώνει εκατοντάδες ασθενείς Τούρκους, που γίνονται καλά από μια γυναίκα, η οποία ομολόγησε στην Τουρκική Τηλεόραση, ότι τη θεραπευτική της δύναμη την αντλεί από μια κατακόμβη-σπήλαιο, όπου αγίασαν 7 Χριστιανοί Μάρτυρες!!!

ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΜΙΧΑΗΛ

Το συγκλονιστικότερο όμως όλων, είναι εκείνο που ο έγκριτος Δημοσιογράφος ανέφερε για τη Σεβάστεια, ξεκινώντας από το Συναξάρι του Αρχαγγελου Μιχαήλ, όπου αναφέρετε η θεραπεία κάποιου πλουσίου στο Αγίασμα του Ταξιάρχη στη Σεβάστεια!

Εκεί, στο θυματουργικότατο εκείνο Αγίασμα, είχε χτιστεί περικαλλέστατος Ιερός Ναός, θαύμα αρχιτεκτονικής, που όμως δεν υπάρχει πια.

Αλλά υπάρχει το ΑΓΙΑΣΜΑ του ΤΑΞΙΑΡΧΗ, γεμάτο με εκατοντάδες μικρά ψαράκια, τα οποία γλείφουν τις πληγές, ή τα σημεία πάθησης των δεκάδων χιλιάδων Τούρκων, που πηγαίνουν εκεί από όλο τον κόσμο και γίνονται καλά, μπαίνοντας μέσα στο ΑΓΙΑΣΜΑ!!!

Μάλιστα οι Τούρκοι έχουν χτίσει ξενοδοχεία και δωμάτια για να εκμεταλλευτούν τον «θεραπευτικό» τουρισμό που έρχεται ακόμα και από τη Ρωσία!!!

«ΚΑΝΕΝΑ ΜΕΣΟ ΔΕ ΔΕΧΤΗΚΕ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΕΙ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΜΟΥ»

Και ο επίλογος όμως του Νίκου Χειλαδάκη ήταν εξίσου συναρπαστικός, όταν αποκάλυψε πως αν και δουλεύει χρόνια σε μεγάλες εφημερίδες, καμία εφημερίδα και κανένα Μέσο Ενημέρωσης δε δέχτηκε μέχρι τώρα μέσα στην Ελλάδα να προβάλει όλο αυτό το συγκλονιστικό υλικό, για την Ορθοδοξία μέσα στην Τουρκία!... (σ.σ. Με την εξαίρεση της 4ε)

Υπάρχει βίντεο Αρχειοθήκη ιστολογίου μήνα Οκτώβριος με τίτλο 15εκατομμύρια κρυπτοχριστιανοί στην Τουρκία

Ο φόβος.....

Τρομερό είναι το δράμα του σύγχρονου ανθρώπου.

Αν και οι ανέσεις του πολιτισμού μας θα έπρεπε να έχουν απαλλάξει τη σκέψη του από ανησυχίες και φόβους, μπορούμε να πούμε, πως το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει.

Η ζωή του είναι κατάμεστη από κάθε είδους φόβους, που δηλητηριάζουν τις μέρες του και τις νύχτες του, κάνοντάς τον δυστυχισμένο.

Είναι τρομερή η κατάσταση του ανθρώπου, που τον δέρνουν οι φόβοι.

Φόβοι για την υγεία μας, και κάθε πονάκι μεταβάλλεται σε εφιάλτη.

Φόβος για την πολιτική κατάσταση και τις διεθνείς εξελίξεις.

Φόβοι για τις σπουδές των παιδιών.

Φόβοι από την εργασία για την προαγωγή. Φόβοι μη χάσουμε την κληρονομιά.

Φόβοι… φόβοι… φόβοι…

Και ο άνθρωπος αυτός δέρνεται μέσα στους φόβους του, τα νεύρα του σπάνε και πολλές φορές τα καταπραϋντικά δεν φτάνουν και χρειάζεται ψυχίατρος.

Γιατί κάθε μέρα να φαρμακωνόμαστε από τόσους φόβους;

Ποιος φταίει;

Δεν μπορεί ο άνθρωπος να κάνει αλλιώς και καλά κάνει και φοβάται, εφόσον δεν έχει Θεό και μόνος του προσπαθεί.

Είναι η αμοιβή της απιστίας του.

Τα πράγματα τελείως αλλάζουν από τη στιγμή που ο άνθρωπος θα γνωρίσει την αγάπη του Θεού και θα εμπιστευθεί απόλυτα σ’ Αυτόν.

Τότε τα πάντα αναλαμβάνει ο Θεός και ο άνθρωπος ελεύθερος μπορεί να αναπαύεται στη γεμάτη στοργή αγκαλιά του Θεού.

Τότε θα μπορεί να πει μαζί με τον Δαβίδ:

«Εκ πάντων των φόβων μου με ηλευθέρωσε» (Ψαλμός λδ΄ 4).

