ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ: ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΤΕ ΤΑ ΠΑΘΗ ΣΑΣ

Ο αγώνας κατά των παθών
Γέροντα, όταν ο Προφήτης Δαβίδ έλεγε : «Πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με», το ζητούσε;
- Ο Δαβίδ ζητούσε από τον Θεό να του δώση διοικητικό χάρισμα, επειδή είχε να κυβερνήση ανθρώπους. Αλλά και ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται «πνεύμα ηγεμονικό», γιατί έχει να κυβερνήση τον εαυτό του ,για να μην τον κάνουν κουμάντο τα πάθη του.
- Γέροντα, τι είναι τα πάθη;

- Εγώ τα πάθη τα βλέπω σαν δυνάμεις της ψυχής. Ο Θεός δεν δίνει ελαττώματα αλλά δυνάμεις. Όταν όμως δεν αξιοποιούμε αυτές τις δυνάμεις για το καλό, έρχεται το ταγκαλάκι, τις εκμεταλλεύεται και γίνονται πάθη, και ύστερα γκρινιάζουμε και τα βάζουμε με τον Θεό. Ενώ, αν τις αξιοποιήσουμε στρέφοντάς τες εναντίον του κακού, μας βοηθούν στον πνευματικό αγώνα. Ο θυμός λ.χ. δείχνει ότι η ψυχή έχει ανδρισμό, ο οποίος βοηθάει στην πνευματική ζωή. Κάποιος που δεν είναι θυμώδης και δεν έχει ανδρισμό δεν μπορεί να βάλη εύκολα τον εαυτό του στην θέση του. Ο θυμώδης άνθρωπος ,αν αξιοποιήση στην πνευματική ζωή τη δύναμη που έχει , είναι σαν ένα γερό αυτοκίνητο που πιάνει την ευθεία και κανείς δεν το φθάνει. Αν όμως δεν την αξιοποιήση και αφήνη ανεξέλεγκτο τον εαυτό του, μοιάζει με αυτοκίνητο που τρέχει με υπερβολική ταχύτητα σε ανώμαλο δρόμο και κάθε τόσο εκτροχιάζεται.

Ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίση τις δυνάμεις που έχει και να τις στρέψη στο καλό. Έτσι θα φθάση , με τη βοήθεια του Θεού, σε καλή πνευματική κατάσταση. Τον εγωισμό λ.χ. να τον στρέψη εναντίον του διαβόλου και να μην το βάζη κάτω, όταν πάη και τον πειράζη. Την τάση για φλυαρία να την αγιάση καλλιεργώντας την ευχή. Δεν είναι καλύτερα να μιλάη με τον Χριστό και να αγιάζεται παρά να φλυαρή και να αμαρτάνη; Ανάλογα δηλαδή με το πώς θα χρησιμοποιήση ο άνθρωπος τις δυνάμεις της ψυχής, μπορεί να γίνη καλός ή κακός.

Να μη δικαιολογούμε τα πάθη μας

- Γέροντα, μερικοί νομίζουν ότι δεν έχουν προϋποθέσεις για να κάνουν πνευματική ζωή και λένε: «Ουκ αν λάβης, παρά του μη έχοντος».
- Αν λένε κιόλας ότι τους βαραίνουν πάθη κληρονομικά και δικαιολογούν τον εαυτό τους, αυτό είναι ακόμη χειρότερο.
- Και όταν, Γέροντα, κάποιον όντως τον βαραίνουν;

- Κοίταξε να σου πω: Ο κάθε άνθρωπος έχει κληρονομικές καταβολές καλές και κακές. Πρέπει να αγωνισθή να απαλλαγή από τα ελαττώματα του και να καλλιεργήση τα καλά που έχει, για να γίνη μια αληθινή , χαριτωμένη εικόνα του Θεού.
Οι κακές κληρονομικές καταβολές δεν είναι εμπόδιο για την πνευματική πρόοδο. Γιατί, όταν αγωνίζεται κανείς, έστω και λίγο αλλά με πολύ φιλότιμο, τότε κινείται στον πνευματικό χώρο, στο θαύμα, και όλα τα άσχημα κληρονομικά τα διαλύει η Χάρις του Θεού.

Ο Θεός πολύ συγκινείται και πολύ βοηθάει μια ψυχή που έχει κακές κληρονομικές καταβολές και αγωνίζεται φιλότιμα στο ουράνιο πέταγμα με την ατροφική της φτερούγα- την κακή κληρονομικότητα. Γνωρίζω πολλούς που με την μικρή προσπάθεια που κατέβαλαν και με την μεγάλη βοήθεια του Θεού ελευθερώθηκαν από αυτά. Αυτοί οι άνθρωποι είναι για τον Θεό μεγάλοι ήρωες. Γιατί αυτό που θα συγκινήση τον θεό είναι η εργασία που θα κάνουμε στον παλαιό μας άνθρωπο.

- Γέροντα, το Βάπτισμα δεν εξαλείφει τις κακές κληρονομικές καταβολές;
- Το Βάπτισμα μας απαλλάσσει από την κατάρα του προπατορικού αμαρτήματος και από όλες τις αμαρτίες . Όταν βαπτίζεται ο άνθρωπος, ντύνεται τον Χριστό, απελευθερώνεται από το προπατορικό αμάρτημα και έρχεται η θεία Χάρις ∙οι κακές όμως κληρονομικές καταβολές μένουν. Μήπως ο Θεός δεν θα μπορούσε να τις εξαλείψη και αυτές με το Άγιο Βάπτισμα; Τις αφήνη όμως, για να αγωνισθούμε, να νικήσουμε και να στεφανωθούμε.

- Γέροντα, εγώ, όταν πέφτω συνέχεια σε κάποιο πάθος, λέω: «Έτσι γεννήθηκα, τέτοια είμαι».
- Ακόμη αυτό έλειψε, να μας πης ότι οι γονείς σου σου έδωσαν όλα τα ελαττώματα που έχεις. Από πάππον προς πάππον όλα τα ελαττώματα σ΄ εσένα δόθηκαν και όλα τα χαρίσματα στους άλλους;…Μήπως τα βάζεις και με τον Θεό; Όποιος λέει: « εγώ αυτόν τον χαρακτήρα έχω, έτσι γεννήθηκα, έχω άσχημες κληρονομικές καταβολές, μ’ αυτές τις συνθήκες μεγάλωσα, άρα δεν μπορώ να διορθωθώ…» είναι σαν να λέη: «Φταίει όχι μόνον ο πατέρας μου αλλά και η μάνα μου, αλλά και ο Θεός»! Όταν ακούω κάτι τέτοια, ξέρετε πως στενοχωριέμαι; Έτσι βρίζει κανείς και τους γονείς του και τον Θεό. Από την στιγμή που σκέφτεται έτσι, παύει να ενεργή η Χάρις του Θεού.

- Γέροντα, μερικοί λένε ότι, όταν ένα ελάττωμα είναι στην δομή του ανθρώπου, δεν διορθώνεται.
- Ξέρεις τι γίνεται; Μερικούς τους συμφέρει να λένε ότι κάποιο ελάττωμα οφείλεται στη δομή τους, γιατί έτσι δικαιολογούν τον εαυτό τους και δεν κάνουν καμιά προσπάθεια να απαλλαγούν από αυτό. «Εμένα ,λένε, δεν μου έδωσε χαρίσματα ο θεός! Τι φταίω εγώ; Γιατί μου ζητούν πράγματα πάνω από τις δυνάμεις μου;»Οπότε αραλίκι μετά. Δικαιολογούν τον εαυτό τους, αναπαύουν τον λογισμό τους και βαδίζουν με τον χαβά τους. Αν πούμε : «αυτά είναι κληρονομικά ,τα άλλα είναι του χαρακτήρα μου», πώς θα διορθωθούμε; Αυτή η αντιμετώπιση διώχνει την πνευματική λεβεντιά.

- Ναι, Γέροντα, αλλά…
- Πάλι «αλλά»; Τι είσαι εσύ, βρε παιδάκι μου; Σαν χέλι ξεγλιστράς. Συνέχεια δικαιολογείσαι.
- Γέροντα, εσκεμμένα το κάνω;
- Δεν λέω ότι το κάνεις εσκεμμένα ,αλλά, ενώ ο Θεός σε προίκισε με τόσο μυαλό και είσαι σπίρτο, πανέξυπνη, δεν καταλαβαίνεις πόσο κακό είναι η δικαιολογία! Ένα τόσο δα κεφαλάκι να έχη τόσο μυαλό, και να μην το καταλαβαίνη!
Παρατήρησα ότι μερικοί, ενώ είναι έξυπνοι και καταλαβαίνουν ποιό είναι το σωστό, υποστηρίζουν το λανθασμένο, επειδή αυτό τους βολεύει, και έτσι δικαιολογούν τα πάθη τους. Άλλοι πάλι δεν δικαιολογούν τον εαυτό τους, αλλά με το λογισμό ότι υπάρχει κάτι αδιόρθωτο στον χαρακτήρα τους πέφτουν στην απελπισία. Ο διάβολος έτσι κάνει: τον έναν τον εμποδίζει από την πνευματική πρόοδο με την δικαιολογία του εαυτού του, τον άλλον τον πιάνει με την υπερευαισθησία και τον ρίχνει στην απόγνωση.

Για να κοπή ένα πάθος, πρέπει να μη δικαιολογή ο άνθρωπος τον εαυτό του, αλλά να ταπεινώνεται. Αν λ.χ. λέη: «εγώ δεν έχω αγάπη στην φύση μου, ενώ ο άλλος έχει» και δεν αγωνίζεται να αποκτήση, πως θα προκόψη; Χωρίς αγώνα δεν γίνεται προκοπή. Δεν έχετε διαβάσει στα Πατερικά βιβλία πόσα ελαττώματα είχαν μερικοί Πατέρες και σε τι πνευματικά μέτρα έφθασαν; Ξεπέρασαν άλλους που είχαν πολλές αρετές. Να, ο Αββάς Μωυσής ο Αιθίοπας, ένας τόσο μεγάλος εγκληματίας, σε τι κατάσταση έφθασε! Τι κάνει η Χάρις του Θεού!

Κατά τον λογισμό μου αυτός που έχει κακές κληρονομικές καταβολές και αγωνίζεται να αποκτήση αρετές, θα έχη πιο πολύ μισθό από εκείνον που κληρονόμησε από τους γονείς του αρετές και δεν χρειάζεται να αγωνισθή ,για να τις αποκτήση. Γιατί ο ένας τα βρήκε όλα έτοιμα, ενώ ο άλλος αγωνίσθηκε σκληρά, για να τα αποκτήση. Βλέπεις, και οι άνθρωποι εκτιμούν περισσότερο εκείνα τα παιδιά που βρήκαν χρέη από τους γονείς τους και αγωνίσθηκαν σκληρά όχι μόνον να τα εξοφλήσουν, αλλά και να δημιουργήσουν περιουσία, παρά όσα βρήκαν περιουσία από τους γονείς τους και την διατήρησαν.

Ο ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΟ «ΣΩΜΑΤΙΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

Η ρήσις πού διϊστορικά πλέον έχει καταστή παγκόσμιο κτήμα τής φιλοσοφίας αλλά καί τού πρακτικού βίου: «Πάσά τε επιστήμη, χωριζομένη δικαιοσύνης καί πάσης άλλης αρετής, πανουργία, ου σοφία φαίνεται» (Πλάτων, Μενέξενος, 247a), επιβεβαιώνεται κατά τρόπον απόλυτον στήν σύγχρονη Βαβέλ τού πειράματος Cern πού διοργανώνει τό Ευρωπαϊκό Κέντρο Ερευνών στήν Γενεύη τής Ελβετίας.

Σήμερα σέ συνέντευξη Τύπου θά παρουσιαστούν τά αποτελέσματα τών πολυμήνων ερευνών στόν Μεγάλο Επιταχυντή Ανδρονίων καί θά διακηρυχθή όπως διεδόθη, ότι ανεκαλύφθη «επί τέλους» τό Μποζόνιο τού Χίγκς, γνωστότερο καί ως σωματίδιο «Θεός» καί όχι όπως εσφαλμένα λέγεται «σωματίδιο τού Θεού».

Θά παρουσιασθεί, η δήθεν τρομακτική ανακάλυψις, ότι «τό πεδίον τού υποατομικού σωματιδίου Χίγκς δρά σέ ένα αόρατο ενεργειακό πεδίο στό Σύμπαν καί προσδίδει υπόσταση στήν ύλη καί δημιουργεί τή μάζα τών άλλων σωματιδίων» καί επομένως «βρέθηκε τό τελευταίο κομμάτι τού πάζλ γιά τήν κατανόηση τού σύμπαντος».

Στήν παρουσίαση θά παραστούν καί οι τέσσερις φυσικοί, πού είχαν προτείνει τήν ύπαρξη τού σωματιδίου πρίν 48 χρόνια, μεταξύ τών οποίων ο Πήτερ Χίγκς, Ομ. Καθηγητής τού Πανεπιστημίου τού Εδιμβούργου καί ο Τόμ Κίμπλ, Ομ. Καθηγητής στό Ιμπέριαλ Κόλετζ τού Λονδίνου.
Ο άνθρωπος κατά καιρούς προσπάθησε νά ερμηνεύσει τό σύμπαν καί τήν ύπαρξη μέ πλήθος θεωριών. Ειδικώτερα στήν σύγχρονη εποχή η Κβαντομηχανική διατύπωσε θεωρία πού ανέτρεψε τήν νευτώνεια μηχανική καί τήν κλασσική ηλεκτρομαγνητική θεωρία.

Η αρχή τής απροσδιοριστίας τού Χάιζεμπεργκ, κατά τήν οποία δέν είναι δυνατόν νά προσδιοριστεί μέ ακρίβεια η θέση καί η ταχύτητα ενός υποατομικού σωματιδίου καθώς καί η θεωρία τής σχετικότητος τού Αϊνστάϊν σχετικά μέ τόν χρόνο καί τό χωροχρόνο γενικώτερα, μελετά τήν κινητική συμπεριφορά ενός σώματος πού κινείται μέ ταχύτητες πού πλησιάζουν τήν ταχύτητα τού φωτός (ειδική θεωρία τής σχετικότητος) καθώς καί τά φαινόμενα τής καμπύλωσης τού χωροχρόνου ως απόρροια τής ύπαρξης βαρυτικών πεδίων (γενική θεωρία τής σχετικότητος). Η έννοια τής «βαρυτικής ιδιομορφίας» πού είναι τού συρμού ισχυρίζεται ότι τό σύμπαν προέρχεται από μία αρχική κατάσταση μάζας απειροστών διαστάσεων μέ τεράστια πυκνότητα καί θερμοκρασία 14 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια πρίν.

Η νεώτερη θεωρία τών «χορδών» αποπειράται νά εξηγήσει τήν δομή τού σύμπαντος σέ υποατομικό επίπεδο θεωρώντας καί τήν επίδραση τής βαρυτικής δύναμης μέ τήν βοήθεια όχι σωματιδίων αλλά δομών μέ διαστάσεις, τών λεγομένων χορδών. Τέλος η θεωρία τού «χάους» ασχολείται μέ τήν συμπεριφορά ορισμένων μή γραμμικών συστημάτων καί μελετά ντετερμινιστικά συστήματα καθώς καί τό συγγενές πεδίο τής κβαντικής θεωρίας τού χάους.

Όλες οι ανωτέρω θεωρίες επιχειρούν νά ερμηνεύσουν τό φαινόμενο τής ζωής χωρίς καμμία αναφορά ή μάλλον μέ παγερά άρνηση καί αποστροφή στό Υπερούσιο Πρόσωπο τού Παναγίου Θεού καί αποδεικνύονται μέ τόν τρόπο αυτό ετεροκίνητα νευρόσπαστα τού αρχαίου δαίμονος, τά οποία μεταβάλλουν τήν επιστήμη από αλήθεια καί θάμβος σέ πανουργία καί διαστροφή, γιατί επιδιώκουν νά πείσουν ότι η τάξις, η αρμονία η σκέψις, η τελονομία, η σκοπιμότης καί η πρόδηλος σοφία πού διέπει τό υλικό Σύμπαν προέρχεται από άλλογες καί ασυνείδητες μονάδες ύλης πού μάλιστα, όπως ισχυρίζονται, έδρασαν καί δρούν μέ αιτία τήν τυχαιότητα.

Σήμερα λοιπόν στήν Γενεύη τής Ελβετίας «έξοχα μυαλά» θέλουν νά μάς καταπείσουν ότι τό υποατομικό σωματίδιο μποζώνιο Χίγκς, πού είναι μία ασυνείδητη μονάδα ενέργειας, άν υπάρχει, δημιουργεί, συντονίζει, σχεδιάζει καί καταστρώνει τά τρισεκατομμύρια τών γαλαξιακών σχηματισμών, τούς σέ αυτά υφισταμένους φυσικούς νόμους ώστε μήν συγκρούονται μεταξύ τους, τήν αέναη κίνηση τής συμπαντικής ύλης-μάζης, τήν οργανική διάπλαση καί τή ζωή τών ενοργάνων όντων καί φυσικά τήν αρμονία τού υλικού σύμπαντος.

Αυτό ακόμα τό ασυνείδητο σωματίδιο, πού δέν έχει γνώση τού εαυτού του καί δέν μπορεί νά απαντήσει στό ερώτημα «τί είσαι;» καταστρώνει καί δημιουργεί εκ τού μηδενός συνειδητά όντα όπως ο άνθρωπος, πού έχουν τό συνειδέναι, υπερβαίνει τό αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ ανοργάνου καί οργανικής ύλης, τά αγεφύρωτα οργανικά χάσματα μεταξύ όλων τών ειδών τών γενών τών ενοργάνων όντων, τό αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ τού φυτικού κόσμου καί τών εμψύχων όντων, τό αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ τού ανθρώπου καί όλων τών άλλων ενοργάνων καί εμψύχων όντων. Άν αυτή η αντίληψις δέν αποτελεί τόν απόλυτο ορισμό τού κρετινισμού, τότε τί συνιστά κρετινισμό;

Δυστυχώς όμως δέν είναι τόσο απλά τά πράγματα γιατί πίσω από αυτές τίς τρομακτικές καί αίσχιστες γιά τήν ανθρώπινη προσωπικότητα, τήν ανθρώπινη ιστορία καί τήν ανθρώπινη φιλοσοφία απόψεις κρύβεται τό αποκρουστικό πρόσωπο τού διαμονισμού, γιατί μόνο δαιμόνια καί κατεχόμενοι από αυτά μπορούν νά μωρολογούν μέ τέτοιες ανοησίες.

Προτείνω δέ στούς εκλεκτούς αυτούς «σοφούς», τών οποίων όπως κάθε ανθρώπου ο εγκέφαλος έχει ένα τρισεκατομμύριο νευρικές συνδέσεις πού «τυχαία» έγιναν από τό ασυνείδητο μποζώνιο, εάν έχουν ανάγκη αιμοληψίας αυτοί ή συγγενικά των πρόσωπα νά μήν προστρέχουν πλέον στόν αλτρουϊσμό τών συνανθρώπων τους, αλλά νά χρησιμοποιήσουν τό αίμα τών «εκλεκτών συγγενών» τους χιμπατζίδων, ουρακοτάγκων, γοριλών, γιββώνων κ.λ.π. γιά νά διαπιστώσουν όχι στήν θεωρία αλλά στήν πρακτική εφαρμογή της τήν δήθεν αλήθεια τής «ανακαλύψεώς» των, περί τού «κοινού γεννήτορος μποζωνίου» εκτός καί άν τό μποζώνιο έχει τέτοια ευφυΐα ώστε νά κατασκευάζει σέ κάθε είδος καί έναν συγκεκριμένο αιματολογικό τύπο. Άν είχε όμως τέτοια ευφυΐα γιατί νά συνεντευξιάζον-ται εκ προσώπου του οι συγκεκριμένοι καί όχι τό ίδιο;

Ο Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ
+ ο Πειραιώς Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

Γέρων Εφραίμ Φιλoθεΐτης «Οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται»

«Οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (Τιμ. 3, 12).

Με την υπομονή και την ευχαριστία στις θλίψεις της ζωής, φανερώνουμε υπακοή στο θεϊκό Του θέλημα.

-«Μακάριος ανήρ, ος υπομένει πειρασμόν· ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανον της ζωής» (Ιακ. 1, 12).

-«Παιδεύει ο Κύριος επί το συμφέρον, εις το μεταλαβείν της αγιότητος Αυτού» (Εβρ. 12, 10).
Κατά τον καιρόν της παιδείας Κυρίου δεν συμφέρει να αγανακτούμε, αλλά το ψυχικό μας συμφέρον είναι η τέλεια υπακοή μας στον Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων μας Ιησού Χριστό, ο Οποίος στον καιρό των ποικίλων θλιβερών εγχειρίζει του καθενός την αφανή ψυχική πληγή με τον άγιο σκοπό, να του χαρίση την υγεία, δηλαδή την καρδιακή κάθαρσι από τα άτιμα πάθη.

- Με τις πρόσκαιρες θλίψεις, τις οποίες υπομένουμε, εξαγοράζουμε την μελλοντική, την αιώνιο χαρά και ανάπαυση.

-«Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε· αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16, 33).

- «Μακάριος ανήρ ος ελπίζει επ' αυτόν» (Ψαλμ. 33, 8).

- Όταν υπάρχει η πνευματική γνώση, οι θλίψεις εμβολιάζονται σε αυτόν που υπομένει προς αγιασμό.
-«Θλίψεις και ανάγκαι εύροσάν με, αι εντολαί Σου μελέτη μου» (Ψαλμ. 118, 143).

-Οι θλίψεις έρχονται με τον σκοπό να μας φέρουν πλησιέστερα προς τον Θεό.

-Με τις θλίψεις σώζεται ο άνθρωπος· χωρίς θλίψεις δεν σώθηκε κανείς. Χωρίς θλίψεις και βάσανα ας μη περιμένη κανείς ανάπαυη στην πέρα του τάφου ζωή.

-Μέσα στις θλίψεις υπάρχει ο Χριστός, και μέσα στην ανάπαυση το πνεύμα του διαβόλου, που είναι η αιτία όλων των κακών.

-Οι θλίψεις με την ποικιλομορφία τους μας εξαγνίζουν και αγιάζουν, είναι θείες επισκέψεις, που αποβλέπουν στην σωτηρία μας.

-Όλοι όσοι έχουν αγιάσει και στην συνέχεια με την σειρά τους όλοι όσοι σώθηκαν, όλοι πέρασαν το καμίνι των θλίψεων, άλλος ασθένεια, άλλος αγώνα κατά των παθών και λοιπά, δηλαδή όλον τον κατάλογον των κατά Θεό λυπηρών, ώστε όλοι να έχουν το δικαίωμα της αιωνίου αναπαύσεως.

-Παιδευόμεθα για να γίνουμε άξιοι των ουρανών. Μας παιδεύει ο ουράνιος Πατήρ με πολλούς τρόπους, για να μορφωθή μέσα μας πνευματικός χαρακτήρας· πρέπει να φέρουμε χαρακτηριστικά, που να φανερώνουν την γνησιότητά μας προς τον Θεό.

-Ο δρόμος της σωτηρίας μας είναι σπαρμένος με αγκάθια και πονάμε και ματώνουμε· αλλά υπομονή και θα έλθη η ευλογημένη ώρα, που οι πόνοι και τα αίματα θα γράψουν τα ονόματά μας στο βιβλίο της ζωής! Τότε θα ευλογούμε τον Θεό, που με την άπειρη σοφία Του βρήκε τον πόνο και τις θλίψεις ως μέσα μεγάλης σωτηρίας.

-Οι πειρασμοί πάντα ωφελούν, όταν τους υπομένουμε. Υπομονή μέχρις αίματος. Έτσι αγωνίστηκαν και οι πατέρες μας και αγίασαν.

- Η αγιωτάτη ταπείνωσις είναι το σωτηριωδέστατο φάρμακο των θλίψεων. Ταπεινώσου σε όλα και χωρίς ελάχιστη αμφιβολία θα τύχης οπωσδήποτε της ικανοποιητικής ελευθερίας των παθών.

- Είναι μακάριος εκείνος που τα θλιβερά της πρόσκαιρης ζωής τα περνά με υπομονή και ευχαριστία προς τον Θεό. Με αυτά τα λυπηρά ο Θεός προπαρασευάζει την αθάνατη ψυχή, για να την καταστήση άξια των αιωνίων αγαθών της βασιλείας Του.

-Η παιδαγωγία του Κυρίου έχει σκοπό να μας χαρίση την πολυτιμότατη υγεία της ψυχής μας.

- «Ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν», που μας αναμένει.

- Σε κάθε ψυχή χριστιανική ο Θεός δίδει και ένα σταυρό καθώς γνωρίζει η σοφία Του.

-Οι ασθένειες είναι η εγερτήρια σάλπιγγα της ψυχής..., και την ωθούν να την θέσουν εντός του ορθού βίου.

- Όλα τα έργα μας, τα λόγια μας και οι ενθυμήσεις μας, είναι γνωστά στον Θεό· και οι θλίψεις μας είναι σε γνώσι Του, και επιδιώκουν κάποιο σωτήριο σκοπό!

- Διά μέσου των δοκιμασιών μας ο Θεός κατεργάζεται την πολύτιμη σωτηρία μας.

- Η θλίψις και η ασθένεια κατεργάζεται βάρος αιωνίου δόξης στην ψυχή που υπομένει και ευχαριστεί τον Θεό.

- Μας παιδαγωγεί ο Κύριος, για να έχουμε αιώνιο μισθό. Εφ' όσο δεν έχουμε άσκηση, μας δίδει ο Κύριος ασθένειες και θλίψεις, για να βρούμε μικρή παρηγοριά, όταν θα κρινώμαστε μπροστά Του.

-Όλες οι δοκιμασίες που μας στέλλει η αγάπη του Θεού, είναι για να αποκτήσουμε υπομονή και να ομοιάσουμε με τον Θεό, ο οποίος λέγεται «ο Θεός της υπομονής και της παρακλήσεως» (Β' Κορ. 1, 3).

- Ο πόνος απαλύνει, μαλακώνει την καρδιά και αποβάλλει την σκληρότητα· έτσι καταστρώνεται το έδαφος για την σπορά της γνήσιας μετάνοιας και διόρθωσης.

- Όσο κανείς υποφέρει θλίψεις διάφορες, είτε σωματικές είτε ψυχικές και τις υπομένει με γνώση και ευχαριστεί τον Θεό, χωρίς άλλο υποχρεούται ο Θεός να στείλη θεία παράκλησι και να δροσίση την ψυχή.... Όσο κανείς υποφέρει, τόσο και πληρώνεται.

-Είναι χρέος μας να διέλθουμε το καμίνι των πειρασμών, όπως, αφού δοκιμασθούμε, αξιωθούμε να αποταμιευθούν οι ψυχές μας στο θησαυροφυλάκιο του μεγάλου Βασιλέως Χριστού.

- Το μονοπάτι της ζωής είναι όλο πόνος και δάκρυ, όλο αγκάθια και καρφιά· παντού φυτρωμένοι σταυροί, παντού αγωνία και θλίψη. Κάθε βήμα και μία Γεθσημανή, κάθε ανηφοριά και ένας Γολγοθάς, κάθε στιγμή και μία λόγχη. Αν μπορούσαμε να στίψουμε τη γη σαν το σφουγγάρι, θα έσταζε αίμα και δάκρυα.

- Τα ωραία συνοδεύονται με πόνο, αλλά κι ο πόνος βγάζει στη χαρά. Το τριαντάφυλλο βγάζει αγκάθι και το αγκάθι τριαντάφυλλο. Συνήθως το ουράνιο τόξο υψώνεται ύστερα από τη μπόρα. Πρέπει να προηγηθούν οι καταιγίδες, για να ξαστερώση ο ουρανός.

- Η διάκριση, φωτισμένη από τη χριστιανική πίστη και φιλοσοφία, έχει την ικανότητα με την ενόραση να βλέπη πολύ βαθύτερα από τα φαινόμενα. Μέσα στον πόνο βλέπει τη χαρά και την ελπίδα, όπως και ο θρίαμβος του Χριστού βγήκε μέσα από τον πόνο του Πάθους και του Σταυρού.

-Τα πιο θαυμάσια αγάλματα έχουν τα περισσότερα κτυπήματα. Οι μεγάλες ψυχές οφείλουν τη μεγαλοσύνη τους στα βαρειά χτυπήματα του πόνου. Τα χρυσά και βαρύτιμα κοσμήματα περνάνε πρώτα από της φωτιάς το χωνευτήρι.

-Συγκλονίζει την ανθρώπινη ύπαρξη ο πόνος. Είναι φωτιά, καμίνι, που καίει και κατακαίει. Είναι καταιγίδα και τρικυμία. «Τα σπλάχνα μου και η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν», λέει ο Σολομών. Είναι στιγμές που οι δοκιμασίες έρχονται απανωτές, η μία μετά την άλλη ή και όλες μαζί. Πολύ βαρύς τότε ο σταυρός. Η αγωνία κορυφώνεται. Η ψυχή ζορίζεται τόσο, ώστε είναι έτοιμη να λυγίση. Όλα φαίνονται μαύρα, κατάμαυρα. Παντού σκοτεινιά, παντού αδιέξοδα.

-Λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Τα καλά φύγανε, τα δεινά είναι γυμνά και προκλητικά, το ταξίδι γίνεται μέσα στη νύχτα, φάρος δεν φαίνεται πουθενά και ο Χριστός φαίνεται να κοιμάται».

- Καρφιά και μαχαίρια είναι της ζωής οι θλίψεις. Μαχαίρια και καρφιά, που σχίζουν ανελέητα και τρυπούν τις καρδιές. Τις πυρακτώνουν και τις παραλύουν εξουθενωτικά.

-Το μόνο που απομένει σε τούτες τις στιγμές είναι η κραυγή, που σαν παράπονο ικεσίας απευθύνεται στο Θεό· «Ελέησόν με Κύριε... η ψυχή μου εταράχθη σφόδρα... εκοπίασα εν τω στεναγμώ μου... εγεννήθη η καρδία μου ωσεί κηρός τηκόμενος... Ελέησόν με Κύριε, ότι θλίβομαι... εξέλιπεν εν οδύνη η ζωή μου και τα έτη μου εν στεναγμοίς... επελήσθην ωσεί νεκρός... εγεννήθη τα δάκρυα μου εμοί άρτος ημέρας και νυκτός... ινατί περίλυπος ει η ψυχή μου και ινατί συνταράσσεις με;» (Ψαλμοί).

-Ο άνθρωπος είναι ο βασιλιάς της δημιουργίας, αλλά το στεφάνι του είναι πλεγμένο από αγκάθια. Η πορεία του είναι άλλοτε τραγούδι και συμφωνία χαράς κι άλλοτε, τις περισσότερες φορές, ένα θλιβερό και ασταμάτητο πένθιμο εμβατήριο.

-Μεγάλο και αιώνιο το πρόβλημα του πόνου. Το μελέτησαν φιλόσοφοι, και κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι και άλλοι πολλοί. Την αυθεντικώτερη ωστόσο απάντηση τη δίνει ο χριστιανισμός, η πίστη, ο νόμος του Θεού.

-Και η απάντηση είναι διπλή. Θεολογικά είναι η συνέπεια της πτώσεως, όπως και όλα τα κακά. Είναι αποτέλεσμα της κακής χρήσεως της ελευθερίας. Είναι ο καρπός της παρακοής. Ηθικά είναι ευκαιρία και μέσον αρετής και τελειώσεως.

- «Θα σέβωμαι πάντα τον Θεό - λέγει ο Θεολόγος Γρηγόριος - όσα ενάντια κι αν επιτρέπη να με βρουν. Ο πόνος για μένα είναι φάρμακο σωτηρίας». Ο δε Μέγας Βασίλειος λέγει: «Εφ' όσον μας ετοιμάζει ο Θεός το στεφάνι της Βασιλείας Του, αφορμή για αρετή ας γίνη η ασθένεια».

-«Οι θλίψεις -θα πη και ο ιερός Χρυσόστομος-μας φέρνουν πιο κοντά στο Θεό. Και όταν σκεπτόμαστε το αιώνιο κέρδος των θλίψεων, δεν θα στεναχωριόμαστε».

-Ο Άγιος Απόστολος Παύλος, ο τόσο διωγμένος και πονεμένος και κατάστικτος από τα «στίγματα του Κυρίου», διδάσκει, ότι ο Θεός αφήνει τον άνθρωπο να πονέση με τις θλίψεις «επί το συμφέρον εις το μεταλαβείν της αγιότητος αυτού» (Εβρ. 12, 10).

-Χιλιάδες τρόπους έχει ο Θεός για να σε κάμη να ιδής την αγάπη Του. Ο Χριστός μπορεί να μετατρέψη τη δυστυχία σε μελωδικό δοξολογητικό τραγούδι. «Η λύπη υμών εις χαράν γενήσεται...», είπεν ο Κύριος (Ιωάν. 16, 6).

-Οποία η μάχη, τοιαύτη και η νίκη. Στην αγορά του ουρανού δεν υπάρχουν φθηνά πράγματα. Οι στιγμές του πόνου και της θυσίας είναι στιγμές ευλογίας. Κοντά σε κάθε σταυρό είναι και μία ανάσταση. Τι κι αν τώρα πονάμε και κλαίμε ασταμάτητα; «Το γαρ παραυτίκα ελαφρόν της θλίψεως ημών καθ' υπερβολήν εις υπερβολήν αιώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ημίν», λέγει ο Παύλος (Β' Κορινθ. 4, 17).

- Ο άνθρωπος του πόνου είναι ο άριστος αθλητής της ζωής με τις ένδοξες νίκες. Θα ακριβοπληρωθή με τα αιώνια βραβεία «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν», λέγει προς Κο¬ρινθίους ο Παύλος (Α' Κορινθ. 2, 9).

-Όποιος ατενίζει και αντιμετωπίζει τον πόνο με το πρίσμα της αιωνιότητος, είναι ήδη από τώρα νικητής. Είναι ο εκλεκτός, που με την ακατάβλητη πίστη στο Θεό έφθασε στη χαρά, γεύθηκε τη χρηστότητα του Κυρίου και είναι υποψήφιος στεφανηφόρος. Μπορεί να επαναλάβη του Αποστόλου Παύλου τη νικηφόρα κραυγή: «Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα· λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, ον αποδώσει μοι ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα» (Β' Τιμ. 4, 7-8).

-Οφείλουμε λοιπόν, να αποδεχόμαστε τον πόνο, που μας επισκέπτεται, σαν μία ευλογία του Θεού. Το σιτάρι συμπιέζεται και λειώνει μέσα στη γη, αλλά τότε καρποφορεί τη ζωή. Πλούσια και ευλογημένη του πόνου η συγκομιδή. Μεγάλη η ευλογία του Θεού στον αγρό των δακρύων. Ευλογία, που τη βιώνουν, όσοι με το χάρισμα της διάκρισης αληθινά πιστεύουν. Ευλογία Θεού και έλεος σε όσους διήλθαν το καμίνι του ποικίλου πόνου με θεϊκή δύναμη και επίγνωση. Τους περιμένει η αιώνια, η αθάνατη, η πανευτυχής ανάπαυσις εν τω Θεώ. Αμήν.

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΟΥ

Γιορτάζουμε σήμερα 4 Ιουλίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Ανδρέα του Ιεροσολυμίτου και Αρχιεπισκόπου Κρήτης, ας πού,ε λίγα λόγια:

«Ζηλοῦτε τὰ πνευματικά» (Α' προς Κορινθίους, ιδ' 1). Να επιθυμείτε με ζήλο τα πνευματικά χαρίσματα. Τέτοιο ζήλο σε όλη του τη ζωή είχε και ο άγιος Ανδρέας.

Από τους μεγάλους εκκλησιαστικούς ποιητές ο Ανδρέας, γεννήθηκε στη Δαμασκό από γονείς ευσεβείς, το Γεώργιο και τη Γρηγορία. Σε ηλικία 15 χρονών, κατατάχθηκε στον κλήρο (αναγνώστης) του πατριαρχικού θρόνου των Ιεροσολύμων, από τον τότε Πατριάρχη Θεόδωρο. Στην Ιερουσαλήμ, ο Ανδρέας διακρίθηκε για τη μόρφωση και την αρετή του μεταξύ των αγιοταφιτών πατέρων, γι' αυτό και τον προέκριναν να σταλεί στην Κωνσταντινούπολη, για την έκτη Οικουμενική Σύνοδο κατά των Μονοφυσιτών.

Μετά το τέλος της Συνόδου, ο Ανδρέας παρέμεινε στη βασιλεύουσα, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και διορίσθηκε διευθυντής του ορφανοτροφείου «Άγιος Παύλος».

Η έξοχη επιμέλεια που ανέπτυξε στο φιλανθρωπικό αυτό ίδρυμα, τον ανέδειξε αρχιεπίσκοπο Κρήτης. Αφοσιωμένος στα καθήκοντα της νέας του θέσης, αναδείχθηκε μέγας εκκλησιαστικός διοικητής, αλλά και λαμπρός διδάσκαλος και ρήτορας. Γι' αυτό και όλο του το ποίμνιο τον θεωρούσε πραγματικά πατέρα.

Αλλά ως μητροπολίτης πήρε μέρος στη σύνοδο που συγκάλεσε ο Φιλιππικός Βαρδάνης (712 μ.Χ.) και υποστήριξε τον Μονοφυσιτισμό, αλλά επανήλθε στην ορθή πίστη μετά τον θάνατο του Βαρδάνη.

Στο γυρισμό από την Κωνσταντινούπολη, όπου είχε πάει για διάφορες υποθέσεις, πέθανε (740μ.Χ.) επάνω στο καράβι. Τον έθαψαν στην Ερεσό της Μυτιλήνης, στο ναό της Αγίας Αναστασίας.

Να σημειώσουμε επίσης, ότι ο Άγιος Ανδρέας, υπήρξε ο καλύτερος ρήτορας της εποχής του, με έργα όπου αναπτύσσει λόγο πλούσιο, με ρητορικά σχήματα απαράμιλλου κάλλους. Πρώτος αυτός παρουσίασε πλήρες σύστημα εορταστικών ομιλιών, από τις οποίες σώζονται περίπου 30, εκδιδόμενες και ανέκδοτες. Έγραψε αρκετά εγκώμια και λόγους. Σώζονται περίπου 100 Κανόνες και πολυάριθμα ιδιόμελα τροπάρια. Ως μελωδός έγραψε όχι μόνο τα κείμενα αλλά και την μουσική τους.

Ο Μέγας Κανών, που ψάλλεται την Πέμπτη της Ε' εβδομάδος Νηστειών της Μ. Τεσσαρακοστής, είναι το κατεξοχήν πρωτότυπο και εκτεταμένο υμνογραφικό έργο του Ανδρέα Κρήτης. Είναι πιθανόν ο Μέγας Κανών να γράφτηκε στην Κωνσταντινούπολη ή στον τόπο θανάτου του, την Ερεσό της Λέσβου, σε μεγάλη ηλικία.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ἦχος πλ. α'. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Τοῦ Δαβίδ τήν κινύραν Πάτερ μιμούμενος, ἐν Ἐκκλησία Ὁσίων προσάδεις ἄσμα καινόν, ὡς σοφός ὑφηγητής τοῦ θείου Πνεύματος, σύ γάρ ἐβρόντησας ἡμῖν, τάς τῆς χάριτος ὠδάς, καί λόγον δικαιοσύνης, Ἀνδρέα Πατέρων κλέος, πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ἕνα θαύμα τοῦ ἁγίου Νεκταρίου σέ ἕνα μικρό παιδάκι

Η Εκκλησία του Αγίου Νεκταρίου στην Ιορδανία

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΣΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΑΚΙ

Σύμφωνα με όσα μας ανακοίνωσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φιλαδελφείας κ. Βενέδικτος, ένα αγοράκι τριών μηνών αρρώστησε πολύ βαριά με τρύπα στον πνεύμονα και μπήκε στην εντατική υποστηριζόμενο με οξυγόνο.

Οι γονείς του μικρού αγοριού ήταν πολύ απελπισμένοι, όταν οι γιατροί τους ανακοίνωσαν ότι το παιδί τους δεν είχε καμία ελπίδα σωτηρίας.

Μόλις πληροφορήθηκε το θλιβερό γεγονός ο Μητροπολίτης Βενέδικτος, έδωσε αμέσως εντολή στον π. Νεκτάριο που μαζί με τη νεολαία επισκέπτονται κάθε Σάββατο τα νοσοκομεία για να δώσουν παρηγοριά στους αρρώστους.

Σε κάθε έναν ασθενή πηγαίνουν από ένα Ιερό Ευαγγέλιο, τον βίο του Αγίου Νεκταρίου και λαδάκι από το καντήλι του Αγίου.

Σύμφωνα με εντολή του κ. Βενέδικτου, ο π. Νεκτάριος άλειψε με λάδι το παιδάκι από το καντήλι του Αγίου, και Ω του θαύματος! το τριών μόνο μηνών αγοράκι την άλλη ημέρα ήταν υγιέστατο και οι γονείς του το πήραν σπίτι τους.

Να σημειωθεί, ότι οι γονείς του αγοριού ήταν άγνωστοι στη Μητρόπολη, παρόλα αυτά τηλεφώνησαν αμέσως στον π. Νεκτάριο και ήρθαν στην εκκλησία του Αγίου που βρίσκεται στη Μητρόπολη για να προσκυνήσουν.

Με δάκρυα στα μάτια, ευχαρίστησαν τον Άγιο και δήλωσαν ότι θα βαπτίσουν το παιδί, και θα του δώσουν το όνομα του Αγίου Νεκταρίου του Θαυματουργού.

Ο Μητροπολίτης Φιλαδελφείας κ. Βενέδικτος, επισκέφθηκε την οικογένεια και το αγοράκι και έδωσε την ευλογία του.

Αξίζει να αναφερθεί, ότι ο Άγιος Νεκτάριος τιμάται ιδιαιτέρως στην Ιορδανία. Έχουν γίνει επίσης από τον Άγιο άλλα επτά θαύματα που είναι καταγεγραμμένα από αυτούς που έλαβαν τη χάρη του.

Τέλος, να σημειωθεί, ότι το γεγονός αυτό είχε μεγάλη απήχηση στον κόσμο και μαρτυρεί την αλήθεια και τη δύναμη της χριστιανικής πίστης .

Προσκύνημα στην Κλεισούρα της Οσίας Σοφίας (ΦΩΤΟ)

Προσκύνημα στην Ιερά Μονή Γενεθλίου Θεοτόκου Κλεισούρας, όπου μόνασε η νεοκαταταγείσα Οσία Σοφία, και στον τάφο της, που βρίσκεται μερικές εκατοντάδες μέτρα από το Μοναστήρι, πραγματοποίησε το απόγευμα της Κυριακής ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Συνοδευόμενος από τον επιχώριο Μητροπολίτη Σεραφείμ και πολλούς Ιεράρχες και κληρικούς, ο Προκαθήμενος της Πρωτόθρονης Εκκλησίας της Ορθοδοξίας έγινε θερμά δεκτός από τους κατοίκους της Κλεισούρας και προσκυνητές από γειτονικές περιοχές.

Στρατιωτικό άγημα απέδωσε τιμές ενώ παιδιά με τοπικές φορεσιές έραιναν με ροδοπέταλα και άνθη τον Οικουμενικό Πατριάρχη ο οποίος κατευθύνθηκε προς το Ιερό Κιβώριο του τάφου της Οσίας Σοφίας. Αφού προσκύνησε τέλεσε τον καθαγιασμό του Ιερού Κιβωρίου και άναψε την «ακοίμητη» κανδήλα.

Από εκεί εν πομπή ο Οικουμενικός Πατριάρχης, οι Αρχιερείς, κλήρος και λαός, μετέβησαν πεζή στην Ιερά Μονή όπου στο Καθολικό της εψαλλη Δοξολογία.

Κατόπιν ο Μητροπολίτης Καστορίας, στην προσφώνηση του, υπεδέχθη τον Οικουμενικό Πατριάρχη στον Ιερό τόπο της διακονίας, των πνευματικών αγώνων και της σωματικής νηστείας της Οσίας Σοφίας. Με θερμούς λόγους καλωσόρισε τον Πατριάρχη και η ηγουμένη της Μονής, Μοναχή Εφραιμία, η οποία του προσέφερε ένα αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας της Θεοτόκου που είναι αποθησαυρισμένη στο Μοναστήρι.

Στην ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στην Οσία Σοφία και στην κατά Χριστόν ταπεινή βιωτή της, προσφέροντας μια κανδύλα για το Καθολικό της Ιερας Μονής.

Στη συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης προσκύνησε στον τόπο της ασκήσεως της Οσίας Σοφίας, που βρίσκεται εντός της Μονής. Ένα μικρό άνοιγμα στον πέτρινο τοίχο αποτελούσε το ασκητήριο της Οσίας, η οποία εκοιμήθη στα μέσα της δεκαετίας του ’70 και την οποία ευλαβείται ιδιαιτέρως ο Ποντιακός Ελληνισμός.

Ο δρόμος της σωτηρίας

Μαθητής: Ποιος είναι ο ευκολότερος δρόμος, πού οδηγεί στην σωτηρία;

Γέρων: Φαντάσου, ότι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, βαδίζει επάνω στην γη. Με όλη του την ευαγγελική απλότητα. Περπατώντας και σύ μαζί Του, γίνεσαι καλύτερος από ό,τι είσαι τώρα;

Μαθητής: (Αφού σκέφθηκα για μια στιγμή, απάντησα):

- Υποθέτω, πώς θα έμενα ο ίδιος, όπως και πριν! Χωρίς καμία ιδιαίτερη χάρη από τον Θεό. Πολλοί είχαν ακολουθήσει τον Χριστό. Και έπειτα εξέπεσαν!

Γέρων: Και ποιο είναι εκείνο, πού ελκύει την χάρη του Θεού περισσότερο από κάθε τι άλλο;

Μαθητής: Δεν γνωρίζω, πάτερ.

Γέρων: Αν προσπαθείς να έχεις την απλότητα των Αποστόλων, δεν κρύβεις τα ανθρώπινα ελαττώματά σου, και δεν προσποιείσαι τον πολυευλαβη, τότε τον βρήκες τον δρόμο.

Μα παρ’ ότι είναι εύκολος, πολλοί δεν τον βρίσκουν! Ο δρόμος αυτός είναι η συντομότερη οδός προς την σωτηρία. Και ελκύει την χάρη του Θεού στον άνθρωπο. Η απλότητα και η ειλικρίνεια, είναι οι πιο ευάρεστες στον Κύριο αρετές. Εάν μή στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μή εισέλθητε εις την Βασιλείαν των Ουρανών (Ματθ. 18,3).

Πηγή: Στάρετς Λεωνίδας, Μετάφραση: οι Διάκονοι Αλκίσων Μιχαήλ & Χαρίτων Μιχαήλ, Διασκευή: Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος, Έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1992

Τι να λέμε σε όσους κατηγορούν εύκολα κληρικούς; Γέροντας Παίσιος

Ρωτήσαμε μια μέρα τον Γέροντα για το εξής πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε: «Γέροντα, μας λέτε συνέχεια να έχουμε καλό λογισμό, θα σας πούμε όμως, μία περίπτωση, για να δούμε τι μας συμβουλεύετε να απαντούμε. Έρχονται μερικοί άνθρωποι και μας λένε:

Ο τάδε ιερέας παίρνει πολλά λεφτά από τα μυστήρια, ο δείνα καπνίζει πολλά τσιγάρα και πηγαίνει στα καφενεία, ο άλλος λένε πως είναι ανήθικος και, γενικά, βγάζουν ένα δριμύ κατηγορητήριο εναντίον των κληρικών και μάλιστα παρουσιάζουν μαζί κι αποδείξεις των όσων λένε. Σ' αυτούς τους ανθρώπους τι μπορούμε να λέμε;»

Τότε, ο Γέροντας άρχισε να μας λέει: «Γνώρισα εκ πείρας ότι σ' αυτή τη ζωή οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες. Τρίτη δεν υπάρχει -η στη μία θα είναι η στην άλλη. Η μία, λοιπόν, κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα. Η μύγα έχει την εξής ιδιότητα: να πηγαίνει πάντα και να κάθεται σε ο,τι βρώμικο υπάρχει. Για παράδειγμα, αν ένα περιβόλι είναι γεμάτο λουλούδια, που ευωδιάζουν, και σε μία άκρη του περιβολιού κάποιο ζώο έχει κάνει μία ακαθαρσία, τότε μια μύγα, πετώντας μέσα σ' αυτό το πανέμορφο περιβόλι, θα πετάξει πάνω από όλα τα άνθη και σε κανένα δεν θα καθίσει. Μόνο όταν δει την ακαθαρσία, τότε αμέσως θα κατέβει και θα καθίσει πάνω σ' αυτήν και θα αρχίσει να την ανασκαλεύει, αναπαυόμενη στη δυσωδία που προκαλείται από το ανακάτεμα αυτό και δε θα ξεκολλά από εκεί.

Αν τώρα έπιανες μια μύγα, και αυτή μπορούσε να μιλήσει και τη ρωτούσες να σου πει μήπως ξέρει αν πουθενά υπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε εκείνη θα απαντούσε πως δε γνωρίζει καν τι είναι αυτά. Εγώ, θα σου πει, ξέρω πως υπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ακαθαρσίες ζώων, μαγειρεία, βρωμιές. Η μία λοιπόν μερίδα των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα. Είναι η κατηγορία των ανθρώπων που έχει μάθει πάντα να σκέφτεται και να ψάχνει να βρει ο,τι κακό υπάρχει, αγνοώντας και μη θέλοντας ποτέ να σταθεί στο καλό.

Η άλλη κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μέλισσα. Η ιδιότητα της μέλισσας είναι να βρίσκει και να κάθεται σε ό,τι καλό και γλυκό υπάρχει. Ας πούμε, για παράδειγμα, πως σε μία αίθουσα, που είναι γεμάτη ακαθαρσίες έχει κάποιος τοποθετήσει σε μία γωνιά ένα λουκούμι. Αν φέρουμε εκεί μία μέλισσα, εκείνη θα πετάξει και δεν θα καθίσει πουθενά έως ότου βρει το λουκούμι και μόνον εκεί θα σταθεί.

Αν πιάσεις τώρα τη μέλισσα και τη ρωτήσεις που υπάρχουν σκουπίδια, αυτή θα σου πει ότι δε γνωρίζει, θα σου πει εκεί υπάρχουν γαρδένιες, εκεί τριανταφυλλιές, εκεί θυμάρι, εκεί μέλι, εκεί ζάχαρη, εκεί λουκούμια και γενικά θα είναι γνώστης όλων των καλών και θα έχει παντελή άγνοια όλων των κακών. Αυτή είναι η δεύτερη ομάδα, των ανθρώπων εκείνων που έχουν καλούς λογισμούς και σκέπτονται και βλέπουν τα καλά.

Όταν σ' ένα δρόμο βρεθούν να περπατούν δύο άνθρωποι, οι οποίοι ανήκουν στις δύο αυτές κατηγορίες, τότε φτάνοντας στο σημείο εκείνο όπου ένας τρίτος έκανε την «ανάγκη» του, ο άνθρωπος της πρώτης κατηγορίας, θα πάρει ένα ξύλο και θ' αρχίσει να σκαλίζει τις ακαθαρσίες. Όταν, όμως περάσει ο άλλος, της δεύτερης κατηγορίας, που μοιάζει με τη μέλισσα, προσπαθεί να βρει τρόπο να τις σκεπάσει με χώμα και με μία πλάκα, για να μην αισθανθούν και οι άλλοι περαστικοί τη δυσωδία αυτή, που προέρχεται από τις βρωμιές». Και κατέληξε ο Γέροντας:

«Εγώ σε όσους έρχονται και μου κατηγορούν τους άλλους -και με δυσκολεύουν- τους λέω αυτό το παράδειγμα και τους υποδεικνύω να διαλέξουν σε ποιά κατηγορία θέλουν να βρίσκονται και αναλόγως να ψάξουν να βρουν και τους ανάλογους ανθρώπους της κατηγορίας τους».

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

Μερικές νουθεσίες από τον Γέροντα Πορφύριο.

* «Υπάρχουν τρεις τρόποι πνευματικής ζωής. Ο πρώτος είναι να έχεις μία αρρώστια.
ό δεύτερος είναι να κάνεις όλες τις δουλειές με χαρά. και ο τρίτος είναι να υπακούς σε Γέροντα. Αυτό το τελευταίον έχει τί το περισσόν».

* «Να λυώνεις επάνω στην εργασία σου. Να εργάζεσαι, όμως, μ' ευλάβεια, να έχεις πίστη μέσα σου και προσευχή. Μ' αυτό τον τρόπο θ' αγιάσεις».

* «Να σκέπτεσαι καλά για τον άλλο. Με την προσευχή σας, μέσω του Χριστού, επηρεάζετε ευνοϊκά τον άλλο. Να μην σκέφτεστε άσχημα για κάποιον, διότι τότε επηρεάζετε κι' αυτόν άσχημα.

* «Οι περισσότεροι έρχονται εδώ και μου λένε:Κανείς δεν με θέλει, είμαι άχρηστος, δεν με καταλαβαίνουν, δεν μ' αγαπούν». Τους εξηγώ τότε «όλα αυτά προέρχονται από τον εγωισμό.
Όταν στραφείς προς το Θεό, δεν ζητάς τίποτε, δεν είσαι ανικανοποίητος, και είσαι με όλα και με όλους ευχαριστημένος.Τους αγαπάς τότε όλους κι' εκείνοι σ' αγαπούν. Κι' αυτό εξαρτάται από εσένα, διότι ενώθηκες με τον Θεό».

* «Η μητέρα αρχίζει να παιδαγωγεί το παιδί της μέσα από τη μήτρα της, με τα ψυχικά της βιώματα».

* «Επιτρέπεται», έλεγε, «να βοηθά ο Θεός τον άνθρωπο να κάμνει τόσες εφευρέσεις, να τις χρησιμοποιεί ο διάβολος κι' εμείς οι χριστιανοί να μη τις χρησιμοποιούμε;».

* «Όταν αγαπήσουμε τον Χριστό η ψυχή μας ελευθερώνεται από το φόβο».

*«Όποιος αγαπά το Χριστό αυτός αποφεύγει την αμαρτία».

* «Βρίσκεσαι μέσα σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο και κουνάς τα χέρια σου και προσπαθείς μ' αυτό τον τρόπο να διώξης το σκοτάδι. Δεν φεύγει, όμως, έτσι το σκοτάδι.
Άνοιξε το παράθυρο για να μπη το φως και μόνο τότε θα φύγη το σκοτάδι. Το φως είναι εκείνο που θα διώξη το σκοτάδι. Να μελετούμε, λοιπόν, την Αγία Γραφή, τους βίους των Αγίων, τους Πατέρες. αυτό είναι το φως, που θα διώξη το σκοτάδι».

* «Όταν σε μια χώρα πέσει πολλή αμαρτία, τότε και τα πολιτικά της θέματα πάνε στραβά, αντί να πηγαίνουν ίσια».

Γέροντας Παΐσιος:η μεγαλύτερη αρρώστια είναι οι μάταιοι λογισμοί των κοσμικών ανθρώπων.

Ο Γέροντας Παΐσιος στο κελλί του

Γέροντα, αγωνιώ, όταν έχω να τακτοποιήσω ένα πρόβλημα, και δεν μπορώ να κοιμηθώ.
- Σ’ εσένα το βασικό πρόβλημα είναι οι πολλοί λογισμοί. Αν δεν είχες αυτούς τους πολλούς λογισμούς, θα μπορούσες να αποδώσεις πολύ περισσότερα και στην διακονία σου και στα πνευματικά σου. Άκου έναν τρόπο, για να αποφεύγεις τους πολλούς λογισμούς:

Όταν σου έρχεται στον νου κάτι που πρόκειται π.χ. να κάνης αύριο, να λες στον λογισμό σου:

Αυτή η δουλειά δεν είναι για σήμερα θα την σκεφθώ αύριο. Επίσης, όταν είναι να αποφασίσεις για κάτι, μην ταλαιπωρείσαι με την σκέψη να βρεις το καλύτερο και αναβάλλεις συνέχεια. Διάλεξε κάτι και προχώρα. Άφησε έπειτα τον Θεό να φροντίσει για τα παραπέρα. Προσπάθησε να αποφεύγης την σχολαστικότητα, για να μη ζαλίζεις το μυαλό σου.

Να κάνης ότι μπορείς-με φιλότιμο και να κινείσαι απλά και με μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό. Τον υποχρεώνουμε, κατά κάποιον τρόπο, τον Θεό να βοηθήσει, όταν αναθέτουμε το μέλλον και τις ελπίδες μας σ’ Αυτόν. Με τους πολλούς λογισμούς κι ένας υγιής άνθρωπος αχρηστεύεται. Ένας που πάσχει και υποφέρει, είναι δικαιολογημένος, αν στενοχωριέται. Ένας όμως που έχει την υγεία του και ζαλίζεται και υποφέρει από αριστερούς λογισμούς, αυτός είναι για δέσιμο! Να είναι μια χαρά και να βασανίζεται με τους λογισμούς του!

Στην εποχή μας η μεγαλύτερη αρρώστια είναι οι μάταιοι λογισμοί των κοσμικών ανθρώπων. Οι άνθρωποι όλα μπορεί να τα έχουν εκτός από καλούς λογισμούς.
Ταλαιπωρούνται, γιατί δεν αντιμετωπίζουν τα πράγματα πνευματικά. Π.χ. ξεκινάει κανείς να πάει κάπου, παθαίνει μια μικρή βλάβη η μηχανή του αυτοκινήτου του, και καθυστερεί λίγο να φθάσει στον προορισμό του. Αν έχει καλό λογισμό, θα πη:

Φαίνεται, ο Καλός Θεός έφερε αυτό το εμπόδιο, γιατί ίσως θα πάθαινα κάποιο ατύχημα, αν δεν είχα αυτήν την καθυστέρηση. Πως να Σε ευχαριστήσω, Θεέ μου, γι’ αυτό; και δοξάζει τον Θεό. Ενώ, αν δεν έχει καλό λογισμό, δεν θα αντιμετώπιση πνευματικά την κατάσταση, θα τα βάλει με τον Θεό και θα βρίζει: Να, θα πήγαινα νωρίτερα, άργησα, τι αναποδιά! Και Αυτός ο Θεός…

Ο άνθρωπος, όταν δέχεται ότι του συμβαίνει με δεξιό λογισμό, βοηθιέται. Ενώ, όταν δουλεύει αριστερά, βασανίζεται, λειώνει, παλαβώνει. Μια φορά, πριν από χρόνια, μπήκαμε σε ένα φορτηγό που είχε για καθίσματα κάτι σανίδες, για να έρθουμε από την Ουρανούπολη στην Θεσσαλονίκη. Μέσα ήταν άνω-κάτω βαλίτσες, πορτοκάλια, ψάρια, βρώμικα καφάσια από ψάρια που τα επέστρεφαν, παιδιά από την Αθωνιάδα, άλλα καθιστά, άλλα όρθια, καλόγεροι, λαϊκοί… Ένας λαϊκός ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Ήταν και χονδρός και, επειδή κάπως στριμώχθηκε, έβαλε τις φωνές: Τι κατάσταση είναι αυτή!.

Πιο εκεί ήταν ένας μοναχός που, ο φουκαράς, ήταν κουκουλωμένος μέχρι επάνω από τα καφάσια και μόνον το κεφάλι του είχε έξω. Εν τω μεταξύ, όπως κουνιόταν το φορτηγό – ο δρόμος ήταν ένας καρόδρομος χαλασμένος -, έπεφταν τα στοιβαγμένα καφάσια και ο καημένος προσπαθούσε να τα πετάει αριστερά-δεξιά με τα χέρια του, για να μην τον χτυπήσουν στο κεφάλι. Και ο άλλος φώναζε, επειδή καθόταν λίγο στριμωχτά. Δεν βλέπεις, του λέω, εκείνος πως είναι, κι εσύ φωνάζεις;.

Ρωτάω και τον μοναχό: Πως τα περνάς, πάτερ;. Κι εκείνος χαμογελώντας μου λέει: Από την κόλαση, Γέροντα, καλύτερα είναι εδώ! Ο ένας βασανιζόταν, αν και καθόταν, και ο άλλος χαιρόταν, παρόλο που τα καφάσια κόντευαν να τον κουκουλώσουν. Και είχαμε δυο ώρες δρόμο δεν ήταν και κοντά. Ο νους του λαϊκού γύριζε στην άνεση που θα είχε, αν ταξίδευε με λεωφορείο, και πήγαινε να σκάση, ενώ ο μοναχός σκεφτόταν την στενοχώρια που θα είχε, αν βρισκόταν στην κόλαση, και ένιωθε χαρά. Σκέφθηκε: Σε δυο ώρες θα φθάσουμε και θα κατεβούμε, ενώ οι καημένοι στην κόλαση ταλαιπωρούνται αιώνια. Ύστερα εκεί δεν έχει καφάσια, κόσμο κ.λπ., άλλα είναι κόλαση. Δόξα Σοι ο Θεός, εδώ είμαι καλύτερα.

- Που οφείλεται, Γέροντα, η διαφορά εμπιστοσύνης λ.χ. δύο υποτακτικών προς τον Γέροντα τους;
- Στον λογισμό. Μπορεί κανείς να έχει χαλασμένο λογισμό για οτιδήποτε και για οποιονδήποτε. Αν ο άνθρωπος δεν έχει καλό λογισμό και δεν βγάζει τον εαυτό του από τις ενέργειες του – αν ενεργή δηλαδή με ιδιοτέλεια -, δεν βοηθιέται ούτε και από έναν Άγιο. Όχι άγιο Γέροντα η άγια Γερόντισσα να έχει, όχι τον Άγιο Αντώνιο να είχε Γέροντα, αλλά και όλους τους Άγιους, δεν μπορεί να βοηθηθεί. Ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να βοηθήσει έναν τέτοιον άνθρωπο, αν και το θέλει πολύ. Όταν κανείς αγαπά τον εαυτό του, έχει δηλαδή φιλαυτία, όλα τα ερμηνεύει όπως τα αγαπάει ο εαυτός του. Και βλέπεις, άλλοι τα ερμηνεύουν αμαρτωλά, άλλοι όπως τους αναπαύει, και σιγά-σιγά γίνονται φυσιολογικές αυτές οι παράλογες ερμηνείες τους. Όπως και αν φερθείς, σκανδαλίζονται.

Είναι μερικοί που, αν τους προσέξεις λίγο, αν τους πεις έναν καλό λόγο, πετούν. Αν δεν τους προσέξεις, λυπούνται πολύ, πιάνουν τα άκρα, που είναι του πειρασμού. Βλέπουν λ.χ. μία κίνηση και λένε: α! έτσι θα έγινε, και ύστερα καταλήγουν να είναι σίγουροι ότι έτσι έγινε. Η βλέπουν τον άλλον σοβαρό και νομίζουν ότι κάτι έχει μαζί τους, ενώ ο άλλος μπορεί να είναι σοβαρός, γιατί τον απασχολεί κάτι. Προ ημερών ήρθε και σ’ εμένα κάποιος και μου είπε: Γιατί παλιά μου μιλούσε ο τάδε και τώρα δεν μου μιλάει; Του είχα κάνει μια παρατήρηση, μήπως γι’ αυτό;

Κοίταξε, του λέω, μπορεί να σε είδε και να μη σε πρόσεξε η είχε κανέναν άρρωστο και είχε στον νου του να ψάξει για γιατρό η να βρει συνάλλαγμα, για να πάει στο εξωτερικό κ.λπ.. Και πράγματι ο άλλος είχε άρρωστο άνθρωπο, είχε ένα σωρό φροντίδες, και αυτός είχε την απαίτηση να σταθεί να του μιλήσει και έβαζε ένα σωρό λογισμούς.

Άνθισε το ακάνθινο στεφάνι του Εσταυρωμένου Ιησού

Φαίνεται χαρακτηριστικά το ανθισμένο ακάνθινο στεφάνι και τα πράσινα φύλλα που διαρκώς πυκνώνουν …

Πολλοί μιλάνε για θαύμα. Άλλοι πάλι, για θεϊκό μήνυμα. Σε καιρούς χαλεπούς, με την κρίση να μαστίζει τη χώρα μας, τη φτώχεια, τη δυστυχία και την κατάθλιψη να οδηγούν πολλούς συνανθρώπους μας στο αδιέξοδο, ακόμη και την αυτοκτονία, στις παρυφές του Υμηττού πάνω από του Παπάγου, ένα εκπληκτικό, ελπιδοφόρο όσο και ανεξήγητο φαινόμενο, λαμβάνει χώρα τις τελευταίες ημέρες. Στην ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, το ακάνθινο στεφάνι που το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, περιέβαλε τον εσταυρωμένο Ιησού, ανθίζει!!! Πάνω από δύο μήνες πέρασαν από την εβδομάδα των Παθών του Κυρίου και μικρά κόκκινα άνθη και πολλά φύλλα που όλο και πυκνώνουν, στολίζουν πλέον το ακάνθινο στεφάνι του Ιησού Χριστού!!!

Πολλοί, μέσα στην καταχνιά των ημερών, βλέπουν στο φαινόμενο αυτό, ως μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας.

Η ηγουμένη της ιεράς μονής κ. Χριστονύμφη Σπυροπούλου, δεν ήθελε να μας δώσει κανένα επιπρόσθετο στοιχείο για το φαινόμενο, αλλά περιορίσθηκε να πει: «Προτιμούμε να μείνει στην αφάνεια. Παρακαλώ πολύ μην δημοσιεύσετε τίποτε. Δεν θέλουμε να δοθεί δημοσιότητα, αλλά να παραμείνει ως μαρτυρία δική μας, εντός της ιεράς μονής. Δεν επιθυμούμε η ιερά μονή να αποτελέσει αφορμή για οποιονδήποτε σχολιασμό».

Η ηγουμένη, είχε δυσάρεστη εμπειρία πριν από χρόνια, όταν είχε σημειωθεί άλλο θαυματουργό φαινόμενο στο εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου (ανήκει στην μονή και βρίσκεται δίπλα από τον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο) και τότε, η επί μακρώ προσέλευση πιστών είχε αποτελέσει αντικείμενο μεμονωμένων κακόπιστων σχολιασμών, ότι –δήθεν- η ιερά μονή επωφελείτο οικονομικά από το γεγονός. Η μακραίωνη ιστορία της ιεράς μονής, η οποία έχει αποδείξει ότι παραμένει τόπος αυστηρά μοναστηριακός και μακριά από κοσμικές εκφάνσεις, έθεσε άμεσα στο περιθώριο τέτοιες μεμονωμένες συκοφαντίες. Η σεμνότητα και το χριστιανικό ήθος της ηγουμένης άλλωστε, το αποδεικνύουν.

Το γεγονός όμως, με το κατάξερο ακάνθινο στεφάνι πάνω από τον εσταυρωμένο Ιησού, το οποίο ξαφνικά ανθίζει, δεν μπορεί να αποσιωπηθεί, διότι συγκλονίζει ως φαινόμενο από μόνο του.

Ο πατήρ Ευάγγελος, δείχνει με θαυμασμό

το ανθισμένο πλέον στεφάνι

Το ίδιο αποκαλύπτει και ο ιερέας Ευάγγελος Πιτσουλάκης ο οποίος κάθε Κυριακή εκτελεί το Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας στην ιερά μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου: «Το ακάνθινο στεφάνι ήταν επί τρεις μήνες κατάξερο, φρυγανιασμένο, έτοιμο να πέσει. Ήταν ένας νεκρός οργανισμός και όμως, εδώ και λίγες ημέρες βγάζει πολλά φυλλαράκια και κόκκινα μικρά άνθη. Συγκλονίστηκα όταν το είδα. Να πάνε να δουν όσοι δεν πιστεύουν στον Χριστό και στα θαύματα».

Ρωτήσαμε τον ιερέα εάν στο συγκεκριμένο μοναστήρι, έχουν σημειωθεί και κατά το παρελθόν παρόμοια θαυματουργά φαινόμενα.

Πατήρ Ευάγγελος: Γνωρίζω πολύ καλά ότι παλαιότερα, υπήρχε στην ιερά μονή μια μικρή εικόνα της Παναγίας που δάκρυζε κι έβγαζε μύρο. Την θυμάμαι την εικόνα αυτή. Μια καλόγρια που έφυγε από το μοναστήρι, πήρε μαζί της και την εικόνα.

Υπάρχει επιστημονική εξήγηση του συγκεκριμένου φαινομένου; Μπορεί ένα ξερό κλαδί που δεν ποτίζεται ούτε βρέχεται, ένας νεκρός οργανισμός που παραμένει επί μήνες σε κλειστό χώρο, ξαφνικά να παίρνει ζωή;

Ρωτήσαμε τον γεωπόνο κ. Σοφιανίδη, ο οποίος ήταν κατηγορηματικός: «Δεν υπάρχει περίπτωση ούτε είναι δυνατόν, ένα ξερό φυτό να ανθίσει από μόνο του».

Σε στιγμές που ο τόπος διέρχεται τεράστια κρίση και η πίστη των χριστιανών δοκιμάζεται, φαινόμενα σαν αυτό που αντικρίζουν οι προσερχόμενοι στην ιερά μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου πιστοί, στις παρυφές του Υμηττού, αν μη τι άλλο προσφέρουν παρηγοριά, ελπίδα και αισιοδοξία ότι ο Χριστός είναι ζώσα πραγματικότητα. Βρίσκεται δίπλα μας και δείχνει την παρουσία Του.

Ο πατήρ Ευάγγελος Πιτσουλάκης ομολογεί ότι και ο ίδιος αισθάνεται συγκλονισμένος για το φαινόμενο. Μιλάει για θαύμα και καλεί τους πιστούς να το δουν από κοντά

Για την Ιερά Μονή τού Αγίου Ιωάννου τού Θεολόγου, αξίζει να πούμε ότι βρίεσκεται κτισμένη στους Δυτικούς πρόποδες τού Υμηττού. Υπάγεται Εκκλησιαστικά στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών και Διοικητικά στα όρια τού Δήμου Παπάγου – Χολαργού. Κατά τον Καθηγητή Φιλοσοφίας τού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ι. Θεοδωρακόπουλο, προϋπήρχε στην θέση αυτή αρχαίος Ναός της Αρτέμιδος και αργότερα παλαιοχριστιανικός ναός της Παναγίας.

Ο κυρίως Ναός, χρονολογείται στον 11ο – 12ο αιώνα , ο νάρθηκας τέλος 13ου αρχές 14ου, η Τράπεζα και το οψοφυλάκιο τον 16ο αιώνα.

Η παράδοση λέει ότι όταν σπούδαζε ο Μέγας Βασίλειος στην Αθήνα, μελετούσε στο σημείο όπου βρίσκεται η ιερά Μονή.

Το αρχαιότερο έγγραφο πού σώζεται και αφορά στην προσφορά τού φόρου από τον ηγούμενο της Ιεράς Μονής ( Πετράκης ) είναι του έτους 1702. Σε έγγραφο του έτους 1722, αναφέρεται η πώληση της περιοχής της Ιεράς Μονής στην Ιερά Μονή Πετράκη. Τον 18ο αι. κατέστη Μετόχιο της Μονής Ασωμάτων – Πετράκη. Το έτος 1942 εγκαταστάθηκε σε αυτή γυναικεία αδελφότης. Από το 1971 λειτουργεί ως Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή.

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Είπε ο αββάς Ευάγριος:
“Είναι μεγάλη υπόθεση να προσεύχεται ο άνθρωπος χωρίς να
περισπάται και μεγαλύτερη είναι να ψάλλει χωρίς να περισπάται”.

* * * *

Είπε πάλι:“Όταν εμφανισθεί στην καρδιά σου λογισμός πού σε καταπολεμεί,
μη ζητάς στην προσευχή σου άλλα αντ΄ άλλων, αλλά ακόνιζε
εναντίον του εχθρού το ξίφος των δακρύων”.

* * * *

Ρώτησαν κάποιοι τον αββά Μακάριο:
“Πώς πρέπει να προσευχόμαστε;”
Και ο Γέροντας τους είπε:
“Δεν χρειάζεται να φλυαρούμε, αλλά να υψώνουμε τα χέρια και να
λέμε:
"Κύριε, όπως θέλεις και όπως γνωρίζεις, ελέησέ με".
Και αν προμηνύεται πόλεμος:
"Κύριε, βοήθει με", και γνωρίζει ο ίδιος τι μας συμφέρει και θα μας
ελεήσει”.

* * * *

Είπε ο αββάς Μωυσής:
“Εάν δεν συμφωνήσει η πράξη με την προσευχή, είναι χαμένος ο
κόπος σου”.
Και τον ρώτησε άλλος αδελφός:
“Και τι σημαίνει να συμφωνεί πράξη και προσευχή;”
“Σημαίνει -είπε ο Γέροντας- αυτά για τα οποία προσευχόμαστε να
μας απαλλάξει ο Θεός, να μην τα κάνουμε πια.
Γιατί όταν ο άνθρωπος παραιτείται από τα θελήματά του, τότε ο
Θεός γίνεται φίλος του και δέχεται την προσευχή του”.

ΙΕΡΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ, ΠΟΤΕ, ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ;

Οι περισσότερες δυστυχώς αναφορές που υπάρχουν στο διαδίκτυο αποπροσανατολίζουν παρά διαφωτίζουν και ενημερώνουν για το μυστήριο του ευχελαίου. Το Ιερό Ευχέλαιο είναι ένα από τα επτά μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Για να ξεκαθαρίσουμε λίγο το τοπίο να πούμε ότι το Ευχέλαιο ΔΕΝ το κάνουμε:

Α) για να μας πάνε καλά τα πράγματα
Β) γιατί έχουμε αναποδιές
Γ) για το καλό
Δ) γιατί είναι ένας ακόμα λόγος να μαζευτούμε και να καλέσουμε κόσμο, να φάμε και να πιούμε (μετά την τέλεση του -αφού έτσι «βγάλαμε» την «υποχρέωση» και άρα είμαστε εντάξει)
Ε) για κοινωνικούς λόγους
Στ) γιατί έκανε και ο γείτονας
Ζ) γενικά γιατί έχουμε κάτι σημαντικό (εξετάσεις στο σχολείο, ταξίδι, αγώνα κλπ)
Η) για να κοινωνήσουμε χωρίς να εξομολογηθούμε, αφού ούτως ή άλλως συγχωρητική ευχή διαβάζει ο Ιερέας.

Πότε και γιατί το κάνουμε;
Το ιερό Μυστήριο του Ευχελαίου γίνεται κυρίως σε περιπτώσεις ασθενειών γιαυτό και Ο Ιερέας εύχεται: «Πάτερ Άγιε, ιατρέ των ψυχών καί των σωμάτων... ίασαι τον δούλον Σου... έκ της περιεχούσης αυτόν σωματικής καί ψυχικής ασθενείας…»
Η πρώτη μας κίνηση είναι να συζητήσουμε το πρόβλημα ή το ζήτημα που μας απασχολεί με τον Ιερέα ή ακόμα καλύτερα με τον πνευματικό μας. Μόνο εκείνος είναι αρμόδιος να μας προτείνει τι είναι καλύτερο να γίνει αναφορικά με το πρόβλημα που θα του αναφέρουμε (αγιασμός, ευχή, λειτουργία, ευχέλαιο, εξομολόγηση κλπ).
Όπως όταν έχουμε ένα πρόβλημα υγείας και μετά από εξέταση στον γιατρό αυτός μονό μας συστήνει την κατάλληλη θεραπεία και φάρμακο, έτσι ακριβώς και στην περίπτωση του Ευχελαίου. Μόνο ο Ιερέας μπορεί να μας πει.

Απαιτείται κάποια προετοιμασία;
Βεβαίως. Πρέπει να προηγηθεί εξομολόγηση και νηστεία. Πρέπει να καθαριστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα πρωτύτερα και να προσκαλέσουμε τουλάχιστον 2 Ιερείς για την τέλεση του. (επτά Ιερείς τελούν κανονικά το μυστήριο του Ευχελαίου. Επτά είναι καί τα Αποστολικά καί Ευαγγελικά αναγνώσματα, επτά είναι καί οί ευχές -ό αριθμός επτά σημαίνει πληρότητα). Κατ’ οικονομία σε έκτακτες περιπτώσεις μπορεί να γίνει και από έναν Ιερέα μόνο.
Αυτοί που θα προσκαλεστούν να παραστούν (συγγενείς, φίλοι) στο Ιερό Ευχέλαιο πρέπει να έχουν επίγνωση του μυστηρίου, διάθεση να συμπροσευχηθούν και να παρακαλέσουν απλά και ταπεινά. Πρέπει δε να έχουμε υπόψη μας την ευαγγελική ρήση «Ούχ ως εγώ θέλω, άλλ' ως Σύ» καθώς και την Κυριακή προσευχή «γενηθήτω το θέλημα Σου…» και τέλος να ζητάμε πρωτίστως την ίαση της ψυχής και μετά του σώματος.

Που είναι γραμμένο και ποιος μας λέει για το Ευχέλαιο;
Στην επιστολή του Ιακώβου. O Απόστολος Ιάκωβος, o Aδελφόθεος, στην επιστολή του λέει: «Εάν κάποιος είναι άρρωστος, να προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας να προσευχηθούν γι' αυτόν καί να τον αλείψουν με λάδι, επικαλούμενοι το όνομα του Κυρίου…» (Ίακ. ε', 13-15).
«Ασθενεί τις εν υμίν; προσκαλεσάσθω τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και προσευξάσθωσαν επ’ αυτόν αλείψαντες αυτόν ελαίω εν τω ονόματι του Κυρίου·…»

Τελικά τι δείχνει και τι σημαίνει το Ιερό Ευχέλαιο;
Μα, την άπειρη αγάπη της Εκκλησίας μας προς τον ασθενούντα συνάνθρωπο μας. Την διάθεση, το ενδιαφέρον την ουσιαστική βοήθεια και την συμμετοχή στον ανθρώπινο πόνο. Συμπάσχει, συμπροσεύχεται, εύχεται, ελπίζει στην ίαση του ασθενούς με την παράκληση προς στον Κύριο Ιησού Χριστό.

Να συμπληρώσουμε επίσης ότι το Ιερό Ευχέλαιο, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για προσευχή και άφεση των συγγνωστών αμαρτημάτων μας:
"Το ιερό Ευχέλαιο γίνεται και επί υγιαινόντων για τη συγχώρηση των αμαρτημάτων που από άγνοια ή λήθη ή όσα εξ ανεπαρκείας δεν διακρίνει ως αμαρτήματα ο διαπράττων και τα όσα εκ καταπτώσεως αδυνατεί να εξαγορεύσει. Επίσης τελείται και επί ψυχικών ασθενειών και ως φυγαδευτικό δαιμόνων".(Δημητρίου Κόκκορη:Ορθοδοξία και Κακοδοξία τ. Β, σελ.336-337).

Το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη του Θρόνου στο Πρωτοσύγκελο της Ι.Μ. Καστορίας

Το οφίκιο του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Πατριαρχείου απέδωσε ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος στον Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Καστορίας Αρχιμ. Αθανάσιο Γιαννουσά, στα πλαίσια της επισκέψεώς του στην ακριτική Μητρόπολη και κατά τη διάρκεια της ιερατικής σύναξης της Μητροπολιτικής Περιφέρειας Καστοριάς.

Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος συνεχάρη τον Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως π. Αθανάσιο για την προσφώνησή του εκ μέρους του ιερού κλήρου και η οποία φανέρωσε το σεβασμό προς τον πάνσεπτο Θρόνο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τονίζοντας πως τα αισθήματα που τρέφει ο Ποιμενάρχης της Μητροπόλεως για τη Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, τρέφουν και τα πνευματικά του τέκνα.

Ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας χειροθέτησε τον Πρωτοσύγκελλο Αθανάσιο Γιαννουσά Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου, του προσέφερε το Σταυρό μαζί με το Πιτάκιο και του ευχήθηκε να έχει υγεία και δύναμη για συνέχιση της διακονίας του.

Ο π. Αθανάσιος καταχειροκροτήθηκε από τον κλήρο της Ιεράς Μητροπόλεως και επιδοκιμάστηκε διά του "Άξιος".

ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ: «ΕΙΣΤΕ ΚΑΝΔΗΛΑ ΑΚOΙΜΗΤΟΣ»

Επισκόπου Σεραφείμ Παπακώστα
Μητροπολίτου Καστορίας
Ομιλία
κατά τήν Πατριαρχικήν Θείαν Λειτουργίαν
ιερουργούντος τής Α.Θ.Π. τού Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου
επί τή αγιοκατατάξει τής Οσίας μητρός ημών Σοφίας
τής εν τή Ιερά Μονή Γενεθλίου τής Θεοτόκου Κλεισούρας ασκησάσης
Μητροπολιτικός Ναός 1 Ιουλίου 2012

«Πανηγυριζέτωσαν οι θεόφρονες»[1]

Τόν λόγο αυτό τού μεγάλου υμνογράφου τής Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, Αγίου Κοσμά τού Μελωδού, πού αναφέρεται στήν πάνσεπτο Κοίμηση καί τήν εις ουρανούς Μετάσταση τής Υπεραγίας Θεοτόκου, δανείζομαι τήν ώρα αυτή τής αναιμάκτου θυσίας, Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα, γιά νά εκφράσω τήν άπειρη ευγνωμοσύνη μου γιά όσα η πρόνοια τού Θεού επεφύλαξε στήν ελαχιστότητά μου, αλλά καί νά εκφράσω τήν χαρά καί τήν βαθιά μου συγκίνηση, καθώς καί τού περιουσίου λαού τού Θεού γιά τήν εδώ παρουσία Σας.

Αυτόν ακριβώς τόν λόγο χρησιμοποιήσατε καί Εσείς, όταν, μετά από ογδόντα οκτώ (88) χρόνια ληθάργου καί σιωπής, φθάσατε στό όρος Μελά τού Πόντου γιά νά τελέσετε τήν Θεία Λειτουργία στό παλλάδιο τής θεομητορικής ευλαβείας, στήν Ιερά Πατριαρχική καί Σταυροπηγιακή Μονή τής Υπεραγίας Θεοτόκου τής Σουμελιώτισσας, αλλά καί νά ψάλλετε μέ όλη τήν δύναμη τής ψυχής Σας καί μέ τρεμάμενα από τήν συγκίνηση χείλη, όπως Σάς είδαμε τηλεοπτικά, τό: «Εν τή γεννήσει τήν παρθενίαν εφύλαξας, εν τή κοιμήσει τόν κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε».

Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών καί πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμε,
Σεβασμία τών αγίων Ιεραρχών χορεία,
Εντιμώτατοι άρχοντες τής πολιτείας, τού στρατού καί τών σωμάτων ασφαλείας,
Πανοσιολογιώτατοι Καθηγούμενοι τών ιερών σκηνωμάτων τής Αγιορειτικής Πολιτείας, αλλά καί τών υπολοίπων Ιερών Μονών,
αδελφοί μου συμπρεσβύτεροι καί συνδιάκονοι,
λαέ τού Θεού περιούσιε,

Ανάμεσά μας, «ανήρ ευαγγελίας»,[2]
Η ευσεβής πηγή τού Γένους μας,
Ο Ηγούμενος τής Αγίας τού Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας τών τού Χριστού πενήτων,
«Η ζώσα εικών τού Χριστού καί έμψυχος δι’ έργων καί λόγων χαρακτηρίζουσα τήν αλήθειαν»,[3] νήπτων τούς πόδας καί κλών τόν ευχαριστηριακόν άρτον τής ζωής καί μεταδίδων πόμα καινόν εκ τού ιερού κρατήρος τής Θείας Ευχαριστίας.

«Ο προσφέρων καί προσφερόμενος Κύριος»[4] μάς αξίωσε σήμερα, Παναγιώτατε Πάτερ, νά κυκλώσουμε τό Ιερό τούτο Θυσιαστήριο μετά τών αΰλων Δυνάμεων Ασωμάτων, νά βιώσουμε μέσα στό μυστήριο τής ζωής καί τής εν Χριστώ ενότητος τήν συγκεφαλαίωση τής όλης οικονομίας, τό αδιάκοπο Πάσχα τής Εκκλησίας καί τήν χαρισματική πρόγευση τής μελλοντικής Βασιλείας τών Ουρανών. Γι’ αυτό καί μπορούμε νά ομολογήσουμε «χείλεσιν αναξίοις», μαζί μέ τόν Ουρανοφάντορα Βασίλειο, πώς «έσχομεν τού θανάτου αυτού τήν μνήμην, είδομεν τής αναστάσεως αυτού τόν τύπον, ενεπλήσθημεν τής ατελευτήτου ζωής καί απηλαύσαμεν τής ακενώτου αυτού τρυφής».[5]

Μέσα στήν ευλογημένη Βασιλεία τού Τριαδικού Θεού καί στήν κοινωνία τών ζωοπαρόχων καί φρικτών Μυστηρίων εισήλθαμε μαζί Σας στόν χώρο τού φωτός καί στήν κοινωνία τού φωτός.[6] Μάς μεταδώσατε φώς, («φώς όλοι γεγονότες θείον») πού βρίσκεται φυλαγμένο, αιώνες τώρα, στήν Αγία τού Χριστού Μεγάλη Εκκλησία. Είναι τό φώς τής Αναστάσεως, «τό αμίαντο καί ανέσπερο, πού οδήγησε στήν χριστιανική πίστη όχι μόνον έναν λαό, αλλά έθνη πολλά καί λαούς πολλούς ..., είναι φώς δυνάμεως, φώς μυστικόν, πού διατηρείται μέχρι σήμερα μέ τό έλαιον τής ευσεβείας στήν Μητέρα Εκκλησία, αλλά καί μέ τά δάκρυα τής δοκιμασίας καί τό αίμα τής μαρτυρίας». Γι’ αυτό καί είναι «φώς αντοχής», ώστε «καμμία νύκτα, οσονδήποτε ασέληνος, δέν ημπόρεσε νά τό υπερβή. Κανέν έρεβος, όσον βαθύ, δέν κατώρθωσε νά νικήση τήν λάμψιν του. Καί καμμία θύελλα καί καμμία καταιγίς δέν ίσχυσέ ποτε νά τό σβήση. Αλλά καί καμμία εγκατάλειψις δέν απογοήτευσέ ποτε τούς φύλακας τού αγίου τούτου φωτός, οσονδήποτε ολίγοι άν αυτοί είχον απομείνει», όπως έγραφε ο σοφός Γέρων τής Χαλκηδόνος κυρός Μελίτων.[7]

Πανηγυρίζουμε, Παναγιώτατε Πάτερ, όχι μόνον εμείς, αλλά καί ολόκληρος ο Ορθόδοξος κόσμος τήν αναγραφή στό Αγιολόγιο τής Εκκλησίας μας τής Οσίας Σοφίας, τής χελιδόνος τού Πόντου καί τής θαυμαστής Ασκητρίας τής Κλεισούρας. Μιά απάντηση τού Θεού, όπως μάς είπατε πρό καιρού στήν πατριαρχική Σας καθέδρα, στήν δύσκολη εποχή μας. Γιατί ο κάθε Άγιος, όπως αναφέρατε σέ ομιλία Σας στήν αγιοτρόφο καί αγιοτόκο Καππαδοκία, «αποτελεί υπόδειγμα καί βεβαίωσιν ότι ουδεμία εξωτερική ισχύς καί αντινομία, ουδεμία έλλειψις καί στέρησις, ουδεμία οικονομική ένδεια, δέν ημπορεί νά καταβάλη τόν άνθρωπον, ο οποίος πιστεύει εις τόν Χριστόν, αλλά αυτός καί εις τάς πλέον δυσχερείς περιστάσεις εξέρχεται πάντοτε νικητής».[8]

Γι’ αυτό καί από τά χείλη Σας σήμερα ακούμε
πώς ο «Χριστός χθές καί σήμερον ο αυτός καί εις τούς αιώνας»,[9]
πώς τό Ευαγγέλιο είναι εφαρμόσιμο σέ κάθε εποχή καί
πώς η μεγάλη γιορτή τής Εκκλησίας είναι τό Αγιολόγιο καί Εορτολόγιο.

Όταν αναγράφεται ένας θεούμενος στό Αγιολόγιο, όταν γιορτάζουμε τίς μνήμες τών Αγίων, τότε πραγματικά γιορτάζουμε τόν θρίαμβο τής πίστεως, αλλά καί διδασκόμαστε πώς ο σκοπός τής Εκκλησίας είναι νά κάνει Άγια Λείψανα, πού μέσα σ’ αυτά συμπεριλαμβάνεται ολόκληρο τό δογματικό οικοδόμημα τής Εκκλησίας μας»[10] καί πώς η Εκκλησία μας βαδίζει σωστά, γιατί έχει αυτά τά κατά χάριν θεωθέντα πρόσωπα, ως πνευματικούς οδηγούς γιά τήν εν Χριστώ ζωή καί τήν είσοδο στήν Βασιλεία τών Ουρανών.

Γι’ αυτό Σάς εκφράζουμε τήν ισόβια ευγνωμοσύνη μας, γιατί προσφέρατε όχι μόνο στήν ακριτική Καστοριά, αλλά καί σέ ολόκληρη τήν οικουμένη, τήν Αγία Σοφία από τήν Άρδασσα τού Πόντου, όπως προσφέρατε τόν Όσιο Γεώργιο τόν Καρσλίδη από τήν Αργυρούπολη τού Πόντου στή Δράμα, όπως προσφέρατε πρότριτα τούς Εσθονούς Νεομάρτυρες.
Όλα αυτά τά πρόσωπα, γιά τά οποία υπογράψατε τίς ιεροκανονικές πράξεις αναγραφής τους στό Αγιολόγιο τής Εκκλησίας, ως ο πρώτος τής οικουμενικής Ορθοδοξίας από τήν Οικουμενική Καθέδρα, θά υψώνουν χείρας ικέτιδας στόν Θρόνο τού Εσφαγμένου Αρνίου γιά τόν άνωθεν στηριγμό Σας στήν χαρισματική διακονία Σας γιά υγεία σταθηρά εις μακρότητα ευλογημένων χρόνων.

Πανηγυρίζουμε, Παναγιώτατε Πάτερ. Πάσχα σήμερα, γιά τήν τοπική μας Εκκλησία. Πάσχα, διότι αξιωθήκαμε νά δούμε τό σεπτό πρόσωπό Σας καί νά συναντήσουμε τόν ακοίμητο οφθαλμό τής οικουμένης. Οι πάντες, από τόν πρώτο μέχρι καί τόν τελευταίο, αναγνωρίζουν τήν χαρισματική προσωπικότητά Σας, τόν φιλόπονο καί ανύστακτο εργάτη τής Εκκλησίας, τόν φιλακόλουθο καί συνεπή στίς μοναχικές του επαγγελίες, αυτόν πού δέν φείδεται κόπου καί πόνου «ίνα μορφώση Χριστόν»[11]. Αυτόν πού σαγηνεύει τίς καρδιές τών συνομιλητών του σ’ όλα τά μήκη καί πλάτη τής γής, καθώς καί τήν πλήρη αναγνώριση ως τού μεγάλου εκκλησιαστικού ηγέτου τής Ορθοδοξίας.

Όποιος όμως Σάς πλησιάζει καί Σάς γνωρίζει από κοντά, αυτός νοιώθει καί μιά γλυκιά νότα παιδικής ψυχής. Γι’ αυτό καί δίκαια έγραψε γιά Σάς ένας εργάτης τής τέχνης καί τού λόγου: «Τελικά, γνωρίζει καλά πώς νά κρατά τό καντήλι αυτό τής Κωνσταντινουπόλεως, τής Βασιλίδος τών πόλεων, πού τού έδωσε ο Θεός πρίν είκοσι χρόνια, ποιμαίνοντας τήν Πόλι καί μαζί της ολάκερη τήν Ορθοδοξία, ένα καντήλι μαρτυρίου αλλά καί μαρτυρίας».[12]
Κανδήλα ακοίμητος στήν Βαλουκλιώτισσα, στούς Ναούς καί στά Αγιάσματα πού μέχρι σήμερα ανακαινίσατε.
Κανδήλα ακοίμητος στίς Εκκλησίες τής Αποκαλύψεως, πού συχνά πυκνά επισκέπτεσθε, χοροστατείτε, λειτουργείτε, αγιάζετε, μνημονεύετε ζώντες καί κεκοιμημένους.
Μέ αυτές τίς σκέψεις καί μέ τά αυτά αισθήματα σεβασμού καί υιϊκής αφοσιώσεως στό σεπτό πρόσωπό Σας, αλλά καί στήν σταυρωμένη Αγία τού Χριστού Μεγάλη Εκκλησία, ασπαζόμαστε «τάς ειρηνοδώρους Σας χείρας, αι οποίαι πρός ημάς εκτείνονται ευστόργως δορυφορούσαι γλυκασμούς ζωοποιούς»,[13]

εκζητούμε τίς άγιες ευχές Σας,
Σάς υποβάλλουμε πολλές υιϊκές ευχαριστίες, καθώς καί στό πρόσωπο τού Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών καί πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου καί τών λοιπών αγίων Αρχιερέων καί ταπεινά Σάς ευχόμαστε, Κύριος ο Θεός, διά πρεσβειών τής Οσίας Σοφίας, Σάς χαρίζη πολυετήν πατριαρχείαν καί αγιασμόν ψυχής καί σώματος.

Βαρθολομαίω τώ σεπτώ Πατριάρχη
Αρχιερεί πρώτω εν τοίς Επισκόποις
Ρώμης τής Νέας Προέδρω καί Ποιμένι
Θεού κήρυκι πάσης τής οικουμένης
Οτρηρώ ανδρί Πόλεως Κωνσταντίνου
Λάμποντι αυγαίς Χριστού ποιμαντορίας
Ολοθύμως εύχεται Καστορίας η πόλις
Μακρόν τόν βίον εν υγιεία κατ’ άμφω
Απείραστον κακών εκ βελών βελίαρ
Ιδίως γέμοντα αγαθών τών θείων
Ορμήν έχοντα πρός αγαθοποιΐαν
Σύν πάσι τούτοις καί ισχύν τού Κυρίου.[14]

Είησαν πολλά τά έτη Σας Παναγιώτατε!

Επιτρέψτε μου, ως ελάχιστο αντίδωρο τής εδώ επισκέψεώς Σας, νά Σάς προσφέρω αυτό τό επιγονάτιο, τό οποίο φιλοτέχνησε η Γερόντισσα Γαβριηλία από τήν Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Μελανθίου Καστοριάς, καί πού φέρει τήν μορφή τού Αναστάντος Κυρίου μαζί μέ τίς Μυροφόρες γυναίκες «τή μιά τών σαββάτων», μέ τήν ολοκάρδια ευχή, νά έχετε πάντοτε στήν καρδιά Σας μόνιμη καί αναφαίρετη τήν χαρά τών Αγίων Μυροφόρων, αλλά καί νά είσθε «περιεζωσμένος εν δυναστεία»[15] ότι «Κύριος άρξει υμών».[16]

Η ΜΠΟΛΝΤΌΖΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Μπορούμε να φανταστούμε να χρησιμοποιούμε μία μπολντόζα για να κόψουμε ένα λουλούδι;

Χρειάζεται τόσος "δυναμισμός" για να πετύχουμε έναν μικρό σκοπό;

Έτσι μοιάζουν ορισμένοι άνθρωποι οι οποίοι, προκειμένου να πετύχουν κάτι ή για να αποφύγουν τα εμπόδια, χρησιμοποιούν τέτοια σαρωτική δύναμη, που ισοπεδώνει γύρω της τα πάντα.

Αυτό εκείνοι συνηθίζουν να το λένε "αυτοπεποίθηση και σιγουριά" στον εαυτό τους και είναι υπερήφανοι γι' αυτό.

Μόλις όμως κάτι τους σταθεί εμπόδιο, ίσως απλά η αντίθετη άποψη του άλλου, τότε γίνεται σεισμός. Για να αντικρούσουν κάθε τι ενάντιο χρησιμοποιούν τέτοια δύναμη που, όταν κάποτε κοιτάξουν γύρω τους θα δουν μόνο ερείπια.

Τότε λένε "Μα γιατί σε εμένα αυτό; Τι έχω κάνει;"

Η δύναμη που αναλώνουμε σε κάτι πρέπει να είναι ανάλογη του εμποδίου και μάλιστα του ουσιαστικού εμποδίου. Εμπόδιο δεν είναι κάθε αντίθετη άποψη ή χαρακτήρας. Ούτε είναι κάθε άτομο που απλά λειτουργεί με ρυθμούς πιο αργούς από τους δικούς μας, πιο χαλαρά και λιγότερο αγχωτικά ίσως. Δεν είναι ο καθένας που βάζει τους δικούς του στόχους αντί να υιοθετήσει τους δικούς μας.

Και τελικά, είναι λίγα τα εμπόδια που πρέπει να παρακάμψουμε με μπολντόζα. Τα σκληρά, άγρια και δύσκολα. Τότε όμως οφείλουμε και εμείς να είμαστε δίκαιοι στην κρίση μας. Ένα εμπόδιο συχνά προστατεύει κάτι. Ένα φράγμα συγκρατεί νερό. Δεν το γκρεμίζεις γιατί θέλεις ένα ποτήρι νερό.

Ένας άνθρωπος που μας πάει κόντρα και μας χαλάει τα σχέδια, μπορεί να το κάνει για να προστατέψει κάποιον άλλο, πιο αδύναμο. Μία αντίθεση της ζωής μπορεί να συμβαίνει για να μας φέρει κάτι καλύτερο κάποτε.

Οφείλουμε να αξιολογήσουμε όχι μόνο τις δικές μας αξίες και προθέσεις αλλά και αυτές των άλλων.

Δεν είμαστε οι μόνοι άξιοι στην ζωή όπου όλοι οι άλλοι ή είναι φίλοι υπέρ μας ή εχθροί εναντίον μας. Είναι λάθος αξιολόγηση αυτή. Εγωιστική και κυριαρχική. Όταν δε εμφωλεύει και η αυταρχικότητα ή η εκδικητικότητα στις πράξεις μας, τότε γινόμαστε ο τέλειος δικτάτορας στην ζωή των άλλων. Και η δικτατορία αυτή δεν τελειώνει ποτέ.

Ένας τέτοιος ισοπεδωτικός άνθρωπος ξαφνικά μένει μόνος του, αβοήθητος, χωρίς αγάπη και εκτίμηση από τους άλλους. Με άλλα λόγια, θερίζει αυτά που έσπειρε. Καταστροφή έσπειρε; Ερημιά και ερείπια θα θερίσει. Αυτός τότε το ερμηνεύει αλλιώς και θεωρεί ότι απλά δεν υπάρχει φιλία, ότι δεν υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ γι' αυτό και βιώνει τόση μοναξιά και έλλειψη υποστήριξης ή ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη, γι' αυτό και οι άλλοι τον κοντράρουν. Τι αλλαζονεία, Θεέ μου! Συχνά μάλιστα θεωρεί τους λιγότερο δυναμικούς κορόιδα, ανόητους, υποχωρητικούς και χαμένους, ηττημένους στην ζωή. Τι αυταπάτη, Θεέ μου.

Για να είμαστε αντικειμενικοί πρέπει να δούμε τα πράγματα και από την πλευρά του άλλου.

Το ερώτημα είναι: ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΙ;

Ή μήπως προτιμάμε να είμαστε σαρωτικοί;

Όταν κάποτε κουραστούμε να σαρώνουμε και κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε μόνο ερείπια.

ΕΡΕΙΠΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΞΙΑ!

Ας μην αναρωτηθούμε τότε "ΘΕΕ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ; ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΜΕΝΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;"

Γιατί, μέσα στην μοναξιά μας, θα λάβουμε την απάντηση "ΜΑ, ΕΣΥ ΤΑ ΕΚΑΝΕΣ!"

Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια.

Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια.
Γι’ αυτό είναι βλαβερή και επικίνδυνη, και πολλές φορές παροξύνεται από το διάβολο, για ν’ ανακόψει την πορεία του
αγωνιστή.
Ο δρόμος που οδηγεί στην τελειότητα είναι μακρύς. Εύχεστε στο Θεό να σάς δυναμώνει. Να αντιμετωπίζετε με υπομονή τις πτώσεις σας και, αφού γρήγορα σηκωθείτε, να τρέχετε και να μη στέκεστε, σαν τα παιδιά, στον τόπο που πέσατε, κλαίγοντας και θρηνώντας απαρηγόρητα.

αγιος Νεκταριος Πενταπολεως !

Τό καλό εἶναι ποῦ δέν μᾶς ἐγκαταλείπει ὁ Θεός.

Τό καλό εἶναι ποῦ δέν μᾶς ἐγκαταλείπει ὁ Θεός.
Ὁ Καλός Θεός τόν σημερινό κόσμο τόν φυλάει μέ τά δυό Του χέρια, παλιότερα μόνο μέ τό ἕνα. Σήμερα, μέσα στούς τόσους κινδύνουν ποῦ ζῆ ὁ ἄνθρωπος, ὁ Θεός τόν φυλάει ὅπως ἡ μάνα τό μικρό παιδί, ὅταν ἀρχίζη νά περπατάη.
Τώρα μᾶς βοηθοῦν πιό πολύ ὁ..Χριστός, ἡ Παναγία, οἱ Ἅγιοι, ἀλλά δέν τό καταλαβαίνουμε.
Ποῦ θά ἦταν ὁ κόσμος, ἄν δέν βοηθοῦσαν!… Τό μεγαλύτερο ποσοστό τῶν ἀνθρώπων παίρνει χάπια καί εἶναι σέ μία κατάσταση… Ἄλλος μεθυσμένος, ἄλλος ἀπογοητευμένος, ἄλλος ζαλισμένος, ἄλλος ἀπό τούς πόνους ξενυχτισμένος. Ὅλοι αὐτοί βλέπεις νά ὁδηγοῦν αὐτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, νά κάνουν ἐπικίνδυνες δουλειές, νά χειρίζωνται ἐπικίνδυνα μηχανήματα. Εἶναι ὅλοι αὐτοί σέ κατάσταση νά ὁδηγοῦν; Μποροῦσε νά εἶχε σακατευθῆ ὁ κόσμος. Πῶς μᾶς φυλάει ὁ Θεός καί δέν τό καταλαβαίνουμε!
Παλιά, θυμᾶμαι, πήγαιναν οἱ γονεῖς στά χωράφια καί πολλές φορές μᾶς ἄφηναν στήν γειτόνισσα νά μᾶς προσέχη μαζί μέ τά παιδιά τά δικά της. Ἀλλά τότε ἦταν ἰσορροπημένα τά παιδιά. Μία ματιά ἔριχνε ἡ γειτόνισσα καί ἔκανε τίς δουλειές της καί ἐμεῖς παίζαμε ἥσυχα. Ἔτσι καί ὁ Χριστός, ἡ Παναγία, οἱ Ἅγιοι παλιά μέ μία ματιά παρακολουθοῦσαν τόν κόσμο.
Σήμερα καί ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία καί οἱ Ἅγιοι τόν ἕναν πιάνουν ἀπό ΄δῶ, τόν ἄλλον ἀπό ΄κεῖ, γιατί οἱ ἄνθρωποι δέν εἶναι ἰσορροπημένοι.
Τώρα εἶναι μία κατάσταση… Θεός φυλάξοι!!!!ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ

Ο Θεός κάθε ώρα μας στέλνει ανθρώπους

...Να δεχόμαστε, λοιπόν, με σοβαρότητα κάθε άνθρωπο, που συναπαντούμε στον δρόμο της ζωής μας και να παίρνουμε στα σοβαρά κάθε ευκαιρία και δυνατότητα να κάνουμε έργο καλό και να'στε βέβαιοι ότι μ' αυτό τον τρόπο κάνετε αυτό που θέλει ο Θεός για σας στις συγκεκριμένες εκείνες περιστάσεις, την δεδομένη εκείνη ημέρα και ώρα.

Αν αγαπούσαμε τον Θεό περισσότερο, πόσο εύκολα θα Του εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο ολόκληρο με όλες τις αντινομίες του και τις ακατανόητες πλευρές του! Όλες οι δυσκολίες οφείλονται στο ότι οι άνθρωποι δεν αγαπούν ο ένας τον άλλον αρκετά. Εκεί όπου υπάρχει αγάπη δεν μπορούν να υπάρχουν δυσκολίες.

Απόσπασμα απ'το βιβλίο "Πνευματικά κεφάλαια" του π. Αλεξάνδρου Ελτσιανίνωφ