“Τα χρόνια που περνούμε είναι πολύ δύσκολα και πολύ επικίνδυνα, αλλά τελικά θα νικήση ο Χριστός” (ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟY)

Ο περισσότερος κόσμος της εποχής μας είναι μορφωμένος κοσμικά και τρέχει με την κοσμική μεγάλη ταχύτητα. Επειδή όμως του λείπει ο φόβος του Θεού – “αρχή σοφίας φόβος Κυρίου” -, λείπει το φρένο, και με ταχύτητα, χωρίς φρένο, καταλήγει σε γκρεμό. Οι άνθρωποι είναι πολύ προβληματισμένοι και οι περισσότεροι πολύ ζαλισμένοι. Έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Σιγά-σιγά κατευθύνονται προς το να μην μπορούν να ελέγχουν τον εαυτό τους. Αν αυτοί που έρχονται στο Άγιον Όρος είναι τόσο πολύ συγχυσμένοι, τόσο μπερδεμένοι, με τόσο άγχος, σκεφθήτε οι άλλοι που είναι μακριά από τον Θεό, από την Εκκλησία, πως θα είναι!

Και βλέπεις σε όλα τα κράτη φουρτούνα, ζάλη μεγάλη! Ο καημένος ο κόσμος -ο Θεός να βάλει το χέρι Του!- βράζει σαν την χύτρα ταχύτητος. Και οι μεγάλοι πως τα φέρνουν! Μαγειρεύουν-μαγειρεύουν, τα ρίχνουν όλα στην χύτρα ταχύτητος και σφυρίζει τώρα η χύτρα! Θα πεταχθή σε λίγο η βαλβίδα! Είπα σε κάποιον που είχε μια μεγάλη θέση: “Γιατί μερικά πράγματα δεν τα προσέχετε; Τι θα γίνει;” “Πάτερ μου, μου λέει, λίγο χιόνι ήταν πρώτα το κακό, τώρα έχει γίνει ολόκληρη χιονοστιβάδα. Μόνο ένα θαύμα μπορεί να βοηθήση”. Αλλά και με τον τρόπο που πηγαίνουν μερικοί να βοηθήσουν την κατάσταση, κάνουν μεγαλύτερη την χιονοστιβάδα του κακού. Αντί να λάβουν ορισμένα μέτρα για την παιδεία κ.λπ., κάνουν χειρότερα. Δεν κοιτάζουν πως να διαλύσουν αυτήν την χιονοστιβάδα, αλλά την κάνουν μεγαλύτερη. Βλέπεις, το χιονάκι είναι λίγο στην αρχή. Αν κυλήση στον κατήφορο, γίνεται ένας σβώλος. Ο σβώλος, καθώς μαζεύει και άλλο χιόνι, ξύλα, πέτρες κ.λπ., γίνεται σιγά-σιγά μεγαλύτερος-μεγαλύτερος, και τελικά γίνεται ολόκληρη χιονοστιβάδα. Έτσι και το κακό λίγο-λίγο έχει γίνει πια χιονοστιβάδα και κυλάει, τώρα θέλει βόμβα για να σπάση.

- Αγωνιάτε, Γέροντα;

- Αχ, τι άσπρισαν τα γένια μου πρόωρα; Εγώ πονάω δυό φορές, μία, όταν προβλέπω μια κατάσταση και φωνάζω, για να προλάβουμε ένα κακό που πρόκειται να γίνη, και μια, όταν δεν δίνουν σημασία – ίσως όχι από περιφρόνηση -, και συμβαίνη μετά το κακό και μου ζητούν τότε την συμπαράστασή μου. Τώρα καταλαβαίνω τι τραβούσαν οι Προφήτες. Μεγαλύτεροι Μάρτυρες ήταν οι Προφήτες! Πιο μεγάλοι Μάρτυρες από όλους τους Μάρτυρες, παρ’ όλου που δεν πέθαναν όλοι με μαρτυρικό θάνατο. Γιατί οι Μάρτυρες για λίγο υπέφεραν, ενώ οι Προφήτες έβλεπαν μια κατάσταση και υπέφεραν συνέχεια. Φώναζαν-φώναζαν, και οι άλλοι τον χαβά τους. Και όταν έφθανε η ώρα και ερχόταν η οργή του Θεού εξ αιτίας τους, βασανίζονταν και εκείνοι μαζί τους. Τουλάχιστον όμως τότε τόσο έφθανε το μυαλό των ανθρώπων. Άφηναν τον Θεό και προσκυνούσαν τα είδωλα. Σήμερα που καταλαβαίνουν, είναι η μεγαλύτερη ειδωλολατρία.

Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ο διάβολος βάλθηκε να καταστρέψη τα πλάσματα του Θεού. Έχει κάνει παγοινιά , να καταστρέψη τον κόσμο. Λύσσαξε, γιατί άρχισε να μπαίνη στον κόσμο η καλή ανησυχία. Είναι πολύ αγριεμένος, γιατί γνωρίζει ότι είναι λίγη η δράση του. Τώρα κάνει όπως ένας εγκληματίας που, όταν τον κυκλώνουν, λέει: “Δεν έχω σωτηρία! Θα με πιάσουν!” και τα κάνει όλα γυαλιά-καρφιά. Ή όπως οι στρατιώτες, που εν καιρώ πολέμου, όταν τελειώσουν τα πυρομαχικά, βγάζουν την λόγχη ή το σπαθί και ρίχνονται και ό,τι γίνει. Σου λέει: “Έτσι κι αλλιώς χαμένοι είμαστε, ας σκοτώσουμε όσο πιο πολλούς μπορούμε”. Ο κόσμος καίγεται! Το καταλαβαίνετε; Έπεσε πολύς πειρασμός. Τέτοια πυρκαγιά έχει βάλει ο διάβολος, που ούτε όλοι οι πυροσβέστες αν μαζευθούν, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, αναγκάζονται οι άνθρωποι να στραφούν στον Θεό και να Τον παρακαλέσουν να ρίξη μια βροχή γερή, για να σβήση. Έτσι και για την πνευματική πυρκαγιά που άναψε ο διάβολος, μόνον προσευχή χρειάζεται, για να βοηθήση ο Θεός.

Όλος ο κόσμος πάει να γίνη μια περίπτωση. Γενικό ξεχαρβάλωμα! Δεν είναι να πης: “Σ’ ένα σπίτι χάλασε λίγο το παράθυρο ή κάτι άλλο, ας το διορθώσω”. Όλο το σπίτι είναι ξεχαρβαλωμένο. Έχει γίνει χαλασμένο χωριό. Δεν ελέγχεται πια η κατάσταση. Μόνον από πάνω, ό,τι κάνει ο Θεός. Τώρα είναι να δουλεύη ο Θεός με το κατσαβίδι, με χάδια, με σκαμπίλια, να το διορθώση. Μια πληγή έχει ο κόσμος που κιτρίνισε και θέλει σπάσιμο, αλλά ακόμη δεν ωρίμασε καλά. Πάει να ωριμάση το κακό, όπως τότε στην Ιεριχώ  που ήταν για απολύμανση.

(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Α΄ – ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ)

Η αλεπουδίτσα

Θα μπορούσε να είναι ένα πολύ όμορφο παραμύθι. Ωστόσο, η παρακάτω αφήγηση είναι ιδιαίτερα διδακτική για όλους εμάς τους μορφωμένους και "σοφούς" κατά κόσμον. Την ξεσήκωσα από το βιβλίο "Σχεδόν άγιοι" του π. Τύχωνος Σεβκούνωφ (Εκδόσεις Εν πλω, σελ. 233-234) και την παραθέτω συντετμημένη:
     Ζούσε στην αρχαία Αίγυπτο ένας μοναχός που ήταν φίλος με έναν φελλάχο αγρότη. Μια μέρα ο αγρότης του είπε:
     "Κι εγώ λατρεύω τον Θεό που δημιούργησε αυτόν τον κόσμο! Κάθε απόγευμα χύνω σε μια γαβάθα κατσικίσιο γάλα και το βάζω κάτω από τη φοινικιά. Το βράδυ ο Θεός έρχεται και πίνει το γαλατάκι μου. Του αρέσει πάρα πολύ! Ούτε μια φορά δεν έμεινε τίποτε στη γαβάθα".
     Ο μοναχός γέλασε και εξήγησε στον αγρότη ότι ο Θεός δεν πίνει γάλα, εκείνος επέμενε, και τελικά ο μοναχός του πρότεινε να αγρυπνήσουν και να παρακολουθήσουν τι θα γίνει. Πράγματι, ο αγρότης έβαλε τη γαβάθα με το γάλα κάτω από τη φοινικιά, και οι δυο τους έμειναν άγρυπνοι. Στο φως του φεγγαριού σύντομα εμφανίσθηκε μια αλεπουδίτσα που πήγε κατευθείαν στο γάλα και το ήπιε μέχρι τέλος. Ο αγρότης απογοητεύθηκε και ομολόγησε ότι ο μοναχός είχε δίκαιο. Εκείνος πάλι προσπάθησε να τον παρηγορήσει και του εξήγησε ότι ο Θεός είναι πνεύμα και δεν έχει ανάγκη από τροφή, αλλά ο αγρότης ήταν απαρηγόρητος και έφυγε κλαίγοντας. Όταν ο μοναχός γύρισε στην καλύβα του, βρήκε ξαφνιασμένος έναν άγγελο να του φράζει το δρόμο και να του λέει:
     "Αυτός ο απλός άνθρωπος δεν είχε ούτε παιδεία ούτε σοφία ούτε μόρφωση για να λατρέψει τον Θεό διαφορετικά απ' ό,τι έκανε. Κι εσύ, με τη σοφία και τη μόρφωσή σου, του πήρες αυτή τη δυνατότητα. Θα πεις ότι χωρίς αμφιβολία έκρινες σωστά; Όμως ένα πράγμα δεν ξέρεις, ω σοφέ: ο Θεός, βλέποντας την ειλικρινή καρδιά αυτού του αγρότη, κάθε βράδυ έστελνε στον φοίνικα την αλεπουδίτσα, για να τον καθησυχάσει και να δεχθεί την θυσία του".