Είναι μια τόσο θαυμαστή εμπειρία, που πρέπει να τη γνωρίσει κάθε μια ψυχή.

Είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο.

Διαφορετικά, μέχρι να φύγουμε από τον κόσμο, θα μας μαστίζουν οι φόβοι και προπαντός ο φόβος του θανάτου και της κρίσης.

Θαύμα του γέροντα Παϊσίου από τον τάφο του στην Σουρωτή

Μαρτυρία Ευαγγέλου Κ. από τη Θεσσαλονίκη : "Από τα δώδεκα μου χρόνια υπέφερα από δαιμόνιο. Η ζωή μου είχε γίνει μαρτύριο. Μετά τους εξορκισμούς που μου διαβάζανε αισθανόμουν σαν να με είχαν δείρει.

Το Α' Σάββατο των νηστειών, το έτος 1995, ο πνευματικός μου προγραμμάτισε να κάνουμε αγρυπνία στην Σουρωτή. Πριν ξεκινήσουμε, αισθάνθηκα άγριο πόλεμο. Σε όλη την αγρυπνία δεν αισθάνθηκα καθόλου νύστα. Ήμουν στο κέντρο της Εκκλησίας κάτω και γύρω-γύρω μοναχές. Τελείωσε η αγρυπνία και άρχισαν να διαβάζουν αγιασμό. Αγρίεψα πολύ. Με πήγαν να φιλήσω τα λέιψανα του...... Αγίου ΑρσενίουΉταν η πρώτη φορά, το λέω και ανατριχιάζω, που αισθάνθηκα και σωματικά κάψιμο. Στο τέλος γύρισα και είπα "Παΐ., Παΐ.". Με ρώτησε η Ηγουμένη : "Παΐσιος;" και κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου. Τότε αγρίεψα πάρα πολύ, άρχισα να τσιρίζω, με πήγαν στον τάφο, και εκεί φώναξα τρεις φορές "Άγιος".Ενώ ήθελα και προσπαθούσα να φύγω με πιάσανε και με το ζόρι με ξαπλώσανε στον τάφο του Γέροντα ανάσκελα. Είδα τότε το γέροντα να ανασηκώνεται από τη μέση και πάνω σαν να ξυπνά από ύπνο, όχι σαν νεκρός. Ήταν ακριβώς ο ίδιος με τα γένια και τα ράσα του. Ήταν θέμα δευτερολέπτου. Με ακούμπησε με το χέρι του στο μέτωπο και την ίδια στιγμή είδα να βγαίνει μαύρος καπνός από το στόμα μου. Ηρέμησα παντελώς, αλλά ο σωματικός πόνος δεν έφυγε αμέσως. Κοιμήθηκα και από τον πόνο ξυπνούσα λέγοντας "Πονάω πολύ".Επί σαράντα μέρες όμως ένοιωθα μια τέτοια χαρά, που από την χαρά μου έκλαιγα. Ίσως να ήταν παράτολμο αυτό που είπα : "Θεέ μου, έστω και μια ολόκληρη ζωή να βασανίζομαι όπως πρώτα, φθάνει να αισθανθώ πάλι, έστω και για ένα λεπτό αυτή την χαρά".

 ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΓΑΛΑΚΤΙΩΝΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

Γιορτάζουμε σήμερα 5 Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης, ας πούμε λίγα λόγια:

Οι Άγιοι Γαλακτίων και Επιστήμη έζησαν τον 3ο αιώνα μ.Χ., επί αυτοκρατορίας Δεκίου. Οι Έλληνες γονείς του Αγίου Γαλακτίωνος, ονομάζονταν Κλειτοφών και Λευκίππη, ήταν ειδωλολάτρες. Ένας, Ιερομόναχος όμως, που ονομαζόταν Ουνούφριος, τους προσείλκυσε στη χριστιανική πίστη και βαπτίστηκαν χριστιανοί. Από τότε διέθεταν τα χρήματά τους σε αγαθοεργίες. Τον γιο τους Άγιο Γαλακτίων τον ανέθρεψαν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Δηλαδή, με παιδαγωγία και νουθεσία, σύμφωνη με το θέλημα του Κυρίου. Και η παιδαγωγία αυτή δεν άργησε να φέρει τους θαυμαστούς καρπούς της.
Ο Άγιος όταν μεγάλωσε, παντρέυτηκε μία ωραία γυναίκα, την Επιστήμη, την οποία ο ίδιος είλκυσε στο Χριστό. Η ζωή τους κυλούσε αφιερωμένη στο Λόγο του Θεού και στη διακονία του πλησίον, ώσπου ξέσπασε ο διωγμός του Δεκίου. Τότε, ο Άγιος πήγε σε μοναστήρι του όρους Σινά, και η Αγία Επιστήμη σε γυναικείο κοινόβιο. Αλλά η λαίλαπα του διωγμού έφτασε και σε εκείνα τα μέρη, με αποτέλεσμα να συλληφθεί ο Άγιος από τον άρχοντα Ούρσο. Όταν το πληροφορήθηκε αυτό η Αγία Επιστήμη, πήγε και παρακάλεσε τους διώκτες να συλλάβουν και αυτή προς ενίσχυση του συζύγου της. Περίπου το 250 μ.Χ. ο άρχοντας Ούρσος, μη μπορώντας να τους πείσει να αλλαξοπιστήσουν, αφού τους βασάνισε σκληρά στο τέλος τους αποκεφάλισε. Έτσι, μαρτυρικά οι Άγιοι Γαλακτίων και Επιστήμη, παρέδωσαν την ψυχή τους στον Κύριο.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Ανάλυση ονομάτων:
ΓΑΛΑΚΤΙΩΝ: (από το γάλα) = ο τρυφερός, ο καλός και λευκός στην ψυχή και το σώμα, όπως το γάλα.
ΕΠΙΣΤΗΜΗ: (από το επίσταμαι) = αυτή που γνωρίζει πως να κάνει κάτι, η σοφή.

Απολυτίκιο:
Ἦχος α'. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Tὴν λαμπρὰν ξυνωρίδα τῶν μαρτύρων τιμήσωμεν ὥσπερ συζυγίαν ἀρίστην καὶ κλειτὴν καὶ θεόφρονα, τὸν θεῖον Γαλακτίωνα πιστοί, ὁμοῦ σὺν Ἐπιστήμῃ τῇ σεμνῇ. Δι' ἀσκήσεως γὰρ πόνων ἀθλητικὴν ἐξήνθησαν φαιδρότητα. Δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι' ὑμῶν πᾶσιν ἰάματα.

Parintele Gavriil - despre actele electronice: Nu le luati sau distruget...

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΥ «ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ»

Γιορτάζουμε σήμερα 4 Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης του Οσίου Ιωαννικίου του Μεγάλου «Του εν Ολύμπω», ας πούμε λίγα λόγια:

Ο Όσιος Ιωαννίκιος γεννήθηκε στη Βιθυνία το 740 μ.Χ. Τον πατέρα του, τον έλεγαν Μυριτρίκη και τη μητέρα του Αναστασώ. Και οι δύο ήταν ευσεβείς χριστιανοί και παιδαγώγησαν το γιο τους σύμφωνα με τα διδάγματα του Ευαγγελίου. Όταν ο Άγιος Ιωαννίκιος στρατεύτηκε, αυτοκράτορας τότε ήταν ο εικονομάχος Κωνσταντίνος ο Ε'. Ο Κωνσταντίνος ο Ε', είχε νικήσει στους αγώνες του κατά των Βουλγάρων και είχε μεγάλη εκτίμηση από τους στρατιώτες του. Η ψυχολογία που καλλιεργήθηκε και το κλίμα που δημιουργήθηκε στα πεδία των μαχών, παρέσυραν τον Άγιο με αποτέλεσμα να γίνει κι αυτός εικονομάχος, σαν τον αυτοκράτορά του.
Όταν, όμως, αποστρατεύτηκε από τις τάξεις του στρατού, δεν άργησε να καταλάβει τα... παραπτώματά του, και σε τι μεγάλα σφάλματα τον είχε οδηγήσει αυτή η πλάνη του. Μετανόησε ειλικρινά και εξομολογήθηκε τα λάθη του. Αφού καταρτίστηκε ανάλογα, έγινε μοναχός στον Όλυμπο. Παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο σε ηλικία 94 χρονών στη Μονή Αντιδίου, όπου μέχρι τότε δίδασκε εκεί στον κόσμο την Ορθοδοξία.

Εύχομαι χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ἦχος πλ. α'. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Tὴν ἐπίγειον δόξαν, πάτερ, κατέλειπες καταυγασθεὶς τῇ ἐλλάμψει τῆς ἐπινοίας Θεοῦ, ὅθεν ἔφανας ἐν γῇ ὡς ἄστρον ἄδυτον, θείας φωνῆς γὰρ ὡς Μωσῆς μυστικῶς ἀξιωθείς, ἰσάγγελος ἀνεδείχθης καὶ δωρημάτων ταμεῖον, Ἰωαννίκιε μακάριε.

ΜΟΝΑΧΟΣ ΖΩΣΙΜΑΣ. ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ.

Κάθε φορά πού θα έρχονται λογισμοί βλασφημίας δεν θα πρέπει να ταράζεσαι αλλά, όταν οι λογισμοί βλασφημίας είναι για τον Κύριο, αμέσως θα λέγεις «συντάσσομαι σου Χριστέ μου» κάθε φορά πού ακούς τον λογισμό αυτό θα λέγεις και όταν οι λογισμοί βλασφημίας είναι για την Θεοτόκο, θα λες αμέσως το «Θεοτόκε παρθένε, χαίρε και χαριτωμένη Μαρία, ό Κύριος με τα σου ευλογημένη σύ εν γυναιξί, και ευλογημένος ό καρπός της κοιλίας σου ότι σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών». Κάθε φορά πού θα ακούς τον λογισμό αυτό θα λέγεις και έτσι θα σκάει ό σατανάς και θα φεύγει.

ΖΩΣΙΜΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ (1937-2010) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΙΜΩΝΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗ

Πώς προκαλούνται οι λογισμοί

Η αίσθηση, η μνήμη και η κράση του σώματος. Βαρύτεροι λογισμοί είναι εκείνοι που έρχονται από τη μνήμη. Συγκέντρωσε το νου σου και πρόσεχε τους λογισμούς σου. Όσους βρεις εμπαθείς, πολέμησέ τους.

Ο Θεός θα μάς ζητήσει απολογία για τα λόγια, τα έργα και τους λογισμούς μας κατά την ημέρα της Κρίσης.

Οσίου Θαλασσίου του Λίβυου

«Όχι!!! δεν μπορώ να το αντέξω αυτό». Πνευματική εμπειρία του μοναχού Ζωσιμά.

Σ' όλες τις δύσκολες καταστάσεις πού αντιμετωπίζαμε μας έλεγε:

- Τα δύσκολα πρέπει να τα αφήνουμε στον Θεό και, όταν λέμε να τα αφήνουμε στον Θεό, εννοούμε να τα αφή­νουμε με μεγάλη πίστη χωρίς να ανακατευόμαστε και να αγωνιούμε, διότι διαφορετικά δεν μπορεί να ενεργήσει ό Θεός. Θα παρακαλάμε μόνο να μας δείξει το θέλημα του.

Ό Γέροντας πάντα συμβούλευε και προέτρεπε ακόμα και τους λαϊκούς να αρχίσουν τον καθημερινό πνευματικό αγώνα λέγοντας:

-Δεν έχει σημασία πού δεν είστε μοναχοί, πρέπει καθημερινά να αγωνίζεστε, να κάνετε τα καθήκοντα σας, την παράκληση της Παναγίας την πρωινή και την βραδινή σας προσευχή. Να είστε συγκεντρωμένοι, να κάνετε κομποσκοίνι και να λέτε την ευχή το «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησον με». Πάντα πρέπει να είσαστε στον αγώνα και στην συγκέντρωση για να έχετε την προστασία και την σκέπη του Θεού εσείς και ή οικογένεια σας.

Ή ευχή, όταν λέγεται, πρέπει να λέγεται ολόκληρη και όχι με συντομία δηλ. πρέπει να λέγεται και το «Υιέ του Θεού». Όταν έδωσα τον λόγο μου στον Γέροντα να γίνω μοναχός, μια από τις πολλές συμβουλές πού μου έδωσε ό π. Σίμωνας ήταν να λέω την νοερά προσευχή λέγοντας «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού ελέησον με». Κάποτε είχε έρθει ένας προσκυνητής στο μοναστήρι μας και είδα να κρατάει στο χέρι του ένα κομποσκοίνι μεγάλο και να λέει την ευχή πολύ γρήγορα, σαν μηχανή πήγαινε το χέρι του. Εγώ τον κοίταξα και απόρησα μέσα μου και έλεγα «τι ευχή να λέει άραγε και το κάνει τόσο γρήγορα;» Ήθελα να μάθω και τον ρώτησα πώς την λέει την ευχή και μου είπε:

- Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με

- Καλά του είπα Υιέ του Θεού; γιατί δεν το λες;

-Δεν χρειάζεται, είπε, το ίδιο είναι με λίγες λέξεις λέγεται πιο γρήγορα και εγώ τον πίστεψα και άρχισα από εκείνη την ήμερα να κάνω και εγώ το ίδιο με την ευχή.

Φούσκωνα από την υπερηφάνεια μου πού έλεγα και εγώ γρήγορα την ευχή. Το βράδυ, πού κοιμήθηκα, βλέπω στον ύπνο μου ένα Αράπη γεροδεμένο σαν παλαιστής ήταν. Είχαμε αγκαλιαστεί στήθος με στήθος και παλεύαμε. Αυτός είχε πολύ δύναμη καταλάβαινα ότι δεν θα μπορούσα να τον νικήσω. Άρχισα να λέω την ευχή το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με». Με τίποτα δεν ελευθερωνόμουν, πότε με έσπρωχνε αυτός πίσω πότε εγώ. Αυτό γινόταν συνέχεια και έλεγα μέσα μου και απορούσα να λέω την ευχή τόση ώρα και να μην μπορώ να ελευθερωθώ. Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω, να λέω την ευχή συνέχεια πολύ και να μη πιάνει καθόλου ή ευχή. Είχα κουραστεί να παλεύω, είχα καταϊδρώσει. Εκείνη την στιγμή θυμήθηκα να πω την ευχή, όπως μου είχε πει ό Γέροντας «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησον με». 'Ακούω τον σατανά να βγάζει μια κραυγή πολύ δυνατή «Όχι!!! δεν μπορώ να το αντέξω αυτό». Αμέσως έγινε ένας μαύρος καπνός και ελευθερώθηκα. Έμεινα κατάπληκτος και είπα εκείνη την στιγμή πόσο δύναμη έχει ή ευχή, όταν είναι μέσα και το «Υιέ του Θεού».

Όταν το εξομολογήθηκα στον Γέροντα εκείνος μου είπε: - Παιδί μου, ή καλή προσευχή και ή αληθινή έτσι είναι. Εσύ μην κοιτάς, πώς την λένε οι άλλοι, να την λες, όπως πρέπει. Επιβάλλεται να λέμε την νοερά προσευχή με το «Υιέ του Θεού», διότι είναι ομολογία πίστεως.

ΖΩΣΙΜΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ (1937-2010) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΙΜΩΝΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗ

ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ............ΜΟΝΑΧΟΣ ΖΩΣΙΜΑΣ.

Κάθε φορά πού ρωτούσαμε τον Γέροντα τι γεγονότα πρόκειται να συμβούν μας έλεγε: «Πολλά πρόκειται να συμβούν αλλά ποτέ δεν πρέπει να βάζουμε ημερομηνία και να ορίζουμε ημερα, γιατί ό Θεός για την μετάνοια κάποιου άνθρωπου μπορεί να δώσει παράταση και έτσι να πέσουμε έξω, όπως και πολλές φορές πολλοί πέσανε έξω.

Είναι ή εποχή πού θα καθαρίσει ή ήρα από το στάρι.

Αυτό δεν θα γίνει με πόλεμο αλλά ή ήρα από το στάρι είναι ή προαίρεση του καθενός, αν θα πάρουν το τσιπάκι ή όχι και αν θα σφραγιστούν.

Όταν θα έρθει ή ώρα, πολλοί θα προβληματιστούν, γιατί θα έχουν παιδιά και θα σκέφτονται πώς θα ζήσουν. Γι` αυτό λέγει «πολλοί εκλεκτοί θα πλανηθούν». Είναι ή εποχή πού θα βγουν οι μεγαλύτεροι μάρτυρες του Χριστού. Για να μπορέσουμε να αντέξουμε, πρέπει να γίνουμε χριστιανοί, όπως θέλει ό Θεός και όχι όπως θέλουμε εμείς.

Να αγωνιστούμε να κρατήσουμε την ευσέβεια για να είναι μαζί μας ό Χριστός για να μάς δυναμώνει και να μας προστατεύει. Αυτό πού πάντα πρέπει να έχουμε στον νου μας είναι πώς, ότι και να συμβεί και ότι και να μάς πουν, εμείς πρέπει μπροστά μας να βλέπουμε και να ακολουθούμε τον Χριστό.

Ν'αγαπάς κάθε άνθρωπο αδιάκριτα. Μη λογαριάζεις αν είναι αδύναμος κι αμαρτωλός

Ν'αγαπάς κάθε άνθρωπο αδιάκριτα. Μη λογαριάζεις αν είναι αδύναμος κι αμαρτωλός.

Μη σκέφτεσαι την αμαρτία, αλλά την προέλευση του ανθρώπου, που είναι η ίδια η εικόνα του Θεού.
Σε ενοχλούν οι αδυναμίες των άλλων ανθρώπων, η κακία τους, η υπερηφάνειά τους, ο φθόνος, η απληστία κι η κοιλιοδουλεία τους. Μα και σένα δε σου λείπουν οι κακίες, ίσως μάλιστα να'χεις περισσότερες από τους άλλους.
Στο κάτω κάτω σε σχέση με την αμαρτία όλοι οι άνθρωπο είναι ίδιοι. «Πάντες γαρ ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού» (Ρωμ. γ' 23) Όλοι είμαστε ένοχοι ενώπιον του Θεού και όλοι ζητούμε εξίσου το έλεος Του.
Γι΄αυτό , εκτός από το να αγαπάμε τους άλλους, πρέπει να τους ανεχόμαστε και να τους συγχωρούμε, για να συγχωρήσει και μας ο ουράνιος Πατέρας μας. Πρέπει με όλη σου την ψυχή να τιμάς και να αγαπάς σε κάθε άνθρωπο την εικόνα Του Θεού, να μη λογαριάζεις τις αμαρτίες του. Μόνο ο Θεός είναι άγιος και αναμάρτητος.
Και πρόσεξε πόσο μας αγαπά, πόσα δημιούργησε κι εξακολουθεί να δημιουργεί για μας! Μας τιμωρεί με αγάπη και μας συγχωρεί πλούσια.

Να σέβεσαι τον άνθρωπο έστω κι αν είναι αμαρτωλός, γιατί έχει πάντα ελπίδα να διορθωθεί.

Πηγή: Από το βιβλίο Αγίου Ιωάννου Κροστάνδης "Η εν Χριστώ ζωή μου"

ΟΙ ΔΥΟ ΛΥΚΟΙ.........

Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.

Είπε:
"Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"

Ο ένας είναι το Αρνητικό.

- Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Θετικό.

- Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.'

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:

"Ποιος λύκος νικάει;"

Ο γέρος απάντησε απλά....

"Αυτός που ταΐζεις."

Ο μοναχός και τα… ζωντανά!!!!

Ένα βράδυ, σε ένα μοναστήρι πέρασε ο ηγούμενος από το κελλί ενός μοναχού και τον ρώτησε πώς πέρασε την ημέρα του.

-Ε, όπως όλες, δι’ ευχών σας, άγιε καθηγούμενε. Είχα πάρα πολλή δουλειά, μα πάρα πολλή δουλειά, γιατί πρέπει να φροντίζω ένα σωρό ζωντανά.

-Τί να κάνεις; ρώτησε ξαφνιασμένος ο ηγούμενος, γιατί ήξερε τί διακόνημα έκανε ο μοναχός και ότι δεν είχε καμιά σχέση με ζώα.

-Κάθε μέρα, απάντησε ο μοναχός, πρέπει να φυλάω δύο γεράκια, να συγκρατώ δύο ζαρκάδια, να γυμνάζω δύο κυνηγετικούς σκύλους, να κυνηγάω ένα φίδι, να δαμάζω μια αρκούδα και να περιποιούμαι έναν άρρωστο. Δεν θα κατάφερνα τίποτα απ’ όλα αυτά, αν δεν με βοηθούσε τόσο αποτελεσματικά ένας Δεσπότης.

-Τί είναι αυτά, που λες τώρα; Για ποιά ζώα μιλάς; Ζουρλάθηκες; Τέτοια πράγματα έχουμε εδώ; Και τον δεσπότη πού τον βρήκες;

-Κι όμως! Όλα αυτά έγιναν και γίνονται κάθε μέρα, άγιε Γέροντα!

-Τα δύο γεράκια είναι τα μάτια μου, που πρέπει αδιάκοπα να τα προσέχω, γιατί μύρια δυο κακά ξεκινάνε απ’ αυτά.

-Τα δύο ζαρκάδια είναι τα πόδια μου, που το βάδισμά τους πρέπει να το κανονίζω κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να με διακρίνει σύνεση, αν δεν θέλω να με οδηγούν στο δρόμο της αμαρτίας.

-Τα δύο κυνηγετικά σκυλιά είναι τα χέρια μου, που οφείλω να τα υποχρεώνω να εργάζονται τις διακονίες που μου αναθέτετε εδώ, για το καλό μου και χάριν των αδελφών μου.

-Το φίδι είναι η γλώσσα μου, που πρέπει να χαλιναγωγείται, να μη μιλά άσκοπα, να μη χύνει δηλητήριο εναντίον των άλλων, να μη κουτσομπολεύει, να μη κατακρίνει, να μη γογγύζει…

-Αρκούδα είναι η καρδιά μου, που πρέπει να της δαμάζω τον εγωισμό και την κενοδοξία.

-Άρρωστος είναι το σώμα μου κι έχω υποχρέωση διαρκώς να για το προσέχω, για να μη προσβληθεί από τη διαστροφή της επιθυμίας και γίνει έτσι ασθενές και φιλήδονο.

- Καλά όλα αυτά, αλλά ο δεσπότης ποιός είναι;

-Δεσπότης είναι ο Αρχιερέας Χριστός, που με το πανάγιο Αίμα Του κάθε μέρα με δυναμώνει, για να μπορώ να δαμάζω όλα αυτά τα άγρια θηρία, που έχω μέσα μου.

ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ..

Τον Δεκέμβριο του 2004 βγήκε στα μέσα ενημέρωσης ένας μουσουλμάνος Σαουδάραβας και διηγήθηκε το συγκλονιστικό γεγονός που έζησε και που άλλαξε όλη του τη ζωή. Πριν τρία χρόνια παντρεύτηκε μια κοπέλα πλούσια μουσουλμάνα, αλλά στείρα.

Προσπάθησαν επί σειρά ετών να αποκτήσουν παιδιά και πήγαν σε πολλούς γιατρούς αλλά…
τίποτα. Οι γονείς του τον προέτρεπαν να παντρευτεί και δεύτερη γυναίκα και να κρατήσει και την πρώτη, αφού επιτρέπεται να έχουν μέχρι και τέσσερις γυναίκες.

Εκείνος κουρασμένος και στεναχωρημένος, πήρε την σύζυγο του να πάνε ταξίδι αναψυχής στη γειτονική μας από το Ισραήλ Συρία, για να ξεκουραστούν και να ξεχάσουν λίγο. Στη Συρία νοίκιασε το ζευγάρι μιά λιμουζίνα με οδηγό ξεναγό, για να τους πάει σε όλα τα κοσμικά αξιοθέατα της Συρίας. Ο οδηγός πρόσεξε στο ζευγάρι που ξεναγούσε πόνο και θλίψη. Τους ρώτησε αν έχουν τίποτα και εκείνοι του ανοίχτηκαν λέγοντας του, για το πρόβλημα της ατεκνίας τους. Ο μουσουλμάνος οδηγός τότε, τους μίλησε για το Μοναστήρι της Παναγίας Σεϊδανάγιας, όπου πολλά άτεκνα ζευγάρια καταφεύγουν. Εκεί λοιπόν, όπως και στην ομώνυμη μονή του Ισραήλ, κοντά στο Πατριαρχείο, τους δίνουν από το φυτίλι του καντηλιού της θαυματουργής αυτής εικόνας και το τρώνε και τότε η ΠΑΝΑΓΙΑ, τους δίνει το ποθούμενο κατά την προαίρεση και πίστη τους.

Εγώ προσωπικά, είδα στην Μονή αρχείο με τα ονόματα όλων αυτών που ευεργέτησε η Παναγία. Για να συνεχίσω την διήγηση, ο Σαουδάραβας και η γυναίκα του λένε στον ξεναγό. "Πήγαινε μας εκεί στην Σεϊδανάγια <<τη Δέσποινα των Χριστιανών>> κι αν γίνει το ποθούμενο και αποκτήσουμε παιδί θα προσφέρω σε σένα $ 20.000 και $ 80.000 για το μοναστήρι". Αφού πήγαν στην μονή και έκαναν ό,τι έπρεπε, γυρίζοντας στο Ισραήλ, η γυναίκα βρέθηκε έγγυος και μετά από εννέα μήνες, γέννησε ένα πανέμορφο αγοράκι. Θαύμα της Παναγίας.

Με το που γέννησε η σύζυγος του, ο Σαουδάραβας, ήθελε να εκπληρώσει το τάμα του και τηλεφώνησε λοιπόν στον οδηγό να τον παραλάβει από το αεροδρόμιο της Δαμασκού. Ο οδηγός, πανούργος, ειδοποίησε και άλλους 2 φίλους του για να πάνε στο αεροδρόμιο μαζί και να παραλάβουν τον πλούσιο και κατόπιν να τον σκοτώσουν. Με αυτό τον τρόπο θα λάμβαναν όλο το ποσό και θα το μοιράζονταν στα τρια. Πράγματι, τον παρέλαβαν από το αεροδρόμιο. Καθ' οδόν ο άμοιρος δίχως να γνωρίζει τι θα γινόταν, από την χαρά του, έδωσε στους φίλους του οδηγού από $ 10.000. Αντί όμως αυτοί να τον πάνε στη μονή, τον οδήγησαν στην ερημιά και τον έσφαξαν, πρώτα κόβοντάς του το κεφάλι και έπειτα τα υπόλοιπα μέρη του σώματός του σε κομμάτια. Τυφλωμένοι όμως από το πάθος τους, τον έβαλαν στο πορτ - μπαγκαζ του αυτοκινήτου και πήραν μαζί τους τα χρήματα, το ρολόϊ και ό,τι είχε πάνω του, και ξεκίνησαν για άλλο ερημικό μέρος, προκειμένου να πετάξουν το πτώμα. Στον εθνικό δρόμο, παρουσίασε κάποια βλάβη το αμάξι τους και στάθηκαν να δουν, τι συνέβαινε. Κάποιος περαστικός, τους είδε και σταμάτησε να τους βοηθήσει. Όμως αυτοί αρνήθηκαν. Ο περαστικός οδηγός, κατά τύχη, είδε να στάζει αίμα από το πόρτ - μπαγκάζ του αυτοκινήτου, κάτι υποπτεύθηκε, και ειδοποίησε την αστυνομία, φεύγοντας λίγο πιό μακρυά από το οπτικό πεδἰο τους.

Μετά από κάμποση ώρα, έφτασε η αστυνομία, και πλησίασε και ο οδηγός που την είχε ειδοποιήσει. Οι Αστυνομικοί είδαν αμέσως το αίμα να στάζει από το πόρτ - μπαγκαζ. Τότε το άνοιξαν, και τι να δουν? Ο σφαγμένος Σαουδάραβας, σηκώθηκε και βγήκε έξω ολοζώντανος, με αίματα βέβαια και τους είπε: << Η Παναγία μόλις τελείωσε και τις τελευταίες ραφές του λαιμού μου, εδώ μπροστά, δείχνοντας το καρύδι του λαιμού του, αφού μου έραψε όλο μου το σώμα πρώτα>>.

Ο κακοποιός εγκληματίας ταξιτζής και οι συνεργοί του, τρελάθηκαν στην κυριολεξία και με χειροπέδες τους οδήγησαν στις ψυχιατρικές φυλακές. Φώναζαν σαν δαιμονισμένοι <<...εμείς σε σκοτώσαμε, σε κομματιάσαμε, σου κόψαμε το κεφάλι, πώς ζείς>>? Ο Σαουδάραβας, πήρε πιστοποίηση του λαμπρού θαύματος, αφού πέρασε από Νοσοκομεία, ιατροδικαστές, εμπειρογνώμονες. Τα ράμματα ήταν φανερά και φαινόταν φρεσκοσυναρμολογημένος. Διεκήρυττε δε και ομολογούσε ότι, "η Παναγιά η ΣΕΙΔΑΝΑΓΙΑ , τον έραψε και τον ανέστησε με την δύναμη του Υιού της". Κατόπιν, τηλεφώνησε σε όλους τους δικούς του και ήλθαν στη Συρία. Πήγαν στο μοναστήρι και εκπλήρωσαν το τάμα τους με το παραπάνω, αφού ο Σαουδάραβας, αντί να προσφέρει το αρχικό ποσό των $ 80.000 που χε τάξει, έδωσε 800.000 δολάρια.

Ο ίδιος αφηγείται το γεγονός με συγκίνηση και πλέον είναι ΠΙΣΤΟΣ Ορθόδοξος Χριστιανός. Το θαύμα αυτό συγκλόνισε τον αραβικό κόσμο. Όμως τα θαύματα της Παναγιάς Σεϊδανάγιας είναι αμέτρητα. Η χάρη της να μας συνοδεύει στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε και περιμένουμε και τους χειρότερους.

ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΚΙΝΔΥΝΟΥ, ΑΦΘΟΝΙΟΥ, ΠΗΓΑΣΙΟΥ, ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΥ ΚΑΙ ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΟΥ

Γιορτάζουμε σήμερα 2 Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης των Αγίων Ακίνδυνου, Αφθόνιου, Πηγασίου, Ελπιδοφόρου και Ανεμποδίστου, ας πούμε λίγα λόγια:

Όλοι αυτοί οι Άγιοι ήταν αξιωματούχοι του Πέρση βασιλιά Σαπώρ του Β'. Το 330 μ.Χ., επειδή, ομολόγησαν ότι είναι χριστιανοί, συνελήφθησαν και μαστιγώθηκαν σκληρά. Έπειτα, τους έριξαν στις φλόγες μιας μεγάλης φωτιάς. Αλλά οι θερμές δεήσεις τους προς το Θεό προκάλεσαν φοβερή θύελλα με βροχή, με αποτέλεσμα να σβήσει η φωτιά. Αυτό προκάλεσε φόβο στους Πέρσες, και τον ίδιο το Σαπώρ, με αποτέλεσμα να αναβάλει, το θάνατο των γενναίων χριστιανών. Αλλά μετά μερικές μέρες, τους έφερε και πάλι στο κριτήριο. Αφού είδε ότι δεν μπορούσε να αλλάξει τη χριστιανική τους πίστη, αποκεφάλισε πρώτο τον Άγιο Αφθόνιο.

Έπειτα, απευθυνόμενος στον Άγιο Ελπιδηφόρο, του είπε να φανεί λογικός, σαν εγγράμματος που ήταν και μπορούσε να διακρίνει το ψέμα από την αλήθεια. Ο Άγιος, τότε, του αποκρίθηκε ότι γι'αυτό ακριβώς πιστεύει στο Χριστό, διότι Αυτός είναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ευαγγέλιο Ιωάννου, ιδ' 6). Δηλαδή ο σωστός δρόμος, που οδηγεί στην απόλυτη αλήθεια και στην πραγματική και πηγαία ζωή, που αξίζει κανείς να πεθάνει γι'αυτή. Η απάντηση του Αγίου Ελπιδοφόρου εξαγρίωσε τον Σαπώρ και αμέσως τον αποκεφάλισε. Οι θυσίες αυτές ενθάρρυναν ακόμα περισσότερο τους υπόλοιπους, και έμειναν ακλόνητοι στην πίστη τους. Τότε ο Σαπώρ διέταξε να τους ρίξουν μέσα σε αναμμένο καμίνι. Έτσι, μαρτυρικά και ένδοξα, παρέδωσαν όλοι τη μακάρια ψυχή τους στον Κύριο Ιησού Χριστό.

Εύχομαι χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Ακίνδυνον μέλψωμεν, συν Αφθονίω ομού, κλεινόν Ανεμπόδιστον, Ελπιδοφόρον στερρόν, Πηγάσιον ένδοξον ούτοι γαρ ακινδύνως, εξαφθόνου κρατήρας, πηγάζουσι τοις ελπίδι, αρραγεί προσιούσι, χαρίτων ανεμποδίστων, κρήνην θεόβρυτον.