ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΐΣΙΟΣ: ΟΙ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΙ

- Γέροντα, μας ζήτησαν να ευχηθούμε για κάποιον που μέρες ψυχορραγούσε και δεν έβγαινε η ψυχή του.
- Γιατί δεν έβγαινε η ψυχή του; Εξομολογήθηκε;

- Όχι, δεν θέλησε να εξομολογηθή. Δηλαδή, Γέροντα, η ταλαιπωρία του ανθρώπου, όταν βγαίνη η ψυχή του, οφείλεται στην αμαρτωλότητά του;

- Δεν είναι απόλυτο αυτό. Ούτε όταν βγαίνη η ψυχή του ανθρώπου ήρεμα, σημαίνει πως είναι σε καλή κατάσταση, αλλά ούτε και όσοι ταλαιπωρούνται στα τελευταία τους σημαίνει πως έχουν πολλές αμαρτίες. 

Είναι μερικοί που από μεγάλη ταπείνωση ζητούν επίμονα από τον Θεό να έχουν άσχημο τέλος, για να μείνουν μετά τον θάνατό τους στην αφάνεια. Ή μπορεί κάποιος να έχη άσχημο τέλος, για να ξεχρεώση λίγο χρέος. Επειδή λ.χ. τον εγκωμίαζαν οι άνθρωποι περισσότερο από όσο άξιζε, επιτρέπει ο Θεός να παρουσιάση παραξενιές την ώρα του θανάτου του, για να ξεπέση στα μάτια των ανθρώπων. Άλλες φορές πάλι οικονομάει ο Θεός να έχουν μερικοί δυσκολία, όταν ψυχορραγούν, για να καταλάβουν όσοι είναι κοντά του πόσο δύσκολα είναι εκεί στην κόλαση, όταν δεν τακτοποιηθής εδώ. Ενώ, εάν είναι τα χαρτιά καλά, είσαι δηλαδή τακτοποιημένος, περνάς από την μια ζωή στην άλλη, χωρίς να σε πλησιάζουν καθόλου τα ταγκαλάκια.

- Γέροντα, σε έναν ετοιμοθάνατο ή σε κάποιον που έχει μια σοβαρή αρρώστια είναι σωστό να μην πούμε την αλήθεια;

- Ανάλογα και με το τι άνθρωπος είναι. Καμμιά φορά, με ρωτάει κανένας καρκινοπαθής: «Τι λες, Γέροντα, θα ζήσω ή θα πεθάνω;». Αν του πω «θα πεθάνης», θα πεθάνη εκείνη την ώρα από την στενοχώρια του. Ενώ, αν δεν του το πω, παίρνει κουράγιο και αντιμετωπίζει με θάρρος την αρρώστια του. Όταν ωριμάση, σηκώνει μόνος του τον σταυρό του και προχωράει. Έτσι μπορεί να ζήση μερικά χρόνια, να συμπαρασταθή στην οικογένειά του και να ετοιμασθή και αυτός και οι δικοί του. Δεν του λέω φυσικά ότι θα ζήση χίλια χρόνια ή ότι αυτό που έχει δεν είναι τίποτε, αλλά του λέω: «Ανθρωπίνως είναι δύσκολο να βοηθηθής. Φυσικά για τον Θεό δεν είναι τίποτε δύσκολο, αλλά εσύ κοίταξε να τακτοποιηθής».

- Μερικές φορές, Γέροντα, οι δικοί του διστάζουν να τον κοινωνήσουν, για να μην τον βάλουν σε λογισμούς.

- Δηλαδή να πάη ακοινώνητος, για να μην καταλάβη ότι θα πεθάνη και στεναχωρεθή; Ας του πουν οι δικοί του: «Η Θεία Κοινωνία είναι φάρμακο. Θα σε βοηθήση. Καλά είναι να κοινωνήσης». Οπότε κοινωνάει, βοηθιέται και συγχρόνως ετοιμάζεται για την άλλη ζωή.

- Γέροντα, στους ψυχορραγούντας πρέπει να κάνουν Ευχέλαιο;

- Σε όσους δυσκολεύονται να ξεψυχήσουν, διαβάζουν την «Ακολουθία εις ψυχορραγούντα». Το Ευχέλαιο γίνεται για όλους τους αρρώστους, δεν γίνεται μόνο για όσους βρίσκονται στα τελευταία τους.

- Αυτά που λέει, Γέροντα, κανείς, όταν ψυχορραγή, έχουν κάποια σχέση με την κατάστασή του;

- Να μη βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα. Μπορεί κάποιος την ώρα που ξεψυχάει να πονάη, να ζορίζεται και το πρόσωπό του να έχη την έκφραση του πόνου, οπότε οι άλλοι νομίζουν ότι δεν είναι καλά ψυχικά. Διαφέρει όμως η πονεμένη έκφραση από την άλλη που είναι άγρια και τρομαγμένη. Εκείνος υποφέρει, έχει τον πόνο του ο καημένος και οι άλλοι μπορεί να λένε ότι παλεύει με τα δαιμόνια που ήρθαν να του πάρουν την ψυχή!

- Γέροντα, μια ψυχή που φεύγει από αυτήν την ζωή τακτοποιημένη θα περάση από τα τελώνια;

- Όταν μια ψυχή είναι τακτοποιημένη και ανεβαίνη στον Ουρανό, δεν μπορούν τα ταγκαλάκια να την πειράξουν. Ενώ, αν δεν είναι τακτοποιημένη, βασανίζεται από τα ταγκαλάκια. Μερικές φορές μάλιστα ο Θεός επιτρέπει να βλέπη τα τελώνια η ψυχή του ανθρώπου που έχει χρέη, την ώρα που ψυχορραγεί, για να βοηθήση εμάς που θα ζήσουμε ακόμη, ώστε να αγωνισθούμε να εξοφλήσουμε εδώ τα χρέη μας. Θυμάστε το γεγονός με την Θεοδώρα; Οικονομάει δηλαδή να βλέπουν μερικοί ορισμένα πράγματα, για να βοηθηθούν οι άλλοι και να μετανοήσουν. Στον βίο του Οσίου Ευφροσύνου λ.χ. διαβάζουμε ότι ο Ηγούμενος,μετά από το όραμα που είδε, βρέθηκε με τα μήλα στο χέρι, για να τα δουν οι άλλοι και να βοηθηθούν. Καμμιά φορά πάλι οικονομάει ο Θεός να έχη η ψυχή έναν διάλογο την ώρα που ξεψυχάει, για να μετανοήση ο ίδιος ο άνθρωπος που βρίσκεται στα τελευταία του ή αυτοί που τον ακούν. Βλέπεις, ο Θεός έχει πολλούς τρόπους που σώζει τον άνθρωπο. Πότε βοηθάει με Αγγέλους, πότε με δοκιμασίες ή με διάφορα σημεία.

Είχα γνωρίσει μια γυναίκα που φερόταν βάρβαρα στον άνδρα της και στην πεθερά της· τους έδερνε και τους δύο. Εκείνη γύριζε στις γειτονιές και κουβέντιαζε και την πεθερά της, που ήταν γριούλα, την έστελνε κάθε μέρα στο χωράφι. Πήγαινε η φουκαριάρα η γριά κάθε μέρα στο χωράφι, δυο ώρες δρόμο, σβαρνίζοντας τα πόδια της και δούλευε από το πρωί ως το βράδυ, χωρίς να παραπονιέται. Ώσπου μια μέρα, μόλις γύρισε στο σπίτι, πτώμα από την κούραση, έπεσε κάτω και έλεγε στην νύφη της: «Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ μου παίρνει την ψυχή. Σκούπισε, παιδάκι μου, τα αίματα». «Ποια αίματα, γιαγιά;», την ρωτούσε με αγωνία η νύφη, γιατί δεν έβλεπε να έχη αίματα επάνω της. «Να, παιδάκι μου, τα αίματα που τρέχουν! Σκούπισέ τα, σκούπισέ τα!». Γυρίζει η νύφη να κοιτάξη, και η γιαγιά είχε ξεψυχήσει. Μετά από αυτό το περιστατικό συνετίσθηκε και άλλαξε ζωή· από θηρίο έγινε αρνί. Ήταν οικονομία Θεού να δη την πεθερά της να ξεψυχάη με αυτά τα λόγια, να πιστέψη ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παίρνει τις ψυχές δήθεν με το σπαθί, για να φοβηθή και να μετανοήση. Της μίλησε δηλαδή ο Θεός με την γλώσσα που καταλάβαινε, για να συνέλθη, γιατί, φαίνεται, θα είχε καλή διάθεση.

- Και όταν, Γέροντα, ο ετοιμοθάνατος φωνάζη κεκοιμημένους συγγενείς του, τι σημαίνει;

- Πολλές φορές και αυτό γίνεται, για να παραδειγματίζωνται οι άλλοι που είναι κοντά στον ετοιμοθάνατο. Γνώρισα μια πλούσια κυρία, που ήταν αγία γυναίκα. Δεν είχε παντρευτή και έμενε με την αδελφή της, στην οποία είχε δώσει όλη την περιουσία της. Ο γαμπρός της, που πέθανε μετά από αυτήν, όταν ξεψυχούσε, την φώναζε: «Έλα, Δέσποινα, να συγχωρεθούμε. Να με συγχωρέσης…, πολύ σε ταλαιπώρησα, να με συγχωρέσης!». «Που είναι η Δέσποινα;», τον ρώτησαν. «Να, δεν την βλέπετε; να, εκεί είναι!» τους είπε και μετά ξεψύχησε.

- Συγχωρούνται, Γέροντα, έτσι οι άνθρωποι, ακόμη και την τελευταία στιγμή της ζωής τους με κάποιον που έχει ήδη πεθάνει;

- Επιτρέπει ο Θεός, έστω και έτσι να συγχωρεθούν, επειδή ο άνθρωπος, την ώρα που πεθαίνει, μετανοιώνει και αισθάνεται την ανάγκη να ζητήση συγγνώμη. 

Ρίξε το βλέμμα σου προς τον ουρανό κι αναλογίσου με ποιόν συνομιλείς

 Επειδή, λοιπόν, είναι μεγαλύτερο το κέρδος και μεγαλύτερη η ευκολία σ' εκείνους που πλησιάζουν τον Θεό, ας μην περιφρονούμε την προσευχή. Γιατί τότε θα συμφιλιωθείς και θα συνομιλήσεις καλύτερα μ' Αυτόν, τότε σου δίνει ευκολότερα εκείνο που ζητάς, όταν εσύ ο ίδιος τον παρακαλείς, όταν η καρδιά σου είναι καθαρή, όταν οι λογισμοί σου συνοδεύονται από σωφροσύνη, όταν δεν Τον παρακαλείς με αδιαφορία, πράγμα που κάνουν πολλοί, και η μεν γλώσσα τους λέει τα λόγια της προσευχής, ενώ η ψυχή περιφέρεται σε πολλά μέρη του σπιτιού, της αγοράς, των δρόμων!

Αυτή είναι η όλη δολιότητα που επινόησε ο διάβολος. Επειδή δηλαδή γνωρίζει ότι κατά την ώρα εκείνη της προσευχής μπορούμε να επιτύχουμε τη συγχώρηση των αμαρτιών μας, θέλοντας να μας φράξει το λιμάνι της προσευχής, εξεγείρεται κατά την ώρα εκείνη, απομακρύνει τη σκέψη μας απ' τα λόγια της προσευχής, ώστε να φύγουμε ζημιωμένοι μάλλον, παρά κερδισμένοι».

Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά, όταν προσέρχεσαι στο Θεό, σκέψου σε ποιόν προσέρχεσαι, και σου είναι αρκετό για σωφροσύνη το αξιόπιστο Εκείνου που πρόκειται να σου δώσει τη χάρη.

Ρίξε το βλέμμα σου προς τον ουρανό κι αναλογίσου με ποιόν συνομιλείς. Γιατί, εάν κάποιος συνομιλώντας με κάποιον άνθρωπο που έχει ανεβεί λίγο τις ανθρώπινες τιμές, κι αν ακόμη είναι ο πιο αδιάφορος απ' όλους, οπωσδήποτε τότε συγκεντρώνει τον εαυτό του και κάνει πιο προσεκτική την ψυχή του, πολύ περισσότερο αν σκεφθούμε εμείς, ότι συνομιλούμε με τον Κύριο των αγγέλων, θα μας γίνει αυτό σπουδαία αφορμή για να γίνουμε προσεκτικοί.

Αν όμως χρειάζεται ν' αναφέρω και κάποια άλλη μέθοδο, με την οποία θα μπορέσουμε ν' αποφύγουμε την αδιαφορία αυτή,  θα μπορούσα να πω, ότι, πολλές φορές, αφού κάναμε την προσευχή μας, φύγαμε χωρίς ν' ακούσουμε τίποτε από εκείνα που είπαμε! Αν λοιπόν σκεφτούμε αυτό, αμέσως θ' αποκτήσουμε και πάλι την προθυμία γι' αυτήν. Και αν πάλι πάθουμε το ίδιο, ας επαναλάβουμε αυτή για τρίτη και τέταρτη φορά, και να μη σταματήσουμε προηγουμένως την προσευχή μας, μέχρι που να την πούμε ολόκληρη με σκέψη και καρδιά γεμάτη από σωφροσύνη.

Αν αντιληφθεί ο διάβολος, ότι δεν απομακρυνόμαστε από την προσευχή μας, μέχρι που να την πούμε με προθυμία και με καρδιά και σκέψη γεμάτη από σωφροσύνη, θ' απομακρυνθεί ο πανούργος, γνωρίζοντας ότι δεν θα κερδίσει τίποτα απ' την επιβουλή του αυτή, παρά το να μας αναγκάζει να επαναλαμβάνουμε την ίδια προσευχή.

Πολλά τραύματα, αγαπητοί, καθημερινά δεχόμαστε απ' τούς δικούς μας και τους ξένους στην αγορά, στο σπίτι, από τα δημόσια πράγματα, από τα ιδιωτικά, απ' τους γείτονες, από τους φίλους. Σ' όλα εκείνα τα τραύματα ας βάλουμε φάρμακα κατά την ώρα της προσευχής. Γιατί ο Θεός έχει τη δύναμη, εάν προσέλθουμε σ' Αυτόν με σκέψη γεμάτη από σωφροσύνη, με ψυχή κυριευμένη απ' τη φλόγα του πόθου μας γι' Αυτόν, και με θερμή συνείδηση και Του ζητήσουμε συγγνώμη, να μας δώσει τη συγχώρηση για όλα τα αμαρτήματά μας ...».

Αγ. Ιω. Χρυσόστομος

ATM ΧΩΡΙΣ… ΚΑΡΤΑ ΘΑ "ΔΙΑΒΑΖΕΙ" ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΗ (VIDEO)

Θα «διαβάζει» το πρόσωπο του χρήστη και θα χρησιμοποιεί κωδικούς ταχείας ανταπόκρισης για την ταυτοποίησή του.
Μια νέα γενιά μηχανημάτων αυτόματης ανάληψης μετρητών οραματίστηκαν οι υπεύθυνοι της αμερικανικής εταιρείας Diebold. Το νέο ΑΤΜ, με οθόνη αφής παρόμοια με εκείνη μιας ταμπλέτας, καταργεί τις κάρτες και λειτουργεί σαρώνοντας το πρόσωπο του χρήστη με τη βοήθεια ενσωματωμένων καμερών ασφαλείας.

Η διαδικασία της αναγνώρισης όμως δεν σταματάει εκεί. Το ΑΤΜ συνδέεται παράλληλα με το smartphone του χρήστη κατά το σκανάρισμα μέσω της κάμερας του κινητού ενός κωδικού ταχείας ανταπόκρισης (QR code) που εμφανίζεται στην οθόνη του μηχανήματος. Μέσω της κίνησης αυτής το hi-tech ΑΤΜ συγχρονίζεται ασύρματα με την υπηρεσία της τράπεζας, επιβεβαιώνοντας την ταυτότητα του χρήστη χωρίς την εισαγωγή κάρτας.

Κάθε φορά που ο χρήστης επιθυμεί να προχωρήσει σε ανάληψη χρημάτων, στέλνεται στο κινητό του ένας κωδικός μίας χρήσης, τον οποίο στη συνέχεια οφείλει να εισαγάγει στο ΑΤΜ.

Σύμφωνα με την εταιρεία, το νέο σύστημα προσφέρει ακόμα τη δυνατότητα αποστολής χρημάτων σε άλλον χρήστη. Ο πελάτης εισάγει όλα τα απαραίτητα στοιχεία, όπως π.χ. το χρηματικό ποσό που επιθυμεί να αποστείλει σε κάποιον και τα στοιχεία επικοινωνίας του ατόμου αυτού. Στη συνέχεια, ο παραλήπτης του ποσού λαμβάνει έναν κωδικό μίας χρήσης τον οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει στο ΑΤΜ προκειμένου να λάβει τα χρήματά του.

Κάτι τέτοιο, υποστηρίζει η Diebold, θα μπορούσε να διευκολύνει γονείς που επιθυμούν να στείλουν εκτάκτως χρήματα στα παιδιά τους ή άτομα που βρίσκονται μακριά από τον τόπο διαμονής τους, π.χ. κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού.

Η ιδέα για το ΑΤΜ του μέλλοντος παρουσιάστηκε στο πλαίσιο συνεδρίου σχετικά με τις τεχνολογίες μηχανημάτων αυτόματης ανάληψης μετρητών που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο.

Πλούσιες χώρες φτωχοί λαοί(ΒΙΝΤΕΟ)

Ενώ ο δυτικός κόσμος συνεχίζει να προοδεύει, ο τρίτος κόσμος αντιμετωπίζει φτώχεια, επιδημίες, πολέμους, μόλυνση του περιβάλλοντος, παιδική θνησιμότητα.
Πόσο φτωχές είναι όμως στην πραγματικότητα οι χώρες του τρίτου κόσμου και πόσο πλούσιες οι "ανεπτυγμένες"; Δείτε το παρακάτω Βίντεο, τα συμπεράσματα δικά σας.

Είμαστε άξιοι πολλών δακρύων.."

Άρθρο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ για την αργία της Κυριακής

«Υιέ, μη παραρρυής, τήρησον δε εμήν βουλήν και έννοιαν, ίνα ζήση η ψυχή σου, και χάρις η περί σω τραχήλω» (Παροιμ. 3,21-22). Σε ελεύθερη απόδοση: «Παιδί μου, μην πέσης, μην παρεκτρέπεις, αλλά τήρησε τον νόμο που εκφράζει την θέληση και τη σκέψη μου, ώστε και να ζήσεις πολλά χρόνια στη γη και η ψυχή σου να γλυτώση από τον αιώνιο θάνατο και να είναι η χάρις και η ευλογία του Θεού πάνω σου»
Ο λόγος του Θεού στον στίχο αυτό του Βιβλίου των Παροιμιών είναι χαρακτηριστικός. Ομιλεί για τα πρακτέα και για τα θεωρητικά. Είναι μία παραίνεση για το τι οφείλουμε να κάνουμε καθημερινά και πως πρέπει να βιώνουμε εδώ στη γη την παρουσία του Θεού, αν πραγματικά θέλουμε να έχουμε την ευλογία του Θεού στη ζωή μας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός δεν μας στέλνει καθημερινά την χάρη Του και δεν στέκεται με σεβασμό στην ελευθερία την οποία μας χάρισε, αλλά εμείς με την ζωή μας απεμπολούμε την χάρη του Θεού. Ένα τρανό παράδειγμα, αυτό που επιχειρείται στις μέρες μας: η κατάργηση της αργίας της Κυριακής.
Η Κυριακή, η ημέρα Κυρίου, είναι η πιο ιερή ημέρα.
Η ημέρα της Αναστάσεως.
Η ημέρα, που καθιερώθηκε ως αργία από τον Μέγα Κωνσταντίνο.
Η ημέρα, που την σεβάστηκαν ακόμη και οι πάσης φύσεως κατακτητές.
Η ημέρα, για την οποία ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έλεγε: « Αδελφοί μου, σας συμβουλεύω να φυλάγετε την Κυριακή, ωσάν οπού είναι αφιερωμένην εις τον Θεόν».
Ο Εμπορικός Σύλλογος Νομού Καστοριάς, ακολουθώντας την γραμμή της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου, με έγγραφό του όπου αναφέρονται 52 επιχειρήματα, ζητά να μην καταργηθεί η αργία της Κυριακής. Μαζί με αυτούς, μαζί και με όλους τους άλλους που διαμαρτύρονται σήμερα, ενώνω κι εγώ την ταπεινή και ισχνή φωνή μου και απευθύνω στους κυβερνώντες του τόπου μας τα δικά μου ερωτήματα:
Αυτή την τραγωδία που βιώνει ο λαός μας την ώρα αυτή και που η μόνη του παρηγοριά είναι η παρουσία και η χάρη του Θεού που απορρέει μέσα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας και ιδιαίτερα μέσα από τη Θεία Λειτουργία, έτσι θα την ξεπεράσουμε;
Όσον αφορά αυτούς που εκκλησιάζονται και που θέλουν να ευλαβούνται τον Θεό, θα τους στερήσουμε αυτή τη χάρη του Θεού, αυτήν την ελευθερία και το δικαίωμα να λατρεύουν ελεύθερα τον Θεό σ’ ένα ελεύθερο κράτος;
Αν το κάνουμε, είμαστε άξιοι πολλών δακρύων ...

"Οι ηρωικές μορφές των Νεομαρτύρων" (Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου επί τη εορτή της Συνάξεως των Αγίων Νεομαρτύρων)

εγκυκλιος υπ' αριθμ. 305

Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ
διά της χάριτος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού
Επίσκοπος και Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Καστορίας
προς το χριστεπώνυμο πλήρωμα της καθ' Ημάς Ιεράς Μητροπόλεως
-----------------------------

Τις μορφές των Αγίων Νεομαρτύρων, που μαρτύρησαν κατά τους χρόνους της δουλείας, μας παρουσιάζει και πάλι σήμερα η μητέρα μας Εκκλησία.
Είναι τα ένδοξα παιδιά της:
που έπλυναν και αυτά τα ιμάτιά τους στο Αίμα του Αρνίου,
που κράτησαν την ομολογία του ονόματος του Χριστού, όπως οι παλαιοί Μάρτυρες, ενώπιον δικαστών και τυράννων,
που αντέγραψαν τη ζωή του Χριστού και έφεραν με καύχηση στο οστράκινο σκεύος τους τα παθήματα του Ιησού Χριστού και μαζί με τον Απόστολο Παύλο έλεγαν: «εγώ τα στίγματα του Κυρίου Ιησού εν τω σώματί μου βαστάζω»(1).

Είναι τα πρόσωπα εκείνα, που στο ζοφερό χειμώνα της αιχμα-λωσίας εφάρμοσαν την εμπειρική αποστολική ρήση: «Εμοί γαρ το ζην Χριστός και το αποθανείν κέρδος»(2).
Η παρουσία τους. Η παρουσία των Νεομαρτύρων, από την Άλωση και μέχρι σήμερα, εκεί που επικρατεί το σκοτάδι και η βία, συνιστά πραγματικά ένα θαύμα. Γράφει χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο Νέο Μαρτυρολόγιο: «Πραγματικά αυτό είναι ένα θαύμα παρόμοιο, σαν να βλέπη κανείς μέσα στην καρδιά του χειμώνα ανοιξιάτικα άνθη και τριαντάφυλλα. Μέσα στην βαθύτατη νύχτα ημέρα και ήλιο. Μέσα στο ψηλαφητό σκοτάδι, πολύ λαμπρά φώτα. Στον καιρό της αιχμαλωσίας, να βλέπη ελευθερία. Και στον καιρό της τωρινής αδυναμίας, υπερφυσική δύναμι. Γι’ αυτό και αναγκάζομαι να πω, ότι αυτή η αλλοίωσις είναι βέβαιο έργο της δεξιάς του Υψίστου (Ψαλμ. 76,11)• Αυτός ο δάκτυλος είναι του Θεού (Εξόδ. 8,19). Αυτή η δύναμις είναι θεία, η οποία στην αδυναμία τελειοποιείται (Β’ Κορ. 12,9)»(3).
Επιτρέψτε μου, σήμερα που γιορτάζουμε τη μνήμη τους και από μπροστά μας παρελαύνουν οι μαρτυρικές και άγιες μορφές τους, να προσκομίσω στην αγάπη σας δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματα, όπως μας τα περιγράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο οποίος και γιορτάζει σήμερα, 14 Ιουλίου, μαζί με τους Αγίους Νεομάρτυρες.
Πρώτον. Οι Νεομάρτυρες είναι παράδειγμα υπομονής. Υπέμεινε ο Χριστός, ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, σταυρόν και θάνατον για τη σωτηρία του κόμου. Υπέμειναν οι Απόστολοι, οι Μάρτυρες, οι Δίκαιοι, οι Όσιοι, «οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες» κατά την έκφραση του ιερού υμνογράφου.
Υπέμειναν και οι Νεομάρτυρες τον κατατρεγμό, τις ύβρεις, τις συκοφαντίες, τους γέλωτες και τις περιφρονήσεις την δύσκολη εκείνη περίοδο του επίγειου βίου τους. Υπέμειναν τα πικρόχολα σχόλια και τους διαφόρους εξευτελισμούς. Υπέμειναν φρικτά βασανιστήρια με ανδρείο λογισμό, με προθυμία για το όνομα του Χριστού, για να κερδήσουν το βραβείο της άνω κλήσεως και να φθάσουν νικητές και στεφανοφόροι στη Βασιλεία των Ουρανών.
Καί αυτό που ενίσχυε περισσότερο την υπομονή τους ήταν:
το ευλογημένο οικογενειακό τους δένδρο,
η παρουσία ευλαβών γονέων,
η Αγία Παράδοση, που επικρατούσε αναζωογονιτικώς στο χώρο της ψυχής τους,
οι ευλαβείς Κληρικοί, που τους στήριζαν και τους ενίσχυαν με τις προσευχές τους και τη διδασκαλία τους, και, κυρίως,
η χάρις του Θεού, που τους ενδυνάμωνε την ώρα της δοκιμασίας, αλλά και φώτιζε, συγχρόνως, και άλλες ψυχές που, είτε ευρισκόμενες στην πλάνη να επανέλθουν στην αληθινή θεογνωσία, είτε έχοντας φθάσει στην άρνηση, να ξεπλύνουν τον ρύπο αυτό με το βάπτισμα του αίματος, δηλαδή του μαρτυρίου, το οποίο τους χάριζε την αιώνια δόξα και χαρά.
Τα πρόσωπα των Νεομαρτύρων, που τα χαρακτήριζε η απλότητα και η ταπείνωση, είχαν υπ’ όψη τους τα λόγια Αποστόλου Παύλου: «Σε μας χαρίσθηκε όχι μόνο το να πιστεύουμε σ’ Αυτόν, αλλά και το να πάσχουμε για τον Χριστό»(4) και «εάν πράγματι συμπάσχουμε, θα συνδοξασθούμε»(5).
Με τον τρόπο αυτό, η υπομονή γεννά τη δόξα και την αιώνια μακαριότητα. Γι’ αυτό και ο μακαριστός Μητροπολίτης Καστορίας Διονύσιος σημειώνει στον Κώδικα της Μητροπόλεως για τον Νεομάρτυρα Νούλτζο, που μαρτύρησε στην Καστοριά το 1696, τα εξής: «εδόξασαν τον Θεόν τη δευτέραν ημέραν πως ετελειώθησαν εις μεγάλην δόξαν. και τοιουτοτρόπως να δόση ο Θεός σε πολλούς τέτοιους χριστιανούς ωσάν τον νούλτζον να λάβουν δόξαν»(6).
Δεύτερον. Οι Νεομάρτυρες, τα πρόσωπα αυτά που υμνολογούνται από την Αγία μας Εκκλησία, αποτελούν, κατά τον Άγιο Νικόδημο, πηγή θάρρους. Δεν τους φόβησαν ούτε οι απειλές των τυράννων, ούτε οι πληγές και τα τραύματα, οι αλυσίδες και οι φυλακές, αφού Ο πόθος του Χριστού έκαιγε μέσα στο χώρο της ψυχής τους. Οι λόγοι του Χριστού : «Μη φοβηθήτε από των απο-κτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι»(7) απετέλεσαν γι’ αυτούς τη βάση για το ξεκίνημα της ζωής τους.
Γράφει ο Άγιος Νικόδημος: «Τι σπουδαίο πράγμα είναι για τον δούλο να πάθη ότι και ο δεσπότης; Αν ο ίδιος ο Θεός και Πατήρ, έγινε Μάρτυρας της Θεότητος του Υιού Του, ανακηρύσσοντας τον ερχομό του και στον Ιορδάνη ποταμό και στο Θαβώριο όρος και στο πάθος• και αν ο μονογενής του Υιός έγινε Μάρτυρας του Πατρός του μέσα σ΄ όλη του την οικονομία• ποιό σπουδαίο, λέω, πράγμα είναι, αν εσείς οι θνητοί άνθρωποι γίνετε Μάρτυρες της Αγίας Τριάδος; <<Γίνετε Μάρτυρές μου και εγώ θα γίνω Μαρτυρας, λέγει Κύριος ο Θεός, και ο υιός μου τον οποίο επέλεξα>>»(8).
Υπομονή, λοιπόν, και θάρρος.
Δύο μεγάλες αρετές, που απουσιάζουν σήμερα. Καί η απουσία τους αυτή συνιστά μία τραγωδία για όλους μας. Υπομονή στις θλίψεις και τις δοκιμασίες, τις οποίες προς παιδαγωγία επιτρέπει ο Κύριος. Υπομονή σ΄ αυτά τα πικρά, τα οποία ο κόσμος μας προσφέρει και τα οποία οδηγούν στο φρικτό μαρτύριο της συνειδήσεως.
Θάρρος, ακόμη, μας χρειάζεται. Θάρρος για να ομολογούμε την πίστη μας, την πατρώα ευσέβεια, το ήθος και το φρόνημα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, την εμμονή μας στη ζωογόνο Παράδοσή μας.
Θάρρος, επίσης, για να ελέγχουμε ευαγγελικά την πλάνη, την ετεροδιδασκαλία, τα είδωλα της εποχής μας και τα ξένα ήθη, που δεν συνάδουν με το πνεύμα της Ορθοδόξου Παραδόσεώς μας.

Αδελφοί μου αγαπητοί,
Κυριακή των Νεομαρτύρων.
Έχουμε χρέος – ευθύνη να θυμόμαστε αυτές τις ηρωικές μορφές. Μας διέσωσαν από την καταιγίδα του εξισλαμισμού. Κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της πίστεως. Στήριξαν το Γένος μας και την το προετοίμασαν για την ελευθερία του από τη σκλαβιά και την τυραννία.
Αυτό που κράτησαν οι άγιες αυτές μορφές, αυτό το αγαθό της ελευθερίας, το οποίο μας κληρονόμησαν με θυσίες και αίματα, αυτό θα πρέπει να κρατήσουμε ως πολύτιμη παρακαταθήκη εάν θέλουμε και εμείς να είμαστε αντάξιοι των προγόνων μας, της προσφοράς τους, της θυσίας τους, της ιστορίας μας.

Άγιοι Νεομάρτυρες εκτενώς πρεσβεύσατε τω Κυρίω για τη σωτηρία του κιόσμου και της πατρίδος μας τη δύσκολη αυτή ώρα. Αμήν.

Με θερμές πατρικές ευχές

O Ε Π Ι Σ Κ Ο Π Ο Σ Σ Α Σ

Ο ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

"Ο ΖΗΛΩΤΗΣ"

Του Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

Όταν στέκεται κανείς μπροστά στη μεγάλη μορφή της Παλαιάς Διαθήκης, τον πυρφόρο Ηλία, θα πρέπει οπωσδήποτε να εννοήσει ότι βρίσκεται μπροστά σε έναν ενάρετο άνθρωπο, με ακέραιο χαρακτήρα, με παρρησία προς το Θεό, αφού με την προσευχή του έκλεισε τους ουρανούς τρία χρόνια και μήνας εξ, κατά το κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης, ώστε να μη βρέξει. Γι’αυτό ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τον χαρακτηρίζει ως «κλειδούχο του ουρανού», αφού όπως τονίζει ο ίδιος «τους ουρανούς εκλειδούχησεν».

Το χαρακτηριστικό του γνώρισμα ήταν ο ζήλος του Θεού.


«Ζηλών εζήλωκα τω Κυρίω Παντοκράτορι, ότι εγκατέλιπον την διαθήκην σου οι υιοί Ισραήλ..», είναι η απάντηση προς τον Κύριο που τον ρωτάει «τι συ ενταύθα;»

Τι είναι όμως ο ζήλος του Θεού;

Είναι η κινητήριος δύναμη για κάθε καλό έργο. Είναι ένα δώρο του Αγίου Πνεύματος.
Ζήλος σημαίνει θερμότητα, ζέση, έξαρση.
Γι΄ αυτό παρομοιάζεται με νερό που βράζει και επιτελεί ένα μεγάλο έργο.
Σημαίνει ζεστή καρδιά γεμάτη από βαθειά πίστη.

Ζηλωτής του Θεού ένας άνθρωπος γεμάτος πνευματικές καταστάσεις, που υπακούει πρόθυμα στη φωνή του Θεού και με ανιδιοτέλεια και αφοσίωση εκτελεί το θέλημά Του.
Αυτός ο ζήλος του Θεού κινείται από αγάπη προς το Θεό, βρίσκεται μακριά από εγωιστικά κίνητρα, είναι σφοδρός και καθαρός, κατά τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο.
Χωρίς αυτό το ζήλο, δεν μπορεί κανείς να εργαστεί για τη Βασιλεία του Θεού, ούτε να εισέλθει σ’αυτή, αφού κατά τον Ευαγγελιστή Ιωάννη στο 3ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως «τον χλιαρό θα τον εμέσει ο Θεός εκ του στόματός Του».

Σε τι βοηθάει αυτός ο ζήλος;
Βοηθάει τον άνθρωπο να έχει πάντοτε υπόψη του τη δόξα του Θεού και την επέκταση της Βασιλείας του.
Έκφραση αυτού του ζήλου είναι να μην κρατάει κανείς το πιστεύω του μόνο για τον εαυτό του, ούτε να θέτει το φως «υπό τον μόδιον», αλλά να το προσφέρει στον κάθε άνθρωπο.
Γι’αυτό και ο προφήτης γεμάτος από ένθεο ζήλο δεν κρατάει τίποτα για τον εαυτό του παρά μόνο τα δικαιώματα του Θεού και τα προσφέρει για να μπορεί ο άνθρωπος της εποχής του να αποδεσμευτεί από την ειδωλολατρεία και να ακολουθήσει τον αληθινό Θεό. Δεν διστάζει ακόμη ο προφήτης κινούμενος απ’ αυτόν τον ζήλο του Θεού να ελέγξει ακόμη και τον πανίσχυρο Αχαάβ, «Συ ει ο διαστρέφων τον Ισραήλ..Ου διαστρέφω εγώ τον Ισραήλ, αλλ’η συ, και ο οίκος του πατρός σου, εν τω καταλιμπάνειν υμάς Κύριον τον Θεόν ημών, και επορεύθητε οπίσω του Βάαλ».

Χαρακτηριστικά αυτού του ζήλου είναι η σταθερότητα. Δεν μοιάζει με κάτι που προκαλεί εντυπώσεις και σε λίγο σβήνει! Δεν έχει καμία σκοπιμότητα και δεν κρύβει καμία ιδιοτέλεια! Ο ζηλωτής, ο κινούμενος με ένθεο και ιερό ζήλο, δεν υποστέλλει ποτέ τη σημαία του, ούτε για να αρέσει, ούτε για να χειροκροτηθεί, ούτε για να έχει στο μέτωπό του την ετικέτα του σωτήρα, ούτε οι άνθρωποι να μιλούν γι΄αυτόν, ούτε να βρίσκεται στο σύνδρομο του γεροντισμού. Και ο ζήλος του φαίνεται ακόμη περισσότερο όταν απειλείται και διώκεται. Σ’αυτό το ζήλο υπάρχουν η επιμονή, η σταθερότητα, το θάρρος και κυρίως η παρουσία του Θεού.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτού του ζήλου είναι η διάκριση. Ο ζηλωτής χρησιμοποιεί ως φανάρι στη ζωή του αυτή την αρετή που του δίνει το δικαίωμα να περπατάει άφοβα και να μην προσκόπτει πάνω στους λίθους της αδιακρισίας. Δεν μιλάει κανείς για το δικό του δικαίωμα παρά μόνο για τα δικαιώματα του Θεού, «ζηλών εζήλωκα τω Κυρίω Παντοκράτορι», είναι η απάντηση του προφήτου.

Μόνο για το Θεό...τα πάντα για το Θεό..

Γι’αυτό και η ασυνήθιστη αυτή μορφή του προφήτου Ηλιού, με τον ασυνήθιστο ζήλο και την πυρωμένη καρδιά με το άτρομο της ψυχής του και την ομολογία της αλήθειας, δεν περνάει από τη συνηθισμένη για όλους πόρτα του θανάτου για να μεταφερθεί στη Βασιλεία των Ουρανών, αλλά πάνω στο φλογισμένο άρμα του ο πύρινος προφήτης ουρανοδρόμως κατευθύνεται στην αιώνια πατρίδα.

Μας αφήνει δε σήμερα κάποια μηνυματα.
Δεν μπορούμε να ζούμε με χλιαρότητα.
Δεν μπορεί η καρδιά μας να μην φλέγεται από την αγάπη προς το Θεό και την αγάπη προς το συνάνθρωπο.

Και ακόμη μόνο με ζήλο μπορούμε να ζήσουμε σωστά την αποστολή μας στον κόσμο αυτό ως χριστιανοί.
Μόνο με ζήλο μπορούμε να παλέψουμε «προς τας αρχάς και τας εξουσίας του σκότους...».
Μόνο με ζήλο μπορούμε να κρατήσουμε την «άπαξ της αγίοις παραδοθείσα πίστη», την παράδοσή μας, την ομολογία του ονόματος του Χριστού και την αγάπη προς την πατρίδα μας.

ΕΝΑ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ

Ένα πολύ όμορφο Ποντιακό τραγούδι από τα λίγα που αναφέρονται ξεκάθαρα στο θέμα των Κρυπτοχριστιανών.
Σε αυτό το τραγούδι η Σώνα είναι η Εμινέ και ο Νικόλας, ο Μαχμούτ που στη γιορτή του Σωτήρος θα πάει να την κλέψει και μεσάνυχτα κρυφά από όλους θα πάνε στο μοναστήρι για την τέλεση του θρησκευτικού τους γάμου.
Σώνα μ’ μη τυραννίεσαι και μ’ έεις βαρύν καρδίαν.
θ΄ αλλάεις το χρυσόν τ’ όνομα σ’ και τούρκικον θα βάλεις.
θα παίρ΄τς άντραν ολόχρυσον, χριστιανόν παιδίν εν’
‘ς σα φανερά Μαχμούτ αγάς και ‘ς σα κρυφά Νικόλας
‘ς σό Μοναστήρ’ μεσανυχτί θα πάτε στεφανούζ’νε.

Εμέν λέγ’νε Νικόλ’ογλή και τ’ όνομα μ’ εν Γιάννες,
καλλίον ας επέθανα κι εσέν να μ’ είχα ειδέναι.
Εμινέ έλα ς’ σο παραθύρ’ εσένα κατ’ θα λέγω
τ’ Αε- Σωτήρας τη βράδυν θα παίρω σε και φεύω.

‘Σ σην Πόλιν εσουμαρλάεψε ασημένα φιλιάδες
γιατί χωρίζ’ μας ο Θεόν και α ση γειτονάδες.
Εμείς ας εχωρίγαμε εδέβαν πολλά χρόνα
τ’ αρωθυμίας τα πολλά επλέθεναν τα πόνα.

*Κωνσταντίνος Φωτιάδης- Μνήμη μου σε λένε Πόντο
«Το Ποντιακό τραγούδι στη
διαμόρφωση της ιστορικής μνήμης» 

ΙΕΡΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ, ΠΟΤΕ, ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ;

Οι περισσότερες δυστυχώς αναφορές που υπάρχουν στο διαδίκτυο αποπροσανατολίζουν παρά διαφωτίζουν και ενημερώνουν για το μυστήριο του ευχελαίου.

Το Ιερό Ευχέλαιο είναι ένα από τα επτά μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Για να ξεκαθαρίσουμε λίγο το τοπίο να πούμε ότι το Ευχέλαιο ΔΕΝ το κάνουμε:

Α) για να μας πάνε καλά τα πράγματα
Β) γιατί έχουμε αναποδιές
Γ) για το καλό
Δ) γιατί είναι ένας ακόμα λόγος να μαζευτούμε και να καλέσουμε κόσμο, να φάμε και να πιούμε (μετά την τέλεση του -αφού έτσι «βγάλαμε» την «υποχρέωση» και άρα είμαστε εντάξει)

Ε) για κοινωνικούς λόγους
Στ) γιατί έκανε και ο γείτονας
Ζ) γενικά γιατί έχουμε κάτι σημαντικό (εξετάσεις στο σχολείο, ταξίδι, αγώνα κλπ)
Η) για να κοινωνήσουμε χωρίς να εξομολογηθούμε, αφού ούτως ή άλλως συγχωρητική ευχή διαβάζει ο Ιερέας.

Πότε και γιατί το κάνουμε;

Το ιερό Μυστήριο του Ευχελαίου γίνεται κυρίως σε περιπτώσεις ασθενειών γιαυτό και Ο Ιερέας εύχεται: «Πάτερ Άγιε, ιατρέ των ψυχών καί των σωμάτων... ίασαι τον δούλον Σου... έκ της περιεχούσης αυτόν σωματικής καί ψυχικής ασθενείας…»

Η πρώτη μας κίνηση είναι να συζητήσουμε το πρόβλημα ή το ζήτημα που μας απασχολεί με τον Ιερέα ή ακόμα καλύτερα με τον πνευματικό μας. Μόνο εκείνος είναι αρμόδιος να μας προτείνει τι είναι καλύτερο να γίνει αναφορικά με το πρόβλημα που θα του αναφέρουμε (αγιασμός, ευχή, λειτουργία, ευχέλαιο, εξομολόγηση κλπ).

Όπως όταν έχουμε ένα πρόβλημα υγείας και μετά από εξέταση στον γιατρό αυτός μονό μας συστήνει την κατάλληλη θεραπεία και φάρμακο, έτσι ακριβώς και στην περίπτωση του Ευχελαίου. Μόνο ο Ιερέας μπορεί να μας πει.

Απαιτείται κάποια προετοιμασία;

Βεβαίως. Πρέπει να προηγηθεί εξομολόγηση και νηστεία. Πρέπει να καθαριστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα πρωτύτερα και να προσκαλέσουμε τουλάχιστον 2 Ιερείς για την τέλεση του. (επτά Ιερείς τελούν κανονικά το μυστήριο του Ευχελαίου. Επτά είναι καί τα Αποστολικά καί Ευαγγελικά αναγνώσματα, επτά είναι καί οί ευχές -ό αριθμός επτά σημαίνει πληρότητα). Κατ’ οικονομία σε έκτακτες περιπτώσεις μπορεί να γίνει και από έναν Ιερέα μόνο.

Αυτοί που θα προσκαλεστούν να παραστούν (συγγενείς, φίλοι) στο Ιερό Ευχέλαιο πρέπει να έχουν επίγνωση του μυστηρίου, διάθεση να συμπροσευχηθούν και να παρακαλέσουν απλά και ταπεινά. Πρέπει δε να έχουμε υπόψη μας την ευαγγελική ρήση «Ούχ ως εγώ θέλω, άλλ' ως Σύ» καθώς και την Κυριακή προσευχή «γενηθήτω το θέλημα Σου…» και τέλος να ζητάμε πρωτίστως την ίαση της ψυχής και μετά του σώματος.

Που είναι γραμμένο και ποιος μας λέει για το Ευχέλαιο;

Στην επιστολή του Ιακώβου. O Απόστολος Ιάκωβος, o Aδελφόθεος, στην επιστολή του λέει: «Εάν κάποιος είναι άρρωστος, να προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας να προσευχηθούν γι' αυτόν καί να τον αλείψουν με λάδι, επικαλούμενοι το όνομα του Κυρίου…» (Ίακ. ε', 13-15).
«Ασθενεί τις εν υμίν; προσκαλεσάσθω τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και προσευξάσθωσαν επ’ αυτόν αλείψαντες αυτόν ελαίω εν τω ονόματι του Κυρίου·…»

Τελικά τι δείχνει και τι σημαίνει το Ιερό Ευχέλαιο;

Μα, την άπειρη αγάπη της Εκκλησίας μας προς τον ασθενούντα συνάνθρωπο μας. Την διάθεση, το ενδιαφέρον την ουσιαστική βοήθεια και την συμμετοχή στον ανθρώπινο πόνο. Συμπάσχει, συμπροσεύχεται, εύχεται, ελπίζει στην ίαση του ασθενούς με την παράκληση προς στον Κύριο Ιησού Χριστό.

Να συμπληρώσουμε επίσης ότι το Ιερό Ευχέλαιο, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για προσευχή και άφεση των συγγνωστών αμαρτημάτων μας:

"Το ιερό Ευχέλαιο γίνεται και επί υγιαινόντων για τη συγχώρηση των αμαρτημάτων που από άγνοια ή λήθη ή όσα εξ ανεπαρκείας δεν διακρίνει ως αμαρτήματα ο διαπράττων και τα όσα εκ καταπτώσεως αδυνατεί να εξαγορεύσει. Επίσης τελείται και επί ψυχικών ασθενειών και ως φυγαδευτικό δαιμόνων

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

Του Όσιου Σιλουανού του Αθωνίτου                                Καθένας μας μπορεί να κρίνει για το Θεό κατά το μέτρο της χάριτος του Αγίου Πνεύματος που γνώρισε. Γιατί πως είναι δυνατό να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε για πράγματα που δεν είδαμε η δεν ακούσαμε και δεν ξέρουμε; Οι άγιοι λένε πως είδαν το Θεό. Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που λένε ότι δεν υπάρχει Θεός. Είναι φανερό πως μιλούν έτσι, γιατί δεν Τον γνώρισαν, αυτό όμως δεν σημαίνει καθόλου πως ο Θεός δεν υπάρχει.

Οι άγιοι μιλούν για πράγματα που πραγματικά είδαν και γνωρίζουν. Δεν λένε, για παράδειγμα, πως είδαν ένα άλογο μήκους ενός χιλιομέτρου η ένα πλοίο δέκα χιλιομέτρων, που δεν υπάρχουν. Κι εγώ νομίζω, πως, αν δεν υπήρχε Θεός, δεν θα μιλούσαν καν γι' Αυτόν στη γη. Οι άνθρωποι όμως θέλουν να ζούν σύμφωνα με το δικό τους θέλημα και γι' αυτό λένε πως δεν υπάρχει Θεός, βεβαιώνοντας έτσι μάλλον πως υπάρχει.

Όλων των λαών η ψυχή αισθανόταν πως υπάρχει ο Θεός, αν και δεν ήξεραν να λατρεύουν τον αληθινό Θεό. Το Άγιο Πνεύμα όμως δίδαξε πρώτα τους προφήτες, έπειτα τους αποστόλους, ύστερα τους αγίους πατέρες και επισκόπους μας, κι έτσι έφτασε ως εμάς η αληθινή πίστη. Εμείς γνωρίσαμε τον Κύριο με το Άγιο Πνεύμα, Καί όταν Τον γνωρίσαμε, τότε στερεώθηκε σ' Αυτόν η ψυχή μας. 

Η Ιερά Κοινότητα Αγίου Όρους για την κατάργηση της αργίας της Κυριακής

ΚΑΡΥΑΙ  ΤΗι   2α / 15η Ιουλίου   2013

ΑΡ. ΠΡΩΤ. Φ.3/10β/2034

 Εξοχώτατον

Υπουργόν Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων κύριον Κωνσταντίνον Χατζηδάκην

Χαρ. Τρικούπη 182

101 78  Αθήνας

Εξοχώτατε κύριε  Υπουργέ,

Μετά βαθυτάτης θλίψεως η Ιερά Κοινότης, αποτελουμένη εκ των Αντιπροσώπων των είκοσιν Ιερών Μονών του Αγίου Όρους, επληροφορήθη την κατάθεσιν εις την Βουλήν του νομοσχεδίου «Κανόνες ρύθμισης της αγοράς προϊόντων και της παροχής υπηρεσιών», με το οποίον επιτρέπεται η προαιρετικώς και υπό προϋποθέσεις λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων κατά τας Κυριακάς.

Ωστόσον, τούτο αποτελεί εν ουσιαστικόν βήμα δια την κατάργησιν της αργίας της Κυριακής, η οποία εθεσπίσθη από τα βυζαντινά χρόνια και ετηρήθη από συστάσεως του Ελληνικού Κράτους, ως αποτέλεσμα του σεβασμού του πιστού λαού μας προς την Ορθόδοξον Παράδοσιν. Η κατάργησίς της απεφεύχθη κατά την περίοδον της τουρκοκρατίας χάρις εις τους αγώνας του μεγάλου Αγιορείτου αγίου ιερομάρτυρος και εθναποστόλου Κοσμά του Αιτωλού, ο οποίος μεταξύ άλλων έλεγε: «Αδελφοί μου, Σας συμβουλεύω να φυλάγετε την Κυριακήν, ωσάν οπού είναι αφιερωμένη εις τον Θεόν».

Κατά την παρούσαν λίαν δυσχερή και κρίσιμον καμπήν της νεωτέρας ιστορίας της χώρας ημών, κατά την οποίαν ο ελληνικός λαός έχει περισσότερον από ποτέ άλλοτε ανάγκην κοινωνικής αλληλεγγύης, πνευματικής ενισχύσεως και επιστροφής εις τας παραδόσεις και όχι αποχριστιανοποιήσεως και αποδομήσεως της κοινωνικής συνοχής, θερμώς παρακαλούμεν, Εξοχώτατε κύριε Υπουργέ, δια την πλήρη αναθεώρησιν του άρθρου «Λειτουργία καταστημάτων τις Κυριακές».

Ελπίζοντες ότι θα αρθήτε εις το ύψος των περιστάσεων, τόσον Υμείς προσωπικώς όσον και οι αξιότιμοι Βουλευταί του Ελληνικού Κοινοβουλίου, και ότι εν τέλει η Ορθόδοξος Παράδοσις του Ελληνικού λαού θα γίνη σεβαστή υπό της πολιτικής αυτού ηγεσίας, ευχόμεθα να έχετε την σκέπην, ευλογίαν και άνωθεν φωτισμόν της Εφόρου του  Ιεροῦ ημών Τόπου  Υπεραγίας Θεοτόκου, και διατελούμεν μετ᾽ εξόχου τιμής

Άπαντες οι εν τη κοινή Συνάξει Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι

των είκοσιν Ιερών Μονών του  Αγίου Όρους  Άθω.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΩ ΣΤΗΝ "ΕΚΚΛΗΣΙΑ"

Την παραπάνω φράση την ακούμε συχνά πυκνά από γνωστούς, φίλους, συγγενείς καθώς η συζήτησή μας θα στραφεί λίγο σε πιο πνευματικά ζητήματα.

Το βασικό λοιπόν επιχείρημα των ανθρώπων που λένε ότι από την μία πιστεύουν στον Θεό και από την άλλη δεν πηγαίνουν στον Ιερό Ναό για να συμμετάσχουν στα Μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησία μας είναι διότι τους ενοχλούν κάποι

α πράγματα όπως η πολυτέλεια των ναών... οι αντιπαθητικοί παπάδες, οι ψάλτες, η αρχαία γλώσσα (δεν την καταλαβαίνουν), τα μικρόφωνα, τα φώτα, το παγκάρι (ρίχνουν λεφτά για κερί), η ώρα τέλεσης της Θείας Λειτουργίας, κ.α.

Οι αφορμές σίγουρα είναι πολλές όταν κάποιος ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να ζήσει όπως λέει η Εκκλησία. Δυστυχώς οι άνθρωποι αυτοί, θεωρούν τους εαυτούς τους έξω από την Εκκλησία μιας και δεν αποδέχονται το βασικό συστατικό της εν Χριστώ ζωής, δηλαδή της συμμετοχής του χριστιανού στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι χριστιανοί, τουλάχιστον ορθόδοξοι, διότι ενώ (δήθεν) πιστεύουν δεν ακολουθούν κανένα λόγο του Χριστού.

Το θέμα βεβαίως είναι ότι οι περισσότεροι βαπτισμένοι χριστιανοί  δεν ξέρουν τι είναι ο Χριστός και τι είναι η Εκκλησία και τι προσφέρουν ο Χριστός και  η Εκκλησία στον άνθρωπο. Έτσι δεν εκκλησιάζονται, διότι ουσιαστικά δεν ξέρουν τι χάνουν, δεν γνωρίζουν τι μπορεί να τους προσφέρει η μυστηριακή ζωή.

Η Εκκλησία μας λοιπόν με όλα τα μυστήριά της μας μεταμορφώνει, μας αγιάζει, μας φέρνει σε κοινωνία με τον Θεό. Η συμμετοχή μας λοιπόν στα μυστήρια της Εκκλησίας είναι το κλειδί θα λέγαμε για αυτήν την προσωπική μας ανάσταση.

Η Εκκλησία δεν έρχεται να πάρει απλώς τη θέση της ιατρικής που εξάντλησε όλες της δυνατότητές της, όπως κάποιοι κακώς την αντιμετωπίζουν. Η Εκκλησία έρχεται για να οδηγήσει τον άνθρωπο, τον πιστό, στην Αγάπη, στο Φώς και στην Ζωή του Χριστού δια των μυστηρίων.

Το να λέμε ότι πιστεύουμε στον Θεό είναι εύκολο, το να πιστεύουμε όμως στον Θεό ορθόδοξα και να πράττουμε και τα ανάλογα έργα αυτό είναι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.

Εάν ο άνθρωπος θέλει όντως να γνωρίσει τον Χριστό μπορεί να το καταφέρει  μέσα από τον δρόμο της μυστηριακής ζωής που προσφέρει η Εκκλησία Του, εάν θέλει να κοροϊδεύει τον εαυτό του μπορεί να υποστηρίζει ότι μπορεί να το πετύχει και μόνος του. Πάντως εγώ κανέναν δεν γνωρίζω ο οποίος να αγίασε εκτός Εκκλησίας…(το τρελό είναι ότι μερικοί άνθρωποι αποδέχονται σαν αγίους: τον γέροντα Παϊσιο, τον γέροντα Πορφύριο κ.α. όμως δεν αποδέχονται την ζωή τους!!! Μπερδεμένοι άνθρωποι..)

Όλα αυτά συμβαίνουν για έναν και μόνο λόγο. Εγωισμός. Όταν ό εκάστοτε άνθρωπος πιστεύει ότι μόνος του μπορεί καλύτερα να ερμηνεύσει τις Γραφές, όταν πιστεύει ότι οι Θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίες είναι κατώτεροί του, όταν πιστεύει ότι είναι εξυπνότερος, αξιότερος και αγιότερος από τους «θρησκόληπτους» ηλικιωμένους όπως τους ονομάζει, όταν πιστεύει ότι δεν χρειάζεται να μετανοήσει για τίποτα διότι δεν έχει αμαρτίες(!!!) , όταν πιστεύει ότι ο μόνος του θα σωθεί (ότι κι αν σημαίνει αυτό γι’ αυτόν), τότε το κείμενο αυτό μάλλον δεν θα τον προβληματίσει καθόλου, μάλλον έχει εδώ και καιρό πέσει στο βάραθρο της φιλαυτίας και της πλάνης.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο, που δεν επιτρέπει στο σύγχρονο άνθρωπο να φθάσει στη κοινωνία μετά του Θεού είναι ακριβώς αυτό: ότι προσπαθεί να Τον γνωρίσει με λάθος τρόπο, χρησιμοποιώντας λανθασμένα μέσα, εκτός Εκκλησίας. Απορρίπτει το μυστήριο της αγάπης και παραμένει θεληματικά στην επιφάνεια μιας στείρας πίστης η οποία στην καλύτερη περίπτωση σημαίνει απλά «παραδοχή της ύπαρξης του Θεού» και όχι εμπιστοσύνη και παράδοση στη Θεία Του Πρόνοια.

Το τηλεφώνημα

Ντριιίν!!! Ξαφνικά το αφημένο πάνω στο γραφείο μου τηλέφωνο αρχίζει να δονείται. Σπάει την ηρεμία του δωματίου, όπου σημειώσεις και βιβλία κάνουν παρέλαση πάνω στο τραπέζι και του φλιτζάνι του καφέ συντονίζει την κίνηση. Η αφόρητη ζέστη συνεργάζεται με τη φασαρία της πόλης, προσπαθώντας να με αποσυντονίσουν. Όλα σημάδια εξεταστικής. Η ύλη ατελείωτη, οι ατσαλάκωτες σελίδες πολλές, το πρόγραμμα των μαθημάτων πιεστικά πυκνό. Τέτοιες στιγμές ένα τηλεφώνημα δεν είναι παρά το πιο ευχάριστο διάλειμμα.

Ντριιίν!!! Ο επίμονος ήχος με βγάζει από τις σκέψεις.

–Ναι! Απαντώ.

–Έλα, Λουκία μου! ακούγεται από την άλλη άκρη η γνώριμη φωνή της μητέρας από την επαρχιακή πόλη. Κλασική μαμά, που δεν μπορεί να κρύψει το ενδιαφέρον της για τα παιδιά της που είναι μακριά και σπουδάζουν. Ερωτήσεις του τύπου: «Πώς είσαι; Κουράστηκες; Τρως καλά;» δεν έχουν τελειωμό και περιμένουν ανυπόμονες, άμεσα την απάντηση. Κι έπειτα σειρά έχουν οι συμβουλές. Να μην αγχώνεσαι, να μην ξενυχτάς, να προσέχεις και όλα όσα θέλει να πει η μητρική καρδιά έχουν τόπο σ’ αυτόν τον «διάλογο».

Όμως δεν μπορεί να πει και πολλά, γιατί είναι και άλλοι που περιμένουν να μιλήσουν. Η Σπυριδούλα έχει και αυτή τις εξετάσεις της στο Λύκειο. Δεν λείπουν βέβαια και οι απορίες της για κάποιο μάθημα ή οι σκέψεις και τα σχέδια για την κατασκήνωση που με λαχτάρα περιμένει.

Πάντως πιο πολύ γούστο έχουν τα μικρά, που ανυπομονούν πότε θα κλείσουν τα σχολεία, θα αρχίσουν οι καλοκαιρινές διακοπές και θα εγκατασταθεί όλη η οικογένεια στο σπίτι, στο χωριό.

–Λουκία, πήραμε, φέτος, και παπάκια. Κι ο μπαμπάς ξέρεις τι είπε; Θα κάνουμε λιμνούλα στην αυλή! Τέλεια, ε; ακούγεται χαρούμενος ο Γιώργος, ο ζωόφιλος του σπιτιού. Αχ! Χίλιες, μύριες εικόνες έρχονται αστραπιαία στο μυαλό. Η ξεγνοιασιά του καλοκαιριού, το σμίξιμο της οικογένειας, οι διασκεδαστικές ιστορίες του παππού ή του πατέρα στο κιόσκι με το μυρωδάτο γιασεμί, τα δροσερά γλυκά της μαμάς, οι πεντανόστιμες πίτες της γιαγιάς, οι εκδρομές στην εξοχή και στη θάλασσα, τα παιχνίδια των μικρών, που κάποιες φορές οργανώνει ο μεγάλος μας αδελφός και θυμίζουν κατασκήνωση, τα ζουμερά φρούτα των δέντρων, οι φωνούλες των ζωντανών στην αυλή, οι εξερευνήσεις στο ποτάμι, τα Κυριακάτικα πρωϊνά που πολλές γειτόνισσες και κυρίες του χωριού έρχονται μετά τον Εκκλησιασμό για τον καφέ, το πανηγύρι του χωριού το Δεκαπενταύγουστο και τόσα άλλα…

–Ξέρεις, Λουκία, η Ασπρούλα (η κουνέλα μας που ταλαιπωρείται το χειμώνα σ’ ένα κλουβί στην πόλη) θα γεννήσει και θα ‘χουμε πάλι μικρά το καλοκαίρι! Φωνάζει θριαμβευτικά ο Κυριάκος. Αυτά τα κουνελάκια έχουν γεμίσει τρύπες την αυλή και δεν ξέρει που να πατήσει κανείς! Θυμάμαι, και ξεκαρδίζομαι στα γέλια, την εικόνα που το μικρό μας γατάκι (ορφανό που το μάζεψε από κάποια γωνιά ο Γιωργάκης) σκαρφάλωνε στη ράχη της Ασπρούλας και βολτάριζε καμαρωτό στην αυλή, τραβώντας την προσοχή όλων. Απίστευτη εκδήλωση αγάπης και φιλίας!

–Πότε θα ‘ρθεις, Λουκία; Έλα να πάμε στη θάλασσα! Σε παρακαλώ, έλα τώρα! Αυτή είναι η μικρότερη, η χαϊδεμένη Βαγγελίτσα, που κάθε φορά μου υπενθυμίζει ότι με περιμένει! Ξετρελαίνεται για παιχνίδια στην άμμο δίπλα στη θάλασσα, φορώντας το χαριτωμένο της καπελάκι. Η αδυναμία της είναι τα βότσαλα, γι’ αυτό και κάθε φορά φεύγει φορτωμένη, με το μικρό κόκκινο κουβαδάκι της γεμάτο, προσπαθώντας να το κουβαλήσει μέχρι το αυτοκίνητο.

–Γεια σου, παιδί μου, ακούγεται τώρα η βαθιά φωνή του πατέρα. Είναι, πάντα, ο τελευταίος συνομιλητής, όσοι δεν πρόλαβαν κάποια άλλη μέρα. Ξέρει πάντα να ακούει και με διάκριση να συμβουλεύει. Μα, πάνω απ’ όλα, τονίζει ιδιαίτερα ότι δεν αρκούν οι καλές βαθμολογίες στους καταλόγους των καθηγητών μας, αλλά στους καταλόγους του Θεού.

Τουτ, τουτ… Το τηλέφωνο έκλεισε.

Πρέπει να γυρίσω κι εγώ στον Piaget και στις θεωρίες του. Το καλοκαίρι έφτασε κι εγώ αγκομαχώ να φτάσω στο τέρμα της εξεταστικής. Πάντως το τηλεφώνημα, η δήλωση για τη φοιτητική κατασκήνωση, που κατέχει κεντρική θέση στο γραφείο μου, το νυχτερινό κατασκηνιώτικο παιχνίδι που περιμένει μισοτελειωμένο στο κάθισμα, δηλώνουν αναμφίβολα ένα μοναδικό, αξέχαστο και ευλογημένο καλοκαίρι.

Μακάρι να μας αξιώνει πάντοτε ο Θεός να ζούμε κάτω από τη χάρη Του και να απολαμβάνουμε, δοξολογώντας και ευχαριστώντας τις ευλογίες Του.

Μια αντιπρόταση για ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

Καλοκαίρι! Ἡ πιό καυτή ἐποχή τοῦ χρόνου! Συνυφασμένο στή σκέψη καί τίς προσδοκίες τῶν περισσοτέρων καί πιό πολύ τῶν νέων με τίς διακοπές. Ἄδειασμα ἀπό τό βάρος τῶν μαθημάτων, τῶν ἀλλεπάλληλων ἐξεταστικῶν, τῆς ἐργασίας καί τῆς ὅποιας χειμερινῆς ἔγνοιας.

Καλοκαίρι! Συνδυασμένο μέ τό ταξίδι. Μέ μια χούφτα ἁλμύρα στό σῶμα καί μιά χαλάρωση στήν ψυχή μας. Ἀφορμή νά γευθοῦμε την ὀμορφιά τῆς θάλασσας ἤ τήν ἀρχοντιά τοῦ βουνοῦ. Νά ἀλλάξουμε παραστάσεις καί νά πάρουμε δυνάμεις γιά τόν ἐπερχόμενο χειμώνα.

Διακοπές! Μιά λέξη πού ἀγκαλιάζει τά ὄνειρα, τίς προσδοκίες καί τίς ἐλπίδες μιᾶς ὁλόκληρης χρονιᾶς, μαζί μέ τήν κατάθεση πολλῶν θυσιαστικῶν οἰκονομιῶν γι’ αὐτό τό ταξίδι στ’ ὄνειρο. Κι ὅμως γιά τούς περισσότερους μένουν ἀνεξαργύρωτες οἱ ὅποιες θυσίες καί φροῦδες οἱ ὀνειρικές ἐλπίδες τους. Ὄχι γιατί ἡ χαλάρωση κράτησε λίγο καί ἡ ἀπόλαυση κόπηκε ἀπότομα. Ἀλλά γιατί οἱ πόθοι τους ἄλλη μιά φορά μεῖναν ἀνεκπλήρωτοι καί τ’ ὀξυγόνο δέν ἀναζωογόνησε τά πνευμόνια τῆς ψυχῆς τους.

Πόσο εὔκολο εἶναι ἀλήθεια, καθώς ἀρχίζεις νά σχεδιάζεις καί νά ἑτοιμάζεσαι γιά τήν ἀναχώρηση τῶν διακοπῶν σου, νά ἀρνηθεῖς ὅλον αὐτόν τόν πολυδιαφημισμένο σύγχρονο τρόπο διακοπῶν καί νά ἐπιδοτήσεις σέ ἐπιλογές πού μπορεῖ νά φαντάζουν ντεμοντέ, ἀλλά περιέχουν ἐμπειρίες ζωῆς ἀληθινῆς καί χαρίζουν πραγματικά τήν ἔξοδο ἀπό τήν ἀσφυκτική καθημερινότητα; Δύσκολο; Ἀκατόρθωτο; Κι ὅμως ὑποπτεύθηκες ποτέ ὅτι μπορεῖ νά κρύβει το κλειδί γιά ν᾽ ἀνοίξει ἡ πόρτα στῆς ψυχῆς σου τη χαλάρωση καί στοῦ σώματος τήν ἀνάπαυση;

Καί ἴσως τό πρῶτο βῆμα νά εἶναι ν’ ἀρνηθεῖς τήν ἀπατηλή «ἐλευθερία» σου, κάνοντας διακοπές μέ τήν παρέα σου, καί νά ζήσεις τίς διακοπές σου μέ τήν οἰκογένειά σου; Μ’ αὐτή τη «χαμένη» ὁλοχρονίς οἰκογένεια, πού συμβατικά κατάντησε νά ζεῖ σ’ ἕνα σπίτι. Πού σπάνια συναντιέται ἤ τρώει ὅλη μαζί. Σκέφτηκες μήπως εἶναι εὐκαιρία νά τά βρεῖς ἐπιτέλους με τόν πατέρα σου καί νά ἀφουγκρασθεῖς τη φωνή τῆς μάννας σου, πού δέν βρίσκει χρόνο καί ἀφορμή νά σοῦ πεῖ τίς ἀνησυχίες καί τους πόθους τῆς καρδιᾶς της;

Μήπως ἦρθε ἡ ὥρα ν’ ἀρνηθεῖς τό τεράστιο club, στό ὁποῖο συνωστίζονται κάθε βράδυ ἑκατοντάδες ἄνθρωποι τόσο κοντά καί τόσο ξένοι συνάμα; Νά πεῖς ὄχι στά ξενύχτια τῆς ἀλλοπρόσαλλης σύγχρονης «διασκέδασης», πού σοῦ ἐπιβάλλουν συνεπακόλουθα να κοιμᾶσαι ὅλη μέρα, καί νά γνωρίσεις τίς ὀμορφιές τοῦ τόπου μας; Νά βαδίσεις τά δρομάκια πού ὁδηγοῦν στά πανέμορφα κάτασπρα ξωκκλήσια, πού ἀγναντεύουν τή θάλασσα ἤ τις καταπράσινες βουνοπλαγιές καί νά νιώσεις πόσο σέ ἀγαπᾶ ὁ Θεός, χαρίζοντάς σου την ὀμορφιά Του κι ἄς εἶσαι μιά σταλιά ἄνθρωπος;

Νά δρασκελίσεις στό ἐσωτερικό τους ἀνάβοντας τά καντήλια στίς εἰκόνες τῶν ἁγίων καί ν’ ἀφουγκρασθεῖς γιά λίγο τή σιωπή τους, πού θά μιλήσει ἠχηρά καί εὔγλωττα στήν καρδιά σου;

Νά ἔρθεις σ’ ἐπαφή καί ἐπικοινωνία μέ τους ἀνθρώπους τῆς ὑπαίθρου; Μ’ ὅσους ἀπ’ αὐτούς ἀπόμειναν μέσα στήν ἁπλότητά τους νά διασώζουν μιά φυσικότητα καί γνησιότητα τόσο δυσεύρετη στήν προσποιητή συμπεριφορά τῶν ἀνθρώπων τῶν μεγαλουπόλεων; Ν’ ἀνακαλύψεις στήν ἀφτιασίδωτη ἀπ’ τόν δῆθεν «πολιτισμό» μας ἀναστροφή μαζί τους, μιά ἀνθρωπιά πού χάνεται;

Καί γιατί νά προτιμήσεις καί πάλι τίς εὔκολες λύσεις τοῦ fast food; Τοῦ τυποποιημένου πού σέ χορταίνει καθημερινά στό ἐξαντλητικό σου πρόγραμμα καί νά μή γευθεῖς τήν τοπική κουζίνα γεμάτη ἀπό τά τοπικά ἀγαθά, πού θά σε φέρει μέ τό δικό της γευστικό τρόπο πιό κοντά στούς ἀνθρώπους καί στόν τόπο τους;

Εὐκαιρία δέν εἶναι νά βρεθεῖς ταπεινός προσκυνητής σέ ἱερά προσκυνήματα καί νά καταθέσεις πόνους καί πόθους τῆς ψυχῆς σου σε θαυματουργά εἰκονίσματα καί τοπικούς ἁγίους;

Καί τά δειλινά τοῦ δεκαπενταύγουστου νά συντονίσεις τήν καρδιά σου στήν προσευχητική μελωδία τῆς Παράκλησης τῆς Παναγίας μας για νά δρέψεις τήν ὑπέροχη αἴσθηση ὅτι πέρα ἀπό Μητέρα τοῦ Θεανθρώπου εἶναι καί δική μας μάνα; Κι ἄν θές κλεῖσε γιά λίγο τόν ἠλεκτρονικό ὑπολογιστή σου. Βγές ἀπ’ τό ψυχρό διαδίκτυο κι ἄφησε τό θρόισμα τῶν φύλλων, τό κελάρυσμα τῶν νερῶν, τή μελωδία τῶν πουλιῶν ἤ τον φλοῖσβο τῆς θάλασσας νά γίνουν ἠχητική ὑπόκρουση στή μελέτη ἑνός πνευματικοῦ βιβλίου, πού θά θρέψει καί θά τονώσει τήν ψυχή σου.

Καλοκαίρι! Διακοπές!

Εὐκαιρία μοναδική νά χαρίσουμε στόν ἑαυτό μας μιά ἀντιπρόταση ἀπ’ τά καθιερωμένα.

Ν’ ἀνοίξουμε γιά λίγο τόν ὁρίζοντα ἀπ’ αὐτά πού σχεδιάζουν καί κάνουν οἱ πολλοί. Γιατί πραγματικές διακοπές δέν εἶναι ἡ εὐκαιρία ν’ ἁμαρτήσεις. Νά δοκιμάσεις πράγματα πού ὁ κοσμικός τρόπος ζωῆς τόσο ἔντεχνα καί πιεστικά σοῦ ἐπιβάλλει.

Δέν εἶναι ἡ εὐκαιρία γιά ἐφήμερες ἐπιπόλαιες σχέσεις. Ἡ ἀπόλαυση καί ἡ ἀνάπαυση δέν βρίσκονται στή χλιδή, ἀλλά στήν ἁπλότητα. Δέν βρίσκονται στήν ἔνταση καί τον θόρυβο, ἀλλά στήν ἡσυχία τήν ἐξωτερική καί τήν ἐσωτερική.

Δέν βρίσκονται στό ἐπιπόλαιο, τό ἐπιφανειακό καί τό πρόσκαιρο, ἀλλά στό διαχρονικό καί τό ἀληθινό.

Κι εἶναι εὐκαιρία τοῦτο τό καλοκαίρι νά πεῖς ὄχι στό προκλητικό καί τό κοσμοπολίτικο, τό ξενόφερτο καί ἐπιβεβλημένο, καί νηφάλια ν’ ἀκολουθεῖς τό σεμνό, καί παραδοσιακό. Αὐτό πού πραγματικά ὅλοι μας ἔχουμε ἀνάγκη. Καλές διακοπές!…

Μη δικαιολογείς τον θυμό σου

1. Ποτέ να μη δικαιολογούμε τον θυμό μας, όσο δυσμενείς κι αν είναι οι περιστάσεις. Μη λέμε αβασάνιστα εκείνο το επιπόλαιο και ένοχο, που είναι ασυγχώρητη δικαιολογία: “Ο δικός μου θυμός περνά γρήγορα”. Περνά ίσως γρήγορα, αλλά τι αφήνει πίσω του; Είναι πολύ δύσκολο -και συχνά αδύνατο- να επανορθώσουμε ό,τι καταστρέψαμε με το θυμό μας. Μετά τη θύελλα και το χαλάζι ξαναβγαίνει ασφαλώς ο ήλιος, αλλ’ όμως πίσω ολόκληρες εκτάσεις παραμένουν καταστρεμμένες. Ο Μέγας Αλέξανδρος για λίγο θύμωσε, όμως πάνω σ’ αυτό τον θυμό του φόνευσε τον εκλεκτό φίλο του και στρατηγό του Κλείτο. Και πέρασαν τρεις μέρες που τον θρηνούσε, μάταια όμως διότι το κακό έμεινε ανεπανόρθωτο.

2. Ο θυμός μας, έστω κι αν είναι ολιγοχρόνιος, πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε, δεν είναι δείγμα παλληκαριάς και δυναμισμού, αλλά γνώρισμα αδυναμίας και απαιδευσίας και αναίδειας. Ανδρισμός και ηρωισμός και ευγένεια ψυχής και ήθος ψηλό είναι η πραότης, η γλυκύτης, και η ανεξικακία. “κρείσσων ἀνὴρ μακρόθυμος ἰσχυροῦ, ὁ δὲ κρατῶν ὀργῆς κρείσσων καταλαμβανομένου πόλιν” (Παροιμ. ιστ’ 32). Ο άνθρωπος που δε θυμώνει, είναι δυνατότερος από τον ισχυρό και χειροδύναμο, εκείνος δε, που συγκρατεί τον θυμό του και έχει αυτοκυριαρχία, είναι ανώτερος από τον πορθητή, που κυριεύει πόλεις και φρούρια οχυρωμένα.

3. Πρέπει να το εννοήσουμε και να το παραδεχθούμε, ότι ο θυμός δεν αποτελεί φυσιολογική αντίδραση της ψυχής στις δύσκολες περιστάσεις και στην ορθή αντιμετώπιση των ποικίλων προβλημάτων της ζωής. Με τον θυμό δεν κερδίζουμε, αλλά χάνουμε, δεν οικοδομούμε, αλλά κατεδαφίζουμε. Με το θυμό κάνουμε δυσκολότερη και προβληματική τη ζωή μας. Και στο κακό που τυχόν υπάρχει προσθέτουμε μεγαλύτερο κακό. Οι δυσκολίες της ζωής, που ποτέ δε θα λείψουν και από κανέναν, για να αντιμετωπιστούν σωστά και θεάρεστα, απαιτούν από όλους μας πολλή υπομονή και αξιοπρεπή και ειρηνική αντιμετώπιση. [...]

“Εταπεινώθην, καὶ ἔσωσέ με”

1. Η ολοσχερής θεραπεία του πάθους του θυμού μόνο τότε θα ευοδωθεί και η ψυχή θα ελευθερωθεί από τα βαριά δεσμά της, εάν το κακό χτυπηθεί στη ρίζα του, που είναι ο επάρατος εγωισμός μας. Η ρήσις του Ψαλμωδού “ἐταπεινώθην, καὶ ἔσωσέ με” (Ψ. 114, 6) έχει και εδώ απόλυτα την εφαρμογή της. Όπως το δέντρο, όταν κοπούν οι ρίζες του, αυτομάτως ξεραίνεται, έτσι και ο θυμός ξεραίνεται, όταν κοπεί η ρίζα του. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός και αποτελεί κανόνα, ότι οι ταπεινόφρονες ποτέ δε θυμώνουν. Και στη δική μας ψυχή, όταν νεκρωθεί ο πολυκέφαλος εγωισμός και αποκτήσουμε αληθινή ταπείνωση, ουδέποτε θα οργιζόμαστε και θα θυμώνουμε, αλλά παντού και πάντοτε θα διατηρούμαστε πράοι και ειρηνικοί, απαθείς και ατάραχοι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προσεγγίσουμε την προτροπή του Κυρίου: “Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πραΰς εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ“.

2. Ας ακούσουμε και εις το σημείο αυτό την Πατερική σοφία και εμπειρία:

–Μακάριος είναι, αδελφοί μου, λέγει ο αββάς Δωρόθεος, εκείνος που έχει ταπείνωση. Γιατί η ταπείνωση είναι μεγάλη αρετή. Πετυχημένα δε ο άγιος εκείνος χαρακτήρισε αυτόν που έχει αληθινή ταπείνωση λέγοντας: “Η ταπείνωση κάνει τον άνθρωπο να μην οργίζεται, ούτε να εξοργίζει κανέναν”. Και αυτό μοιάζει σαν παράξενο πράγμα. Γιατί η ταπείνωση αντιτίθεται μόνο στην κενοδοξία και απ’ αυτή μόνο φαίνεται ότι προστατεύει τον άνθρωπο. Οργίζεται όμως κανείς και για χρήματα και για φαγητά. Πώς λοιπόν λέει ότι η ταπείνωση κάνει τον άνθρωπο να μην οργίζεται, ούτε να εξοργίζει κανέναν; Η ταπείνωση είναι μεγάλη αρετή, όπως είπαμε, και έχει τη δύναμη να ελκύει τη χάρη του Θεού στην ψυχή.. Λοιπόν, όταν έρθει η ίδια η χάρη του Θεού, σκεπάζει την ψυχή από τ’ άλλα δύο αυτά βαριά πάθη… Πραγματικά αν δεν σκεπαστεί αυτός γρήγορα με την ταπείνωση, σιγά σιγά καταντάει σε δαιμονική κατάσταση ταράζοντας τον εαυτό του και τους άλλους… Μόλις φανεί το φως, υποχωρεί το σκότος. Ομοίως μόλις “μυρίσει” η ταπείνωση, εξαφανίζεται κάθε πικρία και θυμός”.

3. Ο άγιος Γρηγόριος, με φιλοσοφικό τρόπο εκφράζει αυτή την αλήθεια:

“Ο ταπεινός ανέχεται να νικάται” (ΕΠΕ, 9, 329). Δηλαδή, ανέχεται τους άλλους, δεν συγκρούεται μαζί τους, ξέρει να υποχωρεί. Αυτό όμως κατ’ ευφημισμόν λέγεται ήττα, ενώ αποτελεί μεγάλη και θεάρεστη νίκη.

Με τον ίδιο φιλοσοφημένο και επιγραμματικό τρόπο εκφράζονται και άλλοι Πατέρες:

–”Εν τοις λογισμοίς τοις ταπεινοίς κοιμίζομεν τον θυμόν” (Χρυσόστομος).

–”Την ταπεινοφροσύνην ακολουθεί η καλοσύνη… η ακινησία του θυμού… και η υπομονή των πειρασμών” (Ισαάκ ο Σύρος).

–Ο Μέγας Αντώνιος μιλάει γενικότερα για τους πειρασμούς, στους οποίους συμπεριλαμβάνει το πάθος του θυμού: “Είδα όλες τις παγίδες του πονηρού απλωμένες πάνω στη γη και στενάζοντας είπα: Ποιος μπορεί τάχα να τις προσπεράσει; Και μια φωνή μου αποκρίθηκε: Η ταπεινοφροσύνη“.

4. Και επειδή αυτή είναι η πραγματικότητα, γι’ αυτό και συμβουλεύει ο Μ. Βασίλειος: “Προκοπή της ψυχής είναι προκοπή εις την ταπείνωση… Γνώση θεοσεβείας σημαίνει γνώση ταπεινώσεως και πραότητος. Η ταπείνωση είναι μίμηση του Χριστού, η έπαρση δε και η θρασύτητα και η αναίδεια (και ο θυμός) είναι μίμηση του διαβόλου. Γίνε μιμητής Χριστού, και μη του αντιχρίστου…“.

“Η πραότητα (που αποτελεί τη σκιά της ταπεινώσεως) διαφυλάσσει το θυμό ατάραχο” λέγει ο άγιος Μάξιμος ο ομολογητής. Δηλαδή κρατεί τα ηνία του θυμού και τον διοχετεύει δημιουργικά.

5. Όμως το θέμα της ταπεινώσεως, που αναφέραμε ως αποτελεσματικό φάρμακο του θυμού, είναι άμεσα συνδεδεμένο με την κατάσταση της μετάνοιας. Δεν μπορεί ο αμαρτωλός άνθρωπος χωρίς μετάνοια να προσεγγίσει την ταπείνωση. Η μετάνοια και η ταπείνωση συμπορεύονται και σχεδόν συνταυτίζονται. Ας θυμηθούμε την κλασική φράση του Ψαλμού της μετανοίας: “πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει” (Ψ. ν’ 19).

Δηλαδή, όταν μετανοήσει κανείς όλες οι κακίες, τα πάθη και ο θυμός θεραπεύονται.

6. “Ποιος, λοιπόν που πενθεί καθημερινά θα συνεχίσει να ζει οργισμένος και δε θα γίνει πράος;” ρωτά ο άγιος Συμεών ο Νέος θεολόγος. Και δίνει την απάντηση. “Διότι όπως ακριβώς η φλόγα της φωτιάς σβήνει από το νερό, έτσι και ο θυμός της ψυχής σβήνει από το πένθος και τα δάκρυα της μετάνοιας και σε μεγάλο βαθμό, ώστε αν περάσει κανείς πολύ χρόνο σ’ αυτή την κατάσταση, να μετατεθεί το θυμικό της ψυχής και να περιέλθει σε ακινησία” (ΕΠΕ 19Δ, 443).

7. Επομένως, η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας, δηλαδή η μετάνοια, αποτελεί ισχυρό χαλινάρι κατά του θυμού και της οργής. Όταν βαθειά συναισθάνομαι και αναγνωρίζω ότι είμαι αμαρτωλός και ένοχος και φταίχτης σε πολλά, όταν “τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διὰ παντὸς” (Ψ. ν’ 5), ασφαλώς αυτή η συντριβή και η συναίσθηση, που είναι εκδήλωση ταπεινώσεως, θα με συγκρατεί από το θυμό και θα με βοηθήσει να είμαι συμπαθής και επιεικής στα λάθη και τα σφάλματα, στις παραλείψεις και τις αφορμές των άλλων και δε θα θυμώσω. “Εκείνος που μετανοεί, λέει ο ιερός Χρυσόστομος, δεν πρέπει να οργίζεται, ούτε να θυμώνει και να αγριεύει, αλλά να συντρίβεται εσωτερικά, εφ’ όσον είναι ένοχος, δεν έχει παρρησία, είναι καταδικασμένος, μπορεί να σωθεί μόνο κατά χάριν, φάνηκε αγνώμονας στον ευεργέτη του, και αχάριστος και ανάξιος και είναι άξιος για πολλές τιμωρίες. Αν σκέπτεται αυτά, δε θα αγανακτήσει, αλλά θα πενθήσει, θα κλάψει, θα στενάξει και οδύρεται νύχτα και μέρα. Εκείνος που μετανοεί δεν πρέπει ποτέ να λησμονήσει την αμαρτία του, αλλά να παρακαλεί τον Θεό να την ξεχάσει, ο ίδιος όμως δεν πρέπει ποτέ να τη λησμονεί” (ΕΠΕ 25, 316).

Και υπενθυμίζει ο ιερός Πατήρ το παράδειγμα του Τελώνου, που δεν οργίσθηκε για την απρεπή συμπεριφορά του Φαρισαίου, ακριβώς διότι βρισκόταν σε κατάσταση μετανοίας. Και της αμαρτωλής εκείνης γυναίκας, που δεν πειράχθηκε, ούτε θύμωσε για την περιφρόνηση του Σίμωνος του Φαρισαίου, διότι ακριβώς ωδύρετο για τις αμαρτίες της.

8. Όλα αυτά κάνουν τον όσιο Ιωάννη της Κλίμακος να αποφαίνεται: “Σε όσους μετανοούν τίποτα δεν είναι πιο αταίριαστο από την ταραχή του θυμού. Διότι η μετάνοια και η επιστροφή χρειάζονται πολλή ταπείνωση, ενώ ο θυμός δείχνει άνθρωπο γεμάτο από υπερηφάνεια“.

Το φωτεινό λευκό ράσο  

Ὁ κυρ Μανώλης ἦταν ἤσυχος ἄνθρωπος. ἀγαθός καί λιγάκι ἀφελής. Εἶχε δέκα τέσσερα χρόνια νεωκόρος στούς Ἁγίους Ταξιάρχες. Πρίν ἦταν σέ ἄλλη ἐπαρχία κι ἦταν κι ἐκεῖ νεωκόρος, ἔτσι εἶχε πεῖ. Ὄχι πώς ἔνοιαζε καί κανένα… Ἦταν κι ὁ ἐφημέριος πού τόν προσέλαβε, ὁ παπα-Θεοδόσης, ἄνθρωπος ἄδολος.
Κάποια Κυριακή, ξεκίνησε ὁ νεωκόρος πρωί-πρωί γιά τόν ναό. Θά εἶχαν μουσαφιραίους παπάδες ἀπό ἄλλη Μητρόπολη. Ὁ Δεσπότης εἶχε ζητήσει ἀπό τόν
παπα-Θεοδόση νά τούς φιλοξενήσει συλλειτουργούς στόν ναό του.
Ὁ ἀγαθός νεωκόρος ἔφτασε ἀξημέρωτα στόν ναό. Τό κρύο τσουχτερό. Καθώς ἔκανε νά βάλει τό κλειδί στήν εἴσοδο, διέκρινε λίγο ἀπόμερα στό σκοτάδι κάτι νά κινεῖται. Τόν πλησίασε ἕνα παλληκάρι στό μπόι του. Ἦταν διπλωμένος ἀπό τή στέρηση καί μελανιασμένος ἀπό τό κρύο. Φοροῦσε μονάχα τά ἐσώρουχά του! Κύριος οἶδε σέ τί εἶχε μπλεχτεῖ ἤ ἀπό τί εἶχε ξεμπλέξει…
Ὁ κύρ Μανώλης τρόμαξε ἀρχικά, ἀλλά μετά σάστισε.
«Τί συνέβη ρέ παιδί; Γιατί εἶσαι ἔτσι;».
«Ἄστα μπάρμπα… Ἔχεις τίποτα νά μοῦ δώσεις νά φορέσω;».
«Ποῦ νά βρῶ ρέ παιδί;… Κάτσε, στάσου. Ἔλα μέσα…».
Μπῆκαν στόν πρόναο. Ὁ κύρ Μανώλης, χωρίς δεύτερη κουβέντα, βγάζει πανωφόρι, πουλόβερ, πουκάμισο, παντελόνι καί τοῦ τά δίνει. Σάστισε τώρα ὁ νεαρός.
«Τί κάνεις ἐκεῖ ρέ μπάρμπα;».
«Μή σέ νοιάζει… Ἐγώ φοράω τό ρασάκι μου πάνω ἀπό τά ροῦχα κι εἶναι μακρύ, δέν θά φαίνεται… Κι ὕστερα ἐδῶ μέσα θά ἔχει ζέστη σέ λίγο… Μή σέ νοιάζει… Δέν κάθεσαι κι ἐσύ; Θά ζεσταθεῖς…».
Ὁ νεαρός εἶχε ἤδη γυρίσει τήν πλάτη του καί κατέβαινε τά σκαλιά μέ τά ξένα ροῦχα φορεμένα.
Ἡ Λειτουργία προχωροῦσε. Ὁ παπα-Θεοδόσης καί ἄλλοι τρεῖς ἱερεῖς, μέ τά ἄμφιά τους, συλλειτουργοῦσαν ὄρθιοι γύρω ἀπό τήν ἁγία Τράπεζα. Κάποια στιγμή, ἐκεῖ γύρω ἀπό τό «πρόσχωμεν τά ἅγια τοῖς ἁγίοις…», ὁ παπα-Θεοδόσης σήκωσε τό κεφάλι καί πρόσεξε σέ μιά γωνιά τοῦ ἱεροῦ τόν κύρ Μανώλη, πού μόλις εἶχε μπεῖ, ἐμπερίστατος καί ἀγχωμένος ὅπως πάντα, γιά νά τά προλάβει ὅλα.
«Βρέ σέ καλό του… », εἶπε ἀπό μέσα του ὁ καλόβουλος ἱερέας, «σήμερα βρῆκε ὁ εὐλογημένος νά κάνει τίς κορδέλες του; Σήμερα πού ἔχουμε κόσμο;… Ἀντί νά βάλει τό κλασικό του μαῦρο ρασάκι, πῆγε κι ἔβαλε αὐτή τή λευκή κελεμπία; Σήμερα βρῆκε;… Ἴσα δηλαδή νά τόν δοῦν οἱ ξένοι καί νά βροῦμε κάνα μπελά μέ τέτοια καμώματα… Θές νά φτάσει καί στ’ αὐτιά τοῦ Δεσπότη κάνα τέτοιο: “Στούς Ταξιάρχες τό ρίξανε στά παρδαλά…”».
Μέχρι τό τέλος τῆς ἀκολουθίας, ὁ παπα-Θεοδόσης δέν μποροῦσε νά ἠρεμήσει. «Ρέ πειρασμός πού μᾶς βρῆκε Κυριακάτικα… Κι ἀπό κεῖ πού δέν τό περιμέναμε…».
Κήρυξε ἕνας ἀπό τούς φιλοξενούμενους ἱερεῖς. Κοινώνησαν τόν κόσμο. Ἔβαλαν ἀπόλυση.
Ὁ παπα-Θεοδόσης πήγαινε νά σκάσει. Κάθε πού ἔβλεπε τόν κύρ Μανώλη νά πηγαινοέρχεται μπροστά στούς ξένους παπάδες, δαγκωνόταν…
Οἱ ἱερεῖς ἔβγαλαν τά ἄμφιά τους, ἑτοιμάστηκαν.
«Πατέρες, θέλετε νά κατεβεῖτε στό ὑπόγειο; Θά ᾽χουμε καφέδες καί κέρασμα. Θά χαροῦμε νά μείνετε… Νά, κύρ Μανώλη», ἔκανε νά φωνάξει τόν νεωκόρο, «ἤ μᾶλλον ἄσε», μουρμούρισε μέσα ἀπό τά δόντια του. «Ἀντώνη, Ἀντώνη», φώναξε τόν ψάλτη, «πάρε τούς πατέρες κάτω, μέχρι νά τελειώσω κι ἐγώ ἐδῶ… Πατέρες, τελειώνω κι ἔρχομαι… ».
Οἱ ἱερεῖς φύγανε. Ἔμεινε στό ἱερό μονάχος του. Καί νά σου κι ὁ κύρ Μανώλης, φουριόζος, μέ χέρια φορτωμένα.
«Ἔλα δῶ, βρέ Μανώλη, ἔλα δῶ… Τί σοῦ ᾽ρθε βρέ εὐλογημένε καί μοῦ σημαιοστολίστηκες σήμερα;».
«Πῶς;», ἔκανε ὁ κύρ Μανώλης μέ τό χαρακτηριστικό βλέμμα τοῦ ἀνθρώπου πού σέ κοιτάει ἀπό τό βάθος τῆς ἀφέλειας.
«Ποῦ πῆγες καί τό βρῆκες βρέ ἄνθρωπέ μου αὐτό τό ράσο; Μά ρεζίλι θέλεις νά μᾶς κάνεις;».
«Πάτερ μου ἐσεῖς μοῦ τό δώσατε… Εἶναι λίγο ἄπλυτο βέβαια… ἀλλά κεριά εἶναι, μή νομίζετε ὅτι φεύγουν καί εὔκολα…».
«Ἐγώ σοῦ τό ᾽δωσα; Πότε μωρέ σοῦ τό ᾽δωσα ἐγώ;».
«Ὅταν πρωτοῆρθα βρέ πάτερ μου, πρίν δεκατέσσερα χρόνια… Μπάααα, τί πάθατε σήμερα;».
Θόλωσε ὁ παπα-Θεοδόσης. «Θά μέ τρελάνεις μωρέ; Δέν σοῦ μιλάω γιά τό μαῦρο σου τό ράσο… Γιά τοῦτο ᾽δῶ σοῦ μιλάω… », καί κάνει μιά μέ θυμό καί ἁρπάζει τό ράσο τοῦ κύρ Μανώλη…
Σάν λέπι ἔπεσε ἀπ’ τά μάτια του ἡ ἀστραφτερή λευκάδα κι εἶδε στά χέρια του ἕνα μαῦρο τριμμένο ρασάκι, θαμπό ἀπό τή χρήση καί τά κεριά. Κι ἔτσι ὅπως τό ἀνασήκωσε, βλέπει γυμνά τά πόδια τοῦ κύρ Μανώλη, σάν νά φοροῦσε ἀπό μέσα κοντό παντελονάκι.
«Τί ἔγινε βρέ Μανώλη;», ρώτησε μέ φωνή ξεψυχισμένη, σάν νά τοῦ ᾽χε ἔρθει ζαλάδα.
Ὁ ἀφελής νεωκόρος τοῦ τά εἶπε ὅλα μέ ἁπλότητα.
Ὁ παπα-Θεοδόσης εἶχε καταπιεῖ τή γλώσσα του. Ἔνιωθε μέσα του κάτι σάν ταπείνωση πού ἐντούτοις τόν γλύκαινε…