Η Γερόντισσα Θέκλα για την Ορθοδοξία στην Αφρική (VIDEO)

Η Γερόντισσα Θέκλα, Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Νεκταρίου Κουλουέζι, σε συνέντευξή της στην Πεμπτουσία μιλά για την πορεία της Ορθοδοξίας στην υποσαχαρική Αφρική κατά τον 20ό αιώνα και σήμερα.



Δείτε το βίντεο...

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ;

Η μετάνοια είναι η αρχή αλλά και η ατμόσφαιρα μέσα στην οποία βιώνεται μια αληθινά χριστιανική ζωή. Η πρώτη λέξη του Χριστού, όταν άρχισε το κύρηγμά Του, ήταν -μετανοείτε -(Ματθ. 4:17).

Αλλά τι είναι μετάνοια;

Μέσα στο συνωστισμό που επικρατεί στην καθημερινή ζωή μας δεν έχουμε τον χρόνο να σκεφτούμε για μετάνοια. Και καταλήγουμε απλώς στο ότι εκείνο που έχουμε να κάνουμε στην περίοδο της Σαρακοστής είναι... ν' αποφεύγουμε ορισμένες τροφές, να περιορίζουμε τις «διασκεδάσεις», να πάμε στην εξομολόγηση, να δεχτούμε την συγχώρεση από τον ιερέα, να προσέλθουμε (μία φορά σ' όλο το χρόνο!) στην Θεία Κοινωνία και μετά από αυτά να θεωρήσουμε τον εαυτό μας τελείως «εν τάξει» μέχρι τον επόμενο χρόνο.

Αλλά θα πρέπει να υπάρχει κάποιος λόγος για τον οποίο η Εκκλησία ξεχώρισε αυτές τις επτά εβδομάδες σαν μια ιδιαίτερη περίοδο μετάνοιας και μας καλεί σε μια συνεχή και επίμονη πνευματική προσπάθεια. Όλα αυτά φυσικά θα πρέπει να έχουν άμεση σχέση με μένα, με την πίστη μου, τη ζωή μου, την ιδιότητά μου σαν μέλος της Εκκλησίας.

Έτσι λοιπόν δεν είναι πρωταρχικό μου καθήκον να προσπαθήσω να καταλάβω τι διδάσκει η Εκκλησία μου για τη Μεγάλη Σαρακοστή; Να προσπαθήσω να είμαι ένας ορθόδοξος χριστιανός, όχι κατ' όνομα μόνο, αλλά στην ίδια τη ζωή;

Στις ερωτήσεις: τι είναι μετάνοια; Γιατί έχουμε ανάγκη από αυτήν; Πως μπορούμε να την βιώσουμε;
-Η Μεγάλη Σαρακοστή δίνει απαντήσεις. Η περίοδος αυτή είναι ένα σχολείο μετάνοιας στο οποίο κάθε χριστιανός οφείλει να μπαίνει κάθε χρόνο για να καταφέρει να εμβαθύνει στη πίστη του, να την επανεκτιμήσει και, αν είναι δυνατόν, ν' αλλάξει τη ζωή του.

Η Εκκλησία μας με τις διατάξεις και το πνεύμα της λατρείας της Μεγάλης Σαρακοστής μας μεταβιβάζει το νόημα της μοναδικής αυτής περιόδου. Είναι μια υπέροχη προσκυνηματική πορεία προς τις πηγές της ορθόδοξης πίστης, είναι μια εκ νέου ανακάλυψη του ορθόδοξου τρόπου ζωής.

Ρώσικο ντοκιμαντέρ για τον Άγιο Γέροντα Παΐσιο – 2012.(Στα Ελληνικά)

Η δυναμική αντίδραση του Γέροντα Παΐσιου σε ένα βλάσφημο άνθρωπο

ΣΤΗΝ ἐποχή μας οἱ βλάσφημοι ἄνθρωποι ἔχουν αὐξηθεῖ. Τό καταστροφικό τους ἔργο παίρνει διαστάσεις ἐπιδημίας, καθώς συνεργοῦν σέ αὐτό τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης καί οἱ ἐφημερίδες. Χωρίς ἴχνος ντροπῆς, χωρίς εὐγένεια καί μέ θρασύτητα ἀσχολοῦνται μέ θέματα τῆς θρησκείας καί μιλοῦν ἀπαξιωτικά για ἱερά πρόσωπα καί γιά τούς κληρικούς τῆς Ἐκκλησίας.

.......Καί τί δέν λένε οἱ ἄνθρωποι! Χρησιμοποιοῦν τίς χειρότερες ἐκφράσεις, τίς πιο χυδαῖες καί τίς πιό βρωμερές. Ἄλλοτε τίς λένε κατ᾽ ἰδίαν, ἄλλοτε μπροστά σέ μικρόφωνα καί κάμερες καί συχνότατα τίς περνοῦν στα κείμενά τους καί τά βιβλία. Καί κάποτε, ὅλως παραδόξως, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἀποκτοῦν καί φήμη, ἐξασφαλίζουν δωρεάν προβολή, ἐκλέγονται σέ διάφορα ὄργανα καί ἀποκτοῦν τή δυνατότητα νά διαβρώνουν ἀμέσως ἤ ἐμμέσως τά λαϊκά στρώματα, τά ὁποῖα πολλές φορές εἶναι ἀνυποψίαστα, ἀλλά καί εὐκολόπιστα. 

.......Ἡ στάση τῶν χριστιανῶν ἀπέναντι στούς βλασφήμους πρέπει να εἶναι σθεναρή καί ὄχι ἀνεκτική. Καί αὐτό γιατί προσβάλλονται ἱερά πρόσωπα και πλήττεται ἡ Ἐκκλησία. Τό δικαίωμα τῆς ἐλεύθερης ἔκφρασης δέν μπορεῖ νά ἐκφυλίζεται σέ βλασφημίες καί ἀθλιότητες. Ὅλα τά δικαιώματα ἔχουν τά ὅριά τους. Ὅταν τό δικαίωμα τοῦ ἑνός καταργεῖ τό δικαίωμα τοῦ ἄλλου, χρειάζεται κάποιο σαφές ὅριο.
.......Ἕνα ἐντυπωσιακό περιστατικό, μέ πρωταγωνιστή τόν Γέροντα Παΐσιο, νομίζω ὅτι θά λύσει ὁποιοδήποτε προβληματισμό, πού μπορεῖ νά ἔχει κάποιος σύγχρονος καί μοντέρνος ἄνθρωπος μέ ὑπερβολικές δημοκρατικές εὐαισθησίες. Κάποτε, λοιπόν, ἕνας κακόψυχος ἄνθρωπος βρέθηκε στό ὑπαίθριο ἀρχονταρίκι τῆς Παναγούδας και παρακολουθοῦσε τήν ἐπικοινωνία τοῦ Γέροντα μέ τούς ἐπισκέπτες.
.......Τά ὅσα ἔβλεπε καί ἄκουγε τόν ἐξόργιζαν καί εἶχε πάρει τήν ἀπόφαση να βλάψει τόν Γέροντα. Ἀργά τό ἀπόγευμα, ὅταν εἶχαν φύγει ὅλοι, ἔκανε ἐπίθεση στόν Γέροντα καί τόν ἔπιασε ἀπό τόν λαιμό, βγάζοντας βλάσφημες κραυγές.
.......Ὁ π. Παΐσιος μόλις ἄκουσε τις βλασφημίες, ἀγρίεψε καί μέ μια ἀπότομη κίνηση τοῦ ξέφυγε και τόν ἔσπρωξε ἀπότομα. Ὁ βλάσφημος ἔπεσε κάτω καί μαζεύτηκε. Φοβισμένος σύρθηκε στην πόρτα καί χάθηκε. ῏Ηταν μία δυναμική ἀντίδραση τοῦ Γέροντα σέ ἕνα βλάσφημο ἄνθρωπο, πού εἶχε διεστραμμένο νοῦ και ἄγριες διαθέσεις.
.......Οἱ χριστιανοί πρέπει νά εἶναι εὐαίσθητοι στά θέματα τῆς πίστεως καί νά μή ὑπολογίζουν τις ἐνδεχόμενες ἀντιδράσεις τῶν κοσμικῶν καί ἀθέων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι φτάνουν στό σημεῖο να ἐπαινοῦν τό βλάσφημο καί να κατηγοροῦν τόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, πού ἀντιδρᾶ καί δέν ἀνέχεται νά περιφρονοῦνται τά ἱερά καί ὅσια. Καί δέν σταματοῦν ἐκεῖ. Ἐμφανίζουν τό βλάσφημο ὡς καλλιεργημένο ἄνθρωπο μέ σπουδαία παιδεία και μακρά θητεία στήν τέχνη και τόν πολιτισμό καί ἄρα πρέπει ὅλοι νά τοῦ ἀναγνωρίζουν τό δικαίωμα νά λέει ὅ,τι θέλει, ἐνῶ στόν πιστό δέν ἀναγνωρίζουν το δικαίωμα νά ὑπερασπίζεται τά ἱερά πρόσωπα τῆς θρησκείας του! Ἕνα ἀκόμα σημεῖο τῶν καιρῶν.

Oρθόδοξος Tύπος 8/2/201

Η ΑΚΗΔΙΑ ΚΑΙ Η ΡΑΘΥΜΙΑ ΑΧΡΗΣΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

- Γέροντα, τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα στην ακηδία και την αθυμία;

- Ακηδία είναι η πνευματική τεμπελιά, ενώ η ραθυμία αναφέρεται και στην ψυχή και στο σώμα. Καλύτερα όμως να λείψ
ουν και τα δύο. Η ακηδία και η ραθυμία μερικές φορές κολλούν και σε ψυχές που έχουν πολλές προϋποθέσεις για πνευματική ζωή, που έχουν ευαισθησία, φιλότιμο. 
Σε έναν αδιάφορο ο πειρασμός δεν κάνει τόσο κακό. Ένας ευαίσθητος όμως άνθρωπος ,αν στενοχωρηθή, νιώθει μετά ακηδία. Πρέπει να βρη τί τον στενοχώρησε και να το αντιμετωπίση πνευματικά, για να ξαναβρή το κουράγιο και να πάρη μπρος η μηχανή του. Να προσέχη να μην αφήνη αθεράπευτες πληγές , γιατί μετά κάμπτεται από τα τραύματά του. Το ψυχικό τσάκισμα, το οποίο στην συνέχεια φέρνει και το σωματικό, τον αχρηστεύει. Ο γιατρός δεν βρίσκει τίποτε, γιατί την βλάβη την έχει προκαλέσει ο πειρασμός. Πόσες ψυχές που έχουν φιλότιμο ,ευαισθησία, τις βλέπω αχρηστευμένες!

- Γέροντα, αισθάνομαι εξάντληση και δεν μπορώ νακάνω καθόλου πνευματικά. Αυτό προέρχεται από κούραση ή μήπως είναι από ραθυμία;

- «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή», δεν λέει; Δεν είναι κούραση σωματική˙ ψυχικό τσάκισμα είναι. Αυτό είναι χειρότερο από την σωματική κούραση. Με το ψυχικό τσάκισμα ξεβιδώνεται κανείς και γίνεται σαν ένα όχημα που όλα τα εξαρτήματά του είναι καλά, αλλά η μηχανή του είναι διαλυμένη.

- Γέροντα, βλέπω ότι, ενώ πρώτα αγαπούσα τα πνευματικά, τώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτε.

- Γιατί δεν μπορείς να κάνης τίποτε; Δεν έχεις δυνάμεις; Εγώ βλέπω ότι έχεις. Δεν θυμάσαι παλιά, όταν χτιζόταν το μοναστήρι και δούλευες όλη μέρα στο γιαπί , πόσα πνευματικά έκανες;

- Μήπως, Γέροντα, φταίει που έδωσα όλον τον εαυτόμου στις δουλειές;

- Πιο πολύ φταίει που άφησες τον εαυτό σου χαλαρό . Κοίταξε να τον σκληραγωγήσης ˙ να αγαπήσης την άσκηση. Εγώ , που έχω μισό πνεύμονα, ξέρεις πόσες μετάνοιες κάνω; Δεν μπορώ να σου πω. Μόνο για τα κομποσχοίνια , που κάνω με μικρές μετάνοιες, σου λέω ότι, όταν κουράζεται το ένα χέρι, κάνω τον σταυρό μου με το άλλο. Αυτά σου τα λέω από αγάπη. Άλλοι δεν έχουν τις προϋποθέσεις που έχεις εσύ, και ξέρεις πώς αγωνίζονται, πώς παλεύουν; Εσύ για λοκατζής κάνεις! Πώς άφησες έτσι τον εαυτό σου; Εγώ θα προσεύχωμαι για σένα, αλλά, για να βοηθηθής, πρέπει κι εσύ να κάνης μια προσπάθεια. Κατάλαβες; Στα πνευματικά πρέπει να δώσης όλον τον εαυτό σου, και τότε θα αποδώσης και στην διακονία σου.

- Γέροντα, μερικές φορές , όταν είμαι στο κελλί, με πιάνει ακηδία.

- Στο κελλί σου δεν προσεύχεσαι , δεν μελετάς. Όσο μπορείς, να μην αφήνης να περνάη ο χρόνος χωρίς να κάνης τίποτε. Δεν μπορείς να προσευχηθής; Ας μελετήσης κάτι που σε βοηθάει εκείνη την ώρα. Διαφορετικά ο διάβολος μπορεί να εκμεταλλευθή την άσχημη κατάστασή σου και να σε εξουθενώση.

ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΣΑΙ ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!

Κάποτε ένας ναυτικός βρέθηκε ναυαγός σ΄ένα ακατοίκητο τροπικό νησί μόνος κι έρημος. Με πολλο
ύς κόπους, χωρίς εργαλεία εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του κατάφερε να φτιάξει μια ξύλινη καλύβα για να μπορέσει να προστατευτεί κατά την περίοδο των βροχών.

Πράγματι είχε μόλις τελειώσει την καλύβα οταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα. Όμως την δεύτερη κιόλας μέρα ένας κεραυνός εκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη. Ο ναυαγός, που πρώτα δόξαζε το Θεό για τη σωτηρία του ξέσπασε σε δάκρυα.

“Γιατί Θεέ μου”, άρχισε να λέει και να παραπονιέται για την καταστροφή ενώ η απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του ακουσε από το πέλαγος το σφύριγμα ενός μεγάλου πλοίου.

Σε λίγο μια βάρκα ήταν στην παραλία.

“Πως με βρήκατε σε τούτη την ερημιά”; τους ρώτησε.
“Είδαμε, του είπαν, το σινιάλο του καπνού απ’ την φωτιά που άναψες”!

Όταν βλέπεις τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια, μην απελπίζεσαι.
Περίμενε και θα προβάλει ανέλπιστα το υπερωκεάνιο του Θεού.

Γιατί στ΄ αλήθεια:
“Τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν” (Ρωμ. 8, 28)

Το "εγώ" και το "εμείς"

...Μα γιατί κι εσείς κι εγώ είμαστε πρόσωπα. Πρόσωπα με τα χαρίσματα, δοσμένα από το Θεό και όχι δικά μας. Πρόσωπα με τις πτώσεις, την αμαρτωλότητα, την αδυναμία μας, κι ας το ξεχνάμε, καθώς είναι λιγότερο επώδυνο να παρατηρούμε το κάρφος στο μάτι του πλησίον μας, όπως και του κόσμου. Είμαστε πρόσωπα που αγωνιζόμαστε να κρατήσουμε ελπίδες, να χτίσουμε σχέσεις, να μοιραστούμε, να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Γιατί στην Εκκλησία το πρόσωπο δεν εκμηδενίζεται, αλλά και δεν θεοποιείται. Με τη θέλησή του ό,τι έχει προσθέσει με τον μικρό ή μεγάλο κόπο του στα τάλαντα που ο Θεός του έχει δώσει, τα αντιπροσφέρει στον Δεδωκότα και στους αδελφούς του. Κι έτσι διασώζει το «εγώ» μέσα στο «εμείς». Το «εγώ» διακονεί το «εμείς», αλλά και το «εμείς» τρέφεται από το «εγώ» του καθενός μας. Κανείς δεν είναι αναντικατάστατος, αλλά είναι μοναδικός. Στην διαφορετικότητά του.

H υπερηφάνεια είναι χειρότερη από κάθε θηρίο και από κάθε τύραννο!

 

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Ρίζα και πηγή και μητέρα κάθε αμαρτίας είναι η υπερηφάνεια. Εξαιτίας της ο πρωτόπλαστος έχασε τη μακάρια ζωή του παραδείσου. Εξαιτίας της και ο διάβολος που τον εξαπάτησε, έχασε το ουράνιο αξίωμα του αγγέλου.

Τίποτα δεν αποξενώνει τόσο από τη φιλανθρωπία του Θεού και τίποτα δεν παραδίνει τόσο στη φωτιά της κολάσεως, όσο το τυραννικό πάθος της υπερηφάνειας και της κενοδοξίας. Όταν αυτό υπάρχει μέσα μας, είμαστε ρυπαροί, έστω κι αν έχουμε άλλες αρετές, όπως αγνεία ή νηστεία ή ελεημοσύνη ή προσευχή. Γιατί, όπως λέει η Γραφή, «είναι ακάθαρτος στα μάτια του Κυρίου κάθε υπερήφανος» (Παροιμ. 16:5).

Τον άνθρωπο δεν τον μολύνουν μόνο τα σαρκικά αμαρτήματα, η πορνεία, η μοιχεία και τα παρόμοια, αλλά και η υπερηφάνεια, πολύ περισσότερο μάλιστα αυτή. Γιατί η κάθε λογής ασέλγεια είναι, βέβαια, θανάσιμο αμάρτημα, έχει όμως ως αιτία την επιθυμία. Στην αλαζονεία, απεναντίας, δεν μπορείς να βρεις κάποιαν αιτία ή πρόφαση, που να τη δικαιολογεί έστω και ελάχιστα. Τίποτ’ άλλο δεν είναι, λοιπόν, παρά διαστρέβλωση της ψυχής και αρρώστια βαριά, που γεννιέται από την ανοησία. Ναι, ο πιο ανόητος άνθρωπος στον κόσμο είναι ο αλαζονικός.

Η επίγεια δόξα και η εγκόσμια αίγλη είναι εφήμερες. Σε τίποτα δεν διαφέρουν από τις θεατρικές παραστάσεις, που τελειώνουν μέσα σε λίγες ώρες, και από τα ανοιξιάτικα λουλούδια, που μαραίνονται μέσα σε λίγες μέρες. Αλήθεια, τι είναι πιο τιποτένιο και μάταιο από την ανθρώπινη τιμή; Ποιος είναι ο καρπός της; Ποια είναι η ωφέλειά της; Σε ποιο χρήσιμο αποτέλεσμα καταλήγει; Και μακάρι να ήταν μόνο αυτό το κακό! Γιατί όχι μόνο κανένα κέρδος δεν εξασφαλίζει, αλλά και ζημιά μεγάλη προξενεί.

Όποιος υπακούει στην υπερηφάνεια, σ’ αυτή την τόσο σκληρή και κακόμορφη κυρά, ακατάπαυστα υποφέρει και θλίβεται. Ναι, είναι πράγματι κυρά σκληρή με τους υποτακτικούς της. Όσο περισσότερο, μάλιστα, την κολακεύουν, τόσο σηκώνει το ανάστημά της και τους βασανίζει. Απεναντίας, στους ανθρώπους που την απαρνιούνται και την περιφρονούν, δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

Κοντολογίς, η υπερηφάνεια είναι χειρότερη από κάθε θηρίο και από κάθε τύραννο. Γιατί τα θηρία και οι τύραννοι, με το καλόπιασμα και τις περιποιήσεις, πολλές φορές ημερεύουν, ενώ αυτή, όσο περισσότερο πάμε με τα νερά της, τόσο αγριεύει. Κι αν βρει κανέναν που της κάνει όλα τα χατίρια, δεν διστάζει να τον σπρώξει ακόμα και στο έγκλημα.

Έχει και μία πιστή συντρόφισσα, τη θυγατέρα της, την απόγνωση. Τη λέω θυγατέρα της, γιατί αυτή είναι που τη γεννάει, όταν αυξηθεί και ριζώσει καλά μέσα στον άνθρωπο. Και η απόγνωση, όταν γεννηθεί, οδηγεί την ψυχή στην ολοκληρωτική καταστροφή.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ο Κύριος είπε στούς μαθητές Του: «Όποιος θέλει νά μέ ακολουθήσει, άς απαρνηθεί τόν εαυτό του, άς σηκώσει τόν σταυρό του κι άς μέ ακολουθεί».

Γιατί είπε, «τόν σταυρό του»; Επειδή είναι σταυρός προσωπικός. Κάθε άνθρωπος, δηλαδή, έχει νά σηκώσει τόν δικό του σταυρό, ο οποίος, όμως, ονομάζεται συνάμα καί Σταυρός τού Χριστού.
Γιά κάθε άνθρωπο «ο σταυρός του» είναι οι θλίψεις καί οι οδύνες τής επίγειας ζωής, θλίψεις καί οδύνες προσωπικές.
Γιά κάθε άνθρωπο «ο σταυρός του» είναι η νηστεία, η αγρυπνία καί οι άλλες ασκήσεις τής ευσέβειας, μέ τίς οποίες ταπεινώνεται η σάρκα καί υποτάσσεται τό πνεύμα. Είναι κι αυτές προσωπικές, καθώς πρέπει νά αναλογούν στίς δυνάμεις τού καθενός.
Γιά κάθε άνθρωπο «ο σταυρός του» είναι οι αμαρτωλές αδυναμίες καί τά πάθη, προσωπικά επίσης. Μέ ορισμένα απ’ αυτά γεννιέται, ενώ άλλα τά αποκτά στήν πορεία τής επίγειας ζωής του.
Ο Σταυρός τού Χριστού είναι η διδασκαλία τού Χριστού.
Μάταιος καί ατελέσφορος ο σταυρός -όσο βαρύς κι άν είναι- πού σηκώνουμε, ακολουθώντας τόν Χριστό, άν δέν μεταβληθεί σέ Σταυρό τού Χριστού.
Γιά τόν μαθητή τού Χριστού «ο σταυρός του» γίνεται Σταυρός τού Χριστού. Γιατί ο μαθητής τού Χριστού έχει τήν ακλόνητη πεποίθηση ότι Εκείνος πάντοτε αγρυπνεί γι’ αυτόν, ότι Εκείνος είναι πού παραχωρεί όλες τίς θλίψεις, ως απαραίτητο καί αναπόφευκτο όρο τής χριστιανικής ιδιότητας, καί ότι μ’ αυτές μιμείται καί οικειώνεται τόν Χριστό, γίνεται μέτοχος τών παθημάτων Του στή γή, γιά νά γίνει μέτοχος καί τής δόξας Του στόν ουρανό.
Γιά τόν μαθητή τού Χριστού «ο σταυρός του» γίνεται Σταυρός τού Χριστού. Γιατί ο αληθινός μαθητής τού Χριστού μοναδικό σκοπό τής ζωής του έχει τήν εκπλήρωση τών εντολών Εκείνου. Οι πανάγιες εντολές τού Χριστού γίνονται γιά τόν μαθητή Του σταυρός, πού πάνω του διαρκώς σταυρώνει τόν παλαιό αμαρτωλό εαυτό του «μαζί μέ τά πάθη καί τίς επιθυμίες του».
Έτσι γίνεται φανερό ότι, γιά νά σηκώσει κανείς τόν σταυρό του καί ν’ ακολουθήσει τόν Χριστό, πρέπει ν’ απαρνηθεί τόν εαυτό του νά τόν απαρνηθεί ως τόν αφανισμό τής ψυχής του! Ναί, γιατί τόσο βαθιά, τόσο πληθωρικά διαπότισε η αμαρτία τή φθαρμένη φύση μας, ώστε η ψυχή μας πρέπει ν’ αφανιστεί καί νά γεννηθεί πάλι από τό Άγιο Πνεύμα.
Γιά νά σηκώσεις τόν σταυρό σου, πρέπει, πρώτον, νά αρνηθείς στό σώμα τήν ικανοποίηση τών ιδιότροπων επιθυμιών του, προσφέροντας του μόνο τά απαραίτητα γιά τή συντήρηση του• δεύτερον, νά παραδεχθείς ότι τό δίκαιό σου είναι απάνθρωπη αδικία καί η λογική σου τέλειος παραλογισμός ενώπιον τού Θεού καί, τρίτον, νά παραδοθείς στόν Κύριο μέ ακλόνητη πίστη καί νά επιδοθείς στήν επιμελή σπουδή τού Ευαγγελίου, αποστεργώντας τό θέλημά σου.
Όποιος μ’ αυτόν τόν τρόπο απαρνείται τόν εαυτό του, είναι ικανός νά σηκώσει τόν σταυρό του. Μέ πνεύμα υποταγής στόν Θεό καί μέ τήν επίκληση τής βοήθειας Του, η οποία έρχεται νά τόν ενισχύσει, κοιτάζει άφοβα καί ατάραχα τή θλίψη νά τόν πλησιάζει καί ετοιμάζεται μεγαλόψυχα νά τήν υπομείνει. Ελπίζει ότι έτσι θά γίνει μέτοχος τών παθημάτων τού Χριστού καί θά φτάσει στήν ομολογία Του, ομολογία μυστική, μέ τόν νού καί τήν καρδιά, αλλά καί φανερή, μέ τίς πράξεις καί ολόκληρη τή ζωή.
Όσο ο σταυρός παραμένει μόνο δικός μας, είναι πολύ βαρύς. Όταν μεταβληθεί σέ Σταυρό τού Χριστού, γίνεται εξαιρετικά ελαφρός. «Γιατί ο ζυγός μου είναι χρηστός καί τό φορτίο μου ελαφρό», είπε ο Κύριος.
Ο σταυρός τοποθετείται στούς ώμους τού μαθητή τού Χριστού, όταν αυτός αναγνωρίσει πώς είναι άξιος τών θλίψεων πού τού έστειλε η πρόνοια τού Θεού.
Ο μαθητής τού Χριστού σηκώνει ορθά τόν σταυρό του, όταν παραδέχεται ότι οι θλίψεις είναι απαραίτητες γιά τή μεταμόρφωση του, τήν ομοίωση του μέ τόν Χριστό καί τή σωτηρία του.
Η καρτερική άρση τού σταυρού σου είναι η καθαρή θέαση καί επίγνωση τής αμαρτωλότητάς σου. Σ’ αυτή τήν επίγνωση δέν υπάρχει αυταπάτη. Απεναντίας, άν ομολογείς πώς είσαι αμαρτωλός αλλά βαρυγκωμάς γιά τόν σταυρό σου, αποδεικνύεις πώς έχεις επιφανειακή γνώση τής αμαρτωλότητάς σου καί βρίσκεσαι μέσα στήν αυταπάτη.
Η καρτερική άρση τού σταυρού σου είναι η πραγματική μετάνοια.
Καρφωμένος στόν σταυρό, ομολόγησε μπροστά στόν Κύριο πώς οι αποφάσεις Του είναι αλάθητες. Κατηγόρησε τόν εαυτό σου, δικαίωσε τήν κρίση τού Θεού, καί θά λάβεις τήν άφεση τών αμαρτιών σου.
Καρφωμένος στόν σταυρό, γνώρισε τόν Χριστό, καί θ’ ανοιχθούν γιά σένα οι πύλες τού παραδείσου.
Καρφωμένος στόν σταυρό σου, δόξασε τόν Κύριο, αποδιώχνοντας ως άνομο καί βλάσφημο κάθε λογισμό παραπόνου καί γογγυσμού.
Καρφωμένος στόν σταυρό σου, ευχαρίστησε τόν Κύριο γι’ αυτό τό ανεκτίμητο δώρο Του τή δυνατότητα, δηλαδή, πού σού δίνει νά Τόν μιμηθείς μέ τίς οδύνες σου.
Καρφωμένος στόν σταυρό σου, νά θεολογείς- γιατί ο σταυρός είναι τό αληθινό σχολείο, τό μοναδικό θησαυροφυλάκιο καί ο ύψιστος θρόνος τής αυθεντικής θεολογίας. Δίχως σταυρό δέν υπάρχει ζωντανή γνώση τού Θεού.
«Μή ζητάς τήν τελειότητα τού νόμου τής ελευθερίας (δηλ. τού Ευαγγελίου) σέ ανθρώπινες αρετές, γιατί τέλειος άνθρωπος μ’ αυτές τίς αρετές δέν υπάρχει, η τελειότητα του είναι κρυμμένη στόν Σταυρό τού Χριστού».
Σέ Σταυρό τού Χριστού μεταβάλλεται ο σταυρός τού μαθητή τού Χριστού, όταν αυτός τόν σηκώνει μέ ειλικρινή συναίσθηση τής αμαρτωλότητα του ευχαριστώντας καί δοξολογώντας τόν Κύριο. Από τήν ευχαριστία καί τή δοξολογία έρχεται η πνευματική παρηγοριά. Η ευχαριστία καί η δοξολογία γίνονται πλούσιες πηγές ασύλληπτης καί άφθαρτης χαράς, πού κοχλάζει ευεργετικά μέσα στήν καρδιά, ξεχύνεται στήν ψυχή, απλώνεται στό σώμα, κυριεύει όλη τήν ύπαρξη τού ανθρώπου.
Ο Σταυρός τού Χριστού είναι γιά τούς σαρκικούς ανθρώπους ασήκωτος. Γιά τόν μαθητή καί ακόλουθο τού Χριστού, όμως, είναι αστείρευτη πηγή ανέκφραστης πνευματικής ευφροσύνης. Τόσο μεγάλη είναι αυτή η ευφροσύνη, πού εξουδετερώνει εντελώς τή θλίψη καί τόν πόνο.
Η νεαρή Μαύρα είπε στόν σύζυγό της Τιμόθεο, όταν εκείνος, υπομένοντας μέ καρτερία φοβερά βασανιστήρια γιά τήν πίστη του στόν Χριστό, τήν καλούσε στό μαρτύριο: “Φοβάμαι, αδελφέ μου, νά μή δειλιάσω, όταν δώ τά βασανιστικά όργανα καί τόν οργισμένο ηγεμόνα φοβάμαι μήπως λυγίσω, επειδή είμαι νέα”. Καί ο Τιμόθεος τής απάντησε: “Νά στηρίξεις τήν ελπίδα σου στόν Κύριό μας Ιησού Χριστό, καί τά βασανιστήρια θά γίνουν λάδι, πού θά χυθεί πάνω στό σώμα σου, θά γίνουν πνοή δροσιάς, πού θά σέ ανακουφίσει από τούς πόνους σου”.
Ο Σταυρός είναι η δύναμη καί η δόξα τών Αγίων όλων τών αιώνων.
Ο Σταυρός είναι ο θεραπευτής τών παθών καί ο εξολοθρευτής τών δαιμόνων.
Θανατηφόρος είναι ο σταυρός τους γιά όσους δέν φρόντισαν νά τόν μεταβάλουν σέ Σταυρό τού Χριστού, γιά όσους βαρυγκωμούν ενάντια στή θεία πρόνοια, γιά όσους παραδίνονται στήν απελπισία καί τήν απόγνωση. Οι αμαρτωλοί πού δέν έχουν επίγνωση τής αμαρτωλότητάς τους, επομένως ούτε καί μετάνοια, πεθαίνουν γιά πάντα πάνω στόν σταυρό τους καί στερούνται, από έλλειψη αυτογνωσίας καί καρτερίας, τήν αληθινή ζωή, τή ζωή μαζί μέ τόν Θεό. Οι ψυχές τους κατεβαίνουν από τόν σταυρό τών θλίψεων μόνο νεκρές, γιά νά ριχθούν στόν αιώνιο τάφο, στή φυλακή τού άδη.
Ο Σταυρός τού Χριστού ανυψώνει πάνω από τή γή τόν σταυρωμένο σ’ αυτόν μαθητή τού Χριστού. Ο μαθητής τού Χριστού, καρφωμένος στόν σταυρό του καί Σταυρό τού Χριστού, έχει τίς σκέψεις του στραμμένες στά αιώνια καί άφθαρτα αγαθά, μέ τόν νού καί τήν καρδιά του ζεί στόν ουρανό καί θεωρεί τά μυστήρια τού Πνεύματος.
«Όποιος θέλει νά μέ ακολουθήσει», είπε ο Κύριος, «άς απαρνηθεί τόν εαυτό του, άς σηκώσει τόν σταυρό του καί άς μέ ακολουθήσει». Αμήν.

Τα ελαφρυντικά στην εξομολόγησή μας γίνονται επιβαρυντικά για την συνείδηση

- Όταν, Γέροντα, κατά την εξομολόγησή μιας αμαρτίας δεν νιώθη κανείς τον πόνο που ένιωσε, όταν έκανε την αμαρτία, σημαίνει ότι δεν υπάρχει πραγματική μετάνοια;

- Αν έχη περάσει καιρός από τότε που έκανε αυτήν την αμαρτία, επουλώνεται η πληγή, γι’ αυτό δεν νιώθει τον ίδιο πόνο. Αυτό που πρέπει να προσέξη, είναι να μη δικαιολογή τον εαυτό του κατά την εξομολόγηση. Εγώ, όταν πάω να εξομολογηθώ και πω λ.χ. «θύμωσα» - άσχετα αν χρειαζόταν να δώσω και σκαμπίλι -, δεν αναφέρω το θέμα, για να μη μου δώση ελαφρυντικό ο πνευματικός. Όποιος εξομολογείται και δικαιολογεί τον εαυτό του, δεν έχει ανάπαυση εσωτερική, όσο ασυνείδητος και αν είναι. Τα ελαφρυντικά που χρησιμοποιεί στην εξομολόγησή του γίνονται επιβαρυντικά για την συνείδησή του. Ενώ, όποιος υπερβάλλει τα σφάλματά του, γιατί έχει λεπτή συνείδηση, και δέχεται και μεγάλο κανόνα από τον πνευματικό, αυτός νιώθει ανέκφραστη αγαλλίαση. Υπάρχουν άνθρωποι που, αν κλέψουν λ.χ. μια ρώγα, νιώθουν σαν να πήραν πολλά καλάθια σταφύλια και σκέφτονται συνέχεια το σφάλμα τους. Δεν κοιμούνται όλη την νύχτα, μέχρι να το εξομολογηθούν. Και άλλοι, ενώ έχουν κλέψει ολόκληρα καλάθια σταφύλια, δικαιολογούν τον εαυτό τους και λένε πως πήραν ένα τσαμπί. Αυτοί όμως που όχι μόνο δεν δικαιολογούν τον εαυτό τους, αλλά μεγαλοποιούν το παραμικρό σφάλμα τους και στενοχωριούνται και υποφέρουν πολύ για μια μικρή τους αταξία, ξέρετε τι θεία παρηγοριά νιώθουν; Εδώ βλέπεις την θεία δικαιοσύνη, πως ο Καλός Θεός ανταμείβει.

Έχω παρατηρήσει ότι όσοι εκθέτουν τα σφάλματά τους ταπεινά στον πνευματικό και εξευτελίζονται, λάμπουν, γιατί δέχονται την Χάρη του Θεού. Ένας απόστρατος με πόση συντριβή μου διηγήθηκε ό,τι είχε κάνει από οκτώ χρονών παιδάκι. Ένα τόπι είχε πάρει από ένα παιδάκι για μια μόνο νύχτα – την άλλη μέρα του το έδωσε – και έκλαιγε, γιατί το στενοχώρησε. Όταν αποστρατεύθηκε, έψαξε και βρήκε όσους είχε λυπήσει, όταν υπηρετούσε – άσχετα αν εκτελούσε καθήκον της υπηρεσίας του-, και τους ζήτησε συγγνώμη! Μου έκανε εντύπωση! Όλα τα έπαιρνε επάνω του. Μένει τώρα σε ένα χωριό και τα χρήματά του τα δίνει ελεημοσύνη. Υπηρετεί και την ηλικιωμένη μάνα του, ενενήντα πέντε χρόνων, κατάκοιτη με ημιπληγία και, επειδή βλέπει το σώμα της, όταν την φροντίζη, τον πειράζει ο λογισμός. «Αν ο Χαμ που είδε την γύμνωση του πατέρα του τιμωρήθηκε, λέει, τότε εγώ…». Συνέχεια έκλαιγε. Το πρόσωπο του ήταν αλλοιωμένο. Πόσο διδάχθηκα από την συντριβή του!

- Μπορεί, Γέροντα, να μεγαλοποιή κανείς τα σφάλματά του, για να δείξη ότι κάνει λεπτή εργασία΄

- Εκείνο είναι άλλο· τότε υπερηφανεύεται από την ταπείνωση.

Ένας άγιος άστεγος...(μια αληθινή και διδακτική ιστορία)

Η ματιά του με διαπερνούσε ενοχλητικά στο αργό περπάτημα μου λίγα μέτρα πιο πέρα... 

Αναζητούσα κάτι άλλο, αλλά προέκυψε αυτό το βλέμμα που σαν να μου μιλούσε χωρίς ήχο με καθήλωσε και με γέμισε ενοχες...

Εγώ κρατώντας μια τυρόπιτα και ένα μπουκάλι νερό αμέριμνος αλλά και ψυχρός, εκείνος ένας πεινασμένος και κομματιασμένος ψυχικά περίμενε όχι την τυρόπιτα, αλλά το τέλος που δεν ερχόταν...

Τον κοιταξα αλλη μια φορα και του την προσφερα μαζι το νερο...Την πηρε στα χερια αλλα δεν την εφαγε...

«Ένα τσιγαρο εχεις να μου δωσεις;»
«Δεν καπνιζω», του λεω, αλλα τρεχω στο περιπτερο διπλα του και αγοραζω ενα πακετο, δεν θυμαμαι και ποια μαρκα...

Το προσφερω χαμογελωντας  και καθως απομακρυνομαι μη εχοντας να δωσω κατι αλλο, ξεκινησε η δικη του προσφορα!!!
«Το τσιγαρο με σκοτωνει, ενω η τυροπιτα ανανεώνει  το ραντεβου με την κολαση για αργοτερα...»

Τον κοίταζα σιωπηλός και ακίνητος δείχνοντάς του το ενδιαφέρον που ζητούσε για να συνεχίσει...

«Δεν με παίρνει ρε φίλε η Παναγιά, με αφήνει εδω να ταλαιπωρούμαι, να βλέπω την πατρίδα να στοιχειώνει και να μη μπορώ να τη βοηθήσω...

Τα παιδιά και τους νέους να χάνονται στην απελπισία, χωρίς προοπτική και όνειρα και λιώνω...Τους αρρώστους αβοήθητους, τους γέροντες πεταμένους και εκείνα τα ορφανά ξεχασμένα στα ιδρύματα και μαυρίζει η καρδιά μου...

Ο Χριστός είναι εδώ συνέχεια δίπλα μου και όσο τον παρακαλάω να με πάρει μαζί του με αφήνει να κοιμηθώ και ξανάρχεται μόλις ξυπνήσω...

Δεν έχω και άλλη παρέα αλλά ούτε και παράπονο...Όποτε Τον φωνάξω τρέχει συνέχεια να με ακούσει...

Αν ζητήσεις από τον πρωθυπουργό ακρόαση δεν θα τον δεις ποτέ...Ο άρχοντας όμως όλου του κόσμου έρχεται αμέσως...»

Δακρύζει και σταματάει να μιλάει κοιτώντας αλλού...

Κάθισα δίπλα του και περίμενα να συνεχίσει, ήταν τόσο ζεστά, παρά το κρύο, που νόμιζες ότι έχει σόμπα κοντά του...

Τώρα με κοιτάζει και χαμογελάει...

«Δώρο από τον Χριστό είναι η σόμπα, μη σου πω ότι το βράδυ ξεσκεπάζομαι»

Χλόμιασα γιατί διάβασε τη σκέψη μου...!Κατάλαβα ότι δεν είναι τυχαίος άνθρωπος...

«Η δικαιοσύνη του Θεού είναι πιο μεγάλη από ότι φαντάζεσαι...
Αν κάνεις φόνο, η ανθρώπινη επιείκεια του δικαστηρίου θα σε βγάλει από τη φυλακή σε λίγα χρόνια, ενώ για το ίδιο αδίκημα σου λένε ότι θα πας στην κόλαση αιώνια...

Είναι δυνατόν ο άνθρωπος να είναι ποιο επιεικής από τον Θεό;

Αν μετανοήσεις για τις πράξεις που σε βαραίνουν, θα συγχωρεθείς αμέσως από τον Χριστό, γι’ αυτό να μην είσαι τόσο αυστηρός με τον εαυτό σου...

Δώσε του την ευκαιρία να διορθωθεί και μη καταδιώκεσαι από τους τύπους και το καθήκον...Κάνε την προσευχή σου πάντα και μην αφήνεις τον εαυτό σου έξω από την ευλογία του Χριστού...»

«Θέλω αν μπορείς να προσευχηθείς για εμένα», του ζητώ...

«Αν εγώ φάω την τυρόπιτα που μου πρόσφερες, εσύ θα χορτάσεις; Να προσεύχεσαι στον Χριστό όπως και εγώ και να έχεις πίστη...»

Καθώς σηκώνομαι να φύγω, ενώ εκείνος πήρε την τυρόπιτα στα χέρια με κοιτάζει χαμογελώντας και μου λέει:

«Τόση ώρα οι τρεις μας θα μπορούσαμε να παίξουμε και ξερή(παιχνίδι με χαρτιά), αλλά μάλλον εσύ ήθελες μόνο να ακούσεις...

Ο φίλος μου θα σε βοηθήσει να βρεις αυτό που ζητάς...»

Ποτέ δεν περίμενα ότι παίρνοντας ένα πακέτο τσιγάρα και μια τυρόπιτα θα δεχόμουν σαν αντίτιμο την σοφία ενός άγνωστου άστεγου, τη δωρεάν ακτινογραφία των ανησυχιών μου και τη διαβεβαίωση ότι ο φίλος του ο Χριστός θα μου τις απαλύνει...

Οι άνθρωποι του Θεού βρίσκονται ανάμεσα μας και όποιος έχει ανοικτά μάτια μπορεί να δει το θέλημα Του αλλά και την χάρη Του, αυτήν που μεταμορφώνει έναν άστεγο σε σοφό, έναν άγνωστο σε φίλο, έναν άνθρωπο σε αδελφό !!!

Ὁ Θεὸς δὲν ἔδωσε τὶς ἐντολὲς στὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ διδάξει μιὰ ἠθική....

Ὁ Θεὸς δὲν ἔδωσε τὶς ἐντολὲς στὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ διδάξει μιὰ ἠθική μὲ τὴν ὁποία θὰ ξανακέρδιζε τὸ χαμένο παράδεισο,ἀλλὰ τοῦ ἄνοιγε παράθυρα στὸ σκοτάδι τοῦ θανάτου. Μονάχα ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἀντὶ νὰ ψάξει, - μὲ τὸ φῶς ποὺ ἔμπαινε -, νὰ βρεῖ τὴν πόρτα καὶ νὰ ἐλευθερωθεῖ, τὶς ἐντολὲς τὶς ἔκαμε νόμο γιὰ νὰ φυλάει τὰ παράθυρα… Κι ἦρθε ὁ Χριστός κι ἔσπασε τὴν πόρτα, μὰ ὁ ἄνθρωπος ψάχνει ἀκόμα τὴν ἐντολή τὴ μεγάλη, πνίγοντας μέσα στὶς προφάσεις του καὶ τὴν ἐλπίδα! Ἔμεινε δέσμιος τῶν ἐντολῶν…

Ἔμεινε δέσμιος τῶν ἐντολῶν ἐπειδὴ δὲν ἀγαπάει! Ἡ ἐλευθερία εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ:«ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου». Μόνο ἄν ἀγαπήσει τὸ Θεό ὁλοκληρωτικά, μπαίνει στὴ ζωὴ τοῦ Θεοῦ. Μόνο ἄν ἀγαπήσει τὸ Θεὸ ὁλοκληρωτικά μπορεῖ νὰ ἀνα-τρέψει τὴ ζωή του, νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὰ δεσμά ποὺ τὸν θέλουν δέσμιο καὶ δοῦλο τοῦ κόσμου. Ἡ ἐλευθερία ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν καρδιά, ξεσηκώνει τὴν ψυχή καὶ κυριεύει τὸ νοῦ, δὲν ὑπάρχει δεύτερη σκέψη, ὁ Θεός εἶναι παντοῦ καὶ πάντα παρών! Ἡ ἀγάπη ἁπλώνεται, διαχέεται παντοῦ, ὅπως καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ· τὸ μοναδικό της ὅριο ἡ θυσία. «Ἐν τούτῳ ἐγνώκαμεν τὴν ἀγάπην, ὅτι ἐκεῖνος ὑπὲρ ἡμῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἔθηκε», ἀπ’ αὐτὸ γνωρίσαμε τὴν ἀγάπη, ἀπὸ τὸ ὅτι Ἐκεῖνος πρόσφερε τὴ ζωή του γιὰ χάρη μας, λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, γι᾽αὐτὸ «καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν τὰς ψυχὰς τιθέναι». Ὁ Χριστὸς ἄνοιξε ὁ ἴδιος τὸ δρόμο τῆς ἀγάπης καὶ ἐντέλλεται καὶ γιὰ μᾶς: «ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν». Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸν Κύριο «ὁμοία» μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ συνάνθρωπο εἶναι θεμελιωμένη στὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Ἡ ἐντολή τοῦ Χριστοῦ εἶναι σαφής, δὲν ἀφήνει τὸ παραμικρό περιθώριο παρανόησης. Δὲν ὑπάρχουν περιθώρια γιὰ καμμιὰ φυλετική, γιὰ καμμιὰ ἐθνική, γιὰ καμμιὰ κοινωνική, γιὰ καμμιά θρησκευτική διάκριση. Διαφορετικά, δὲν εἶναι ἀγάπη! Εἶναι μονάχα ἡ χειρίστου εἴδους ἐκμετάλλευση…
«Ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται κρέμανται». Ὁλο τὸ σωτήριο γεγονός, ὅλη ἡ θεία οἰκονομία, σ᾽ ὁλόκληρη τὴν ἱστορική παρουσία της, πρὶν καὶ πέρα ἀπ᾽ αὐτήν, ἔχει αἰτία καὶ ἀρχή, μὰ καὶ τελικό προορισμό, τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ἡ κατεξοχήν Βασιλεία του. Οἱ ἐντολές, ποὺ εἶναι οἱ ὁδοδεῖκτες, αὐτοκαταργοῦνται ὅταν φτάσεις στὸν προορισμό σου, ἀλλιῶς δὲν ἔχεις φτάσει ποτέ…

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: ΤΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ

«Νά βάζουμε ερωτηματικά στούς λογισμούς υπόνοιας»

- Γέροντα, τί βοηθάει νά διώχνω τούς λογισμούς υπόνοιας;

- Όλα είναι πάντα έτσι, ό
πως τά βλέπεις; Νά βάζης πάντα ένα ερωτηματικό σέ κάθε λογισμό σου, μιά πού όλα τά βλέπεις συνήθως αριστερά, καθώς επίσης καί από κανέναν καλό λογισμό γιά τούς άλλους, γιά νά μήν αμαρτάνης μέ τίς κρίσεις σου.

Άν βάζης δύο ερωτηματικά, είναι πιό καλά. Άν βάζης τρία, είναι ακόμη καλύτερα. Έτσι κι εσύ ειρηνεύεις καί ωφελείσαι, άλλα καί τόν άλλον ωφελείς. Αλλιώς, μέ τόν αριστερό λογισμό νευριάζεις, ταράζεσαι καί στενοχωριέσαι, οπότε βλάπτεσαι πνευματικά.

Όταν αντιμετωπίζης ό,τι βλέπεις μέ καλούς λογισμούς, μετά από λίγο καιρό θά δής ότι όλα ήταν πράγματι έτσι, όπως τά είδες μέ καλούς λογισμούς. Θά σού πώ ένα περιστατικό, γιά νά δής τί κάνει ο αριστερός λογισμός. Μιά μέρα ήρθε στό Καλύβι ένας μοναχός καί μού λέει: «Ο Γέρο- Χαράλαμπος είναι μάγος• έκανε μαγικά». «Τί λές, μωρέ χαμένε; Δέν ντρέπεσαι;», τού λέω. «Ναί, μού λέει, τόν είδα μιά νύχτα μέ φεγγάρι πού έκανε "μ, μ, μμμ..." καί έχυνε μέ μία νταμιτζάνα κάτι μέσα στά κλαδιά».

Πάω μία μέρα καί βρίσκω τόν Γέρο-Χαράλαμπο. «Τί γίνεται, Γέρο-Χαράλαμπε; τού λέω. Πώς τά περνάς; Τί κάνεις; Κάποιος σέ είδε πού έρριχνες εκεί μέσα στά βάτα κάτι μέ μία νταμιτζάνα καί έκανες "μ, μ, μμμ..."».

«Ήταν κάτι κρίνα μέσα στά ρουμάνια, μού λέει, καί πήγα νά τά ποτίσω. Έλεγα "Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!" -καί έρριχνα λίγο νερό στό ένα κρίνο• "Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!" καί έρριχνα λίγο νερό στό άλλο... Γέμιζα πάλι τήν νταμιτζάνα, ξαναέρριχνα».

Βλέπεις; Καί ο άλλος τόν πέρασε γιά μάγο! Βλέπω, μερικοί κοσμικοί τί καλούς λογισμούς πού έχουν!Ενώ άλλοι, οι καημένοι, πόσο βασανίζονται μέ πράγματα πού ούτε κάν υπάρχουν, άλλα ούτε καί ο πειρασμός θά μπορούσε νά τά σκεφθή! Μιά φορά, όταν έβρεξε μετά από μεγάλη ανομβρία, ένιωσα τέτοια ευγνωμοσύνη στόν Θεό, πού καθόμουν μέσα στό Καλύβι καί έλεγα συνέχεια: «Σ' ευχαριστώ εκατομμύρια-δισεκατομμύρια φορές, Θεέ μου».

Έξω, χωρίς νά τό ξέρω, ήταν ένας κοσμικός καί μέ άκουσε. Όταν μέ είδε μετά, μού είπε: «Πάτερ, σκανδαλίσθηκα. Άκουσα νά λές "εκατομμύρια-δισεκατομμύρια" καί είπα "τί είναι αυτά πού λέει ο πατήρ Παΐσιος;"». Τί νά τού έλεγα; Εγώ εννοούσα ευχαριστίες στόν Θεό γιά τήν βροχή, καί αυτός νόμιζε ότι μετρούσα χρήματα. Καί άν ήταν κανένας άλλος, θά μπορούσε νά έρθη νά μέ ληστέψη τό βράδυ, νά μού δώση καί ένα γερό ξύλο, καί τελικά δέν θά έβρισκε τίποτε.

Μιά άλλη φορά είχε έρθει κάποιος πού είχε άρρωστο παιδί. Τόν πήρα νά τόν δώ μέσα στό εκκλησάκι. Όταν άκουσα τό πρόβλημά του, τού είπα, γιά νά τόν βοηθήσω: «Κάτι πρέπει νά κάνης κι εσύ, γιά νά βοηθηθή τό παιδί σου. Μετάνοιες δέν κάνεις, νηστεία δέν κάνεις, χρήματα δέν έχεις, γιά νά κάνης ελεημοσύνες, πές στόν Θεό: "Θεέ μου, δέν έχω κανένα καλό νά θυσιάσω γιά τήν υγεία τού παιδιού μου, θά προσπαθήσω τουλάχιστον νά κόψω τό τσιγάρο"».

Ο καημένος συγκινήθηκε καί μού υποσχέθηκε πώς θά τό κάνη. Πήγα νά τού ανοίξω τήν πόρτα, γιά νά φύγη, καί εκείνος άφησε τό τσακμάκι καί τά τσιγάρα μέσα στό εκκλησάκι, κάτω από τήν εικόνα τού Χριστού. Εγώ δέν τό πρόσεξα. Μετά από αυτόν μπήκε ένας νεαρός στό εκκλησάκι, κάτι ήθελε νά μού πή, καί ύστερα βγήκε έξω καί κάπνιζε.

Τού λέω: «Παλληκάρι, δέν κάνει νά καπνίζης εδώ. Πήγαινε λίγο πιό πέρα». «Μέσα στήν εκκλησία επιτρέπεται νά καπνίζης;», μού λέει. Αυτός είχε δεί τό πακέτο μέ τό τσακμάκι πού είχε αφήσει ο πατέρας τού άρρωστου παιδιού καί έβαλε λογισμό ότι καπνίζω. Τόν άφησα νά φύγη μέ τόν λογισμό του. Καλά, καί άν κάπνιζα, καί μέσα στήν εκκλησία θά κάπνιζα; Βλέπετε τί είναι ο λογισμός;

- Γέροντα, η υπόνοια, η καχυποψία, πόση ζημιά μπορεί νά κάνη στήν ψυχή;

- Ανάλογα μέ τήν υπόνοια είναι καί η ζημιά. Η καχυποψία φέρνει καχεξία.

- Πώς θεραπεύεται;

- Μέ καλούς λογισμούς.

- Γέροντα, άν δή ο άνθρωπος ότι πέφτει έξω μιά φορά, αυτό δέν τόν βοηθάει;

- Άν πέση μιά φορά έξω, τέλος πάντων• άν πέση όμως δυό φορές, θά σακατευθή. Θέλει προσοχή, γιατί καί ένα τοίς χιλίοις νά μήν είναι τά πράγματα έτσι όπως τά σκεφθήκαμε, κολαζόμαστε. Όταν ήμουν στό Κοινόβιο, μιά φορά τήν Μεγάλη Σαρακοστή ένα γεροντάκι, ο Γέρο-Δωρόθεος, τηγάνιζε κολοκυθάκια. Τόν είδε ένας αδελφός τήν ώρα πού τά έβαζε στό τηγάνι καί έρχεται καί μού λέει: «Νά δής, ο Γέρο-Δωρόθεος τηγανίζει κάτι μπαρμπούνια τόσο μεγάλα!». «Μά, τού λέω, ο Γέρο-Δωρόθεος, Μεγάλη Σαρακοστή, δέν είναι δυνατόν νά τηγανίζη μπαρμπούνια». «Ναί, μού λέει, τά είδα μέ τά μάτια μου, κάτι μπαρμπούνια τόσα!».

Ο Γέρο- Δωρόθεος είχε έρθει δεκαπέντε χρόνων στό Άγιον Όρος καί ήταν σάν μάνα. Άν έβλεπε κανένα καλογέρι λίγο φιλάσθενο, «έλα εδώ, τού έλεγε, έχω ένα μυστικό νά σού πώ», καί τού έδινε λίγο ταχίνι μέ κοπανισμένα καρύδια ή κάτι άλλο. Καί τά γεροντάκια τά οικονομούσε ανάλογα. Πάω μετά στόν Γέρο-Δωρόθεο καί τί νά δώ; Κολοκυθάκια τηγάνιζε γιά τό νοσοκομείο!

- Καί άν, Γέροντα, ένας λογισμός υπόνοιας γιά κάποιον βγή αληθινός;

- Καί άν μιά φορά βγή αληθινός ένας τέτοιος λογισμός, σημαίνει ότι κάθε φορά θά είναι αληθινοί τέτοιοι λογισμοί; Ύστερα πού ξέρεις άν ο Θεός επέτρεψε νά βγή αληθινός εκείνος ο λογισμός, γιά νά δώση πνευματικές εξετάσεις ο άλλος στήν ταπείνωση; Βέβαια χρειάζεται νά προσέχη κανείς νά μή δίνη καί ο ίδιος αφορμές, ώστε ο άλλος νά βγάζη λανθασμένα συμπεράσματα. Γιά νά βάλη λ.χ. κάποιος έναν αριστερό λογισμό γιά σένα, μπορεί ο ίδιος νά έχη εμπάθεια, άλλα κι εσύ μπορεί νά έδωσες αφορμή. Άν, παρόλο πού εσύ πρόσεξες, ο άλλος σκεφθή κάτι εις βάρος σου, τότε νά δοξάσης τόν Θεό καί νά ευχηθής γιά εκείνον.

«Συζήτηση μέ τούς λογισμούς»

- Γέροντα, όταν έρχεται ένας λογισμός υπερήφανος, υποφέρω.

- Τόν κρατάς μέσα σου;

-Ναί.

- Γιατί τόν κρατάς; Νά τού κλεινής τήν πόρτα. Άμα τόν κρατάς μέσα σου, ζημιά έχεις. Έρχεται ο λογισμός σάν τόν κλέφτη, τού ανοίγεις τήν πόρτα, τόν βάζεις μέσα, πιάνεις κουβέντα μαζί του, καί μετά εκείνος σέ κλέβει. Μέ τόν κλέφτη πιάνει κανείς κουβέντα; Όχι μόνον κουβέντα δέν πιάνει, αλλά κλειδώνει τήν πόρτα, γιά νά μήν μπή μέσα.

Μπορεί ακόμη καί νά μή συζήτησης μαζί του, αλλά γιατί νά τόν αφήσης νά περάση; Άς πούμε ένα παράδειγμα• δέν λέω ότι έχεις τέτοιους λογισμούς, αλλά άς υποθέσουμε ότι σού έρχεται ένας λογισμός ότι μπορούσες νά είσαι εσύ Γερόντισσα. Εντάξει, ήρθε ο λογισμός.

Μόλις έρθη, πές στόν εαυτό σου: «πολύ καλά• θέλεις νά είσαι Γερόντισσα; γίνε πρώτα στόν εαυτό σου Γερόντισσα», οπότε αμέσως κόβεις τήν συζήτηση. Τί, μέ τόν διάβολο θά συζητάμε; Βλέπεις, όταν ο διάβολος πήγε νά πειράξη τόν Χριστό, Εκείνος τού είπε: «-Ύπαγε οπίσω μου, σατανά»[1]. Αφού ο Χριστός είπε στόν διάβολο: «άντε πήγαινε...», εμείς τί νά συζητάμε;

- Γέροντα, είναι κακό νά συζητάω έναν αριστερό λογισμό, γιά νά δώ από πού προέρχεται;

- Τό κακό είναι ότι δέν συζητάς μέ τόν λογισμό, όπως νομίζεις, άλλα μέ τό ταγκαλάκι. Περνάς ευχάριστα εκείνη τήν ώρα, μετά όμως παιδεύεσαι. Νά μή συζητάς καθόλου τέτοιους λογισμούς. Νά πιάνης τήν χειροβομβίδα καί νά τήν πετάς στόν εχθρό, γιά νά τόν σκοτώσης. Η χειροβομβίδα έχει τήν ιδιότητα νά μή σκάη αμέσως, αλλά μετά δύο-τρία λεπτά. Έτσι καί ο αριστερός λογισμός, άν τόν δίωξης αμέσως, δέν μπορεί νά σέ βλάψη.

Άλλα εσύ μερικές φορές δέν έχεις εγρήγορση, δέν λές τήν ευχή, καί δέν μπορείς νά αμυνθής. Έρχεται τό τηλεγράφημα τού διαβόλου απ' έξω, τό παίρνεις, τό διαβάζεις, τό ξαναδιαβάζεις, τό πιστεύεις καί τό περνάς στό αρχείο. Αυτούς τούς φακέλους θά τούς παρουσίαση τό ταγκαλάκι τήν ημέρα τής Κρίσεως, γιά νά σέ κατηγορήση.

- Γέροντα, πότε η προσβολή ενός αριστερού λογισμού είναι πτώση;

- Έρχεται ο λογισμός καί τόν διώχνεις αμέσως. Αυτό δέν είναι πτώση. Έρχεται καί τόν συζητάς. Αυτό είναι πτώση. Έρχεται, τόν δέχεσαι λίγο καί μετά τόν διώχνεις. Αυτό είναι μισή πτώση, γιατί καί τότε έχεις πάθει ζημιά, επειδή μόλυνε ο διάβολος τόν νού σου. Δηλαδή είναι σάν νά ήρθε ο διάβολος καί τού είπες: «Καλημέρα, τί γίνεται; Καλά; Κάθησε νά σέ κεράσω. Ά, ο διάβολος είσαι; Φύγε τώρα». Αφού είδες ότι είναι ο διάβολος, γιατί τόν έβαλες μέσα; Τόν κέρασες καί θά ξανάρθη.

«Συγκατάθεση στόν λογισμό»

- Γιατί, Γέροντα, μού περνούν στό μοναστήρι διάφοροι κακοί λογισμοί, ενώ στόν κόσμο δέν γινόταν αυτό; Εγώ τούς επιτρέπω;

- Όχι, ευλογημένη! Άσ' τους νά έρχωνται καί νά φεύγουν. Μήπως τά αεροπλάνα πού περνούν πάνω από τό μοναστήρι καί σού χαλούν τήν ησυχία σέ ρωτούν; Έτσι καί αυτοί οι λογισμοί. Μήν απελπίζεσαι. Αυτοί οι λογισμοί είναι κανοναρχίσματα τού διαβόλου. Είναι σάν τά διαβατάρικα πουλιά πού, όταν πετούν στόν ουρανό, είναι πολύ όμορφα νά τά χαζεύης. Άν όμως κατεβούν καί κάνουν φωλιά στό σπίτι σου, μετά κάνουν πουλάκια, καί τά πουλάκια λερώνουν.

- Γιατί όμως, Γέροντα, νά μού ερχωνται τέτοιοι λογισμοί;

- Αυτήν τήν δουλειά τήν κάνει ο πειρασμός. Αλλά υπάρχει μέσα σου καί κατακάθι• δέν έγινε ακόμη η κάθαρση. Εφόσον όμως εσύ δέν τούς δέχεσαι, δέν έχεις ευθύνη. Άφησε τά σκυλιά νά γαυγίζουν. Μήν τούς ρίχνης πολλές πέτρες. Γιατί, όσο τούς ρίχνεις πέτρες, συνεχίζουν νά γαυγίζουν καί από τίς πολλές πέτρες θά χτίσουν μοναστήρι ή σπίτι, ανάλογα..., καί ύστερα δύσκολα νά τό γκρεμίσης.

- Δηλαδή, Γέροντα, πότε γίνεται συγκατάθεση στούς λογισμούς;

- Όταν τούς πιπιλίζης σάν καραμέλα. Νά προσπαθήσης νά μήν πιπιλίζης τούς λογισμούς αυτούς πού είναι απ' έξω ζαχαρωμένοι καί μέσα φαρμάκι, καί ύστερα απελπίζεσαι. Τό νά περνούν λογισμοί κακοί από τόν άνθρωπο δέν είναι ανησυχητικό, γιατί μόνο στούς Αγγέλους καί στούς τελείους δέν περνούν λογισμοί κακοί.Ανησυχητικό είναι, όταν ο άνθρωπος ισοπέδωση ένα κομμάτι τής καρδιάς του καί δέχεται τά λυκόφτερα - τά ταγκαλάκια. Εάν καμμιά φορά συμβή καί αυτό, αμέσως εξομολόγηση, καλλιέργεια τού αεροδρομίου καί φύτεμα καρποφόρων δένδρων, γιά νά γίνη η καρδιά πάλι Παράδεισος